My Blogs...

ஆகஸ்டு விஜயம்...

2010-08-02T21:10:00.002+05:30

14-வது ஆகஸ்டு கோயம்பேடு...
19-வது ஆகஸ்டு கோவில்பாளையம்(கோவை)...
21-வது ஆகஸ்டு பட்டன்திட்டா(கேரளம்)...
26-வது ஆகஸ்டு சேலம்...
27-வது ஆகஸ்டு நாமக்கல்...
28-வது ஆகஸ்டு விழுப்புரம்...

என்னையும் சித்த வைத்தியர் மாதிரி ஆக்கிட்டீங்களேடா... [:P]

குறிப்பு: இதுக்கு அப்புறமும் எவனா(ளா)வது ஆகஸ்டு மாசம் கல்யாணம்னு பத்திரிக்கையை நீட்னீங்க... கொய்யால... அப்புறம் பாருங்க கச்சேரியை... ;)

ஆட்டோ...

2010-07-11T23:08:00.000+05:30

ஆங்கிலேயன் உருவாக்கிய பல அற்புதங்களில் இதுவும் ஒன்று...

நாட்காட்டிக்கு முன் பஞ்சாங்கத்தையும் கடிகாரத்திற்கு முன் சூரியனையும் பார்த்து கணித்து வாழ்ந்த குடி நம் தமிழ் குடி...

ஆட்டோ மட்டும் நமக்கு விதிவிலக்கல்ல...

Photo Courtesy: CVR

பல நூற்றாண்டுகளுக்கு முன், அரசகுல பெருமக்களை சொகுசாக சுமந்து சென்ற பல்லக்கு தான், ஆட்டோவின் மூதாதையர் என்றால் அது மிகையாகது. பின்னர், கால ஓட்டத்தாலும், விஞ்ஞான வளர்ச்சியாலும் கை ரிக் ஷா, சைக்கிள் ரிக் ஷா என உருமாறி ஆட்டோ ரிக் ஷாவாக இன்று நம் முன் காட்சியளிக்கிறது...

மன்னர்குலம் தொடங்கி வைத்த ஆடம்பர பயணம், மழலையர்கள் தம்தம் பள்ளிகளுக்கு தினமும் சென்று வரும் தினசரி பயணமானதை அனைவராலும் கண்கூடாகக் காணமுடியும்...

மனிதனை மனிதன் இழுத்துச் செல்வதற்கு பயன்பட்ட கை ரிக் ஷாக்களும் சைக்கிள் ரிக் ஷாக்களும் பல மாநிலங்களில் இன்று அருங்காட்சியப் பொருளாகவே மாறிவிட்டன...

ஆதலால், ஆரம்ப காலத்தில் 'ஏழைகளின் விமானம்' என்று கருதப்பட்ட ஆட்டோ, இன்று பாமரனின் பங்காளியாக, நம்மில் பலரின் கூட்டாளியாக மாறியுள்ளது....

அதிகாலை நான்கு மணிக்கு விழித்தெழுந்து பட்டினப்பாக்கத்தில் மீன் வாங்கி மேடவாக்கத்தில் விற்பனை செய்யும் குப்பம்மாளும், இரவு எட்டு மணிக்கு அலாரம் அணைத்து கண்முழித்து விடிகாலை ஐந்து மணிக்கு வீடு திரும்பும் பிரபல BPO நிறுவனத்தின் மானேஜரும் கூட ஆட்டோவை பாகுபாடின்றி தினசரி பயன்படுத்துகின்றனர்...

இப்படி வரவேற்கத் தகுந்த பல மாற்றங்களையும் அசுர வளர்ச்சியையும் பெற்ற ஆட்டோ, இருவகையாக உலா வருகிறது.

ஆட்டோ
ஷேர் ஆட்டோ

பயணம் செய்யும் ஆட்களின் எண்ணிக்கையையும், பயணக் கட்டணத்தையும், பயண சௌகரியத்தையும் தவிர பெரிய வித்தியாசம் இவற்றுள் ஏதுமில்லை...

தெருவோர கவிஞர்களின் சிந்தனைகளை சிறகடிக்க என்றைக்குமே காத்திருக்கும் ஆட்டோவின் முதுகு. 'ஆட்டோவில் நான் கண்ட வாசகம்' என பல இதழ்களில் பெட்டகச் செய்தியாக பலவற்றை நீங்கள் படித்திருக்க கூடும்...

'பெண்ணின் திருமண வயது 21' போன்ற பிரச்சாரங்களும், 'அவசர போலீஸ் 100' என்ற தகவல்களும், 'சீறும் பாம்பை நம்பு, சிரிக்கும் பெண்ணை நம்பாதே' என உளறும் அபத்தங்களும், 'பிரசவத்திற்கு இலவசம்' என்கிற புனிதங்களும் அதன் சான்றுகளில் சில...

Super Star ரஜினி, கமல், விஜயகாந்த், விஜய், அஜித், ஆர்யா, சரத், பிரபு, கார்த்திக், முரளி, ரகுவரன், பிரகாஷ்ராஜ், சத்யராஜ், ராமராஜ், பாண்டியராஜ், பாக்யராஜ், பார்த்திபன், வடிவேலு, விவேக், கருணாஸ் என கோலிவுட் நாயகர்களின் செல்ல வாகனமாகவும் சென்டிமெண்ட் வாகனமாகவும் உள்ளது, ஆட்டோ. [நாயகிகளின் கடைக்கண் பார்வை அவ்வளவாக ஆட்டோவின் மீது படாதது ஏனோ? ;)]...

'மூட்டை தூக்கியாவது ஒரு வேளை கஞ்சி ஊத்துவேன்' என்ற நிலை மாறி 'ஆட்டோ ஓட்டியாவது ஆயுசு வரை காப்பாற்றுவேன்' என்று நடுத்தர வர்க்க காதலின் தரத்தையும் உயர்த்தி உள்ளது...

இன்று சென்னையில் ஆட்டோ ஓட்டும் ஆயிரக்கணக்கானோர்களின் பூர்வீகம் கண்டிப்பாக சென்னையல்ல என்பதே சத்தியமான உண்மை. பிழைப்பின்றி அலைந்தவரும், காதலித்து ஓடிவந்தவர்களும், படிப்பில் தோல்வி தழுவியவர்களில் பலர் இன்று ஆட்டோ ஓட்டுநர்களாக... ஆட்டோ ஓட்டுநர்களில் சிலர் தங்கள் மனைவியை கலெக்டருக்கும், மகனை டாக்டருக்கும், மகளை பொறியியலுக்கும் படிக்க வைக்கும் இதே ஊரில், பலரின் குலத்தொழிலாக மாறியுள்ளது ஆட்டோ ஓட்டுதல்...

'ஆயுத பூஜை' தினத்தை தவிர ஓய்வறியா ஆட்டோ பலவற்றிக்கு நம் முன்மாதிரி. நெரிசல் மிகுந்த தெருவில் நெளிவு சுளிவுடன் செல்வது, நம் வாழ்க்கையின் பிரச்சனைகளை கையாள வேண்டிய பக்குவத்தை உணர்த்துகிறது. ஓரிடத்தில் இருந்து மற்றோரிடம் செல்ல ஒன்பது வழி இருப்பது ஆட்டோவில் சென்றால் மட்டுமே அறிந்து கொள்ள கூடிய ஒன்று.

Photo Courtesy: webethere

ஆனையின் மணியோசை போல் ஆட்டோவின் சிறப்பம்சம் அதன் சத்தமே(ஒலியே)...

கூவும் காட்டுக் குயில் போல...
ஆடும் தோகை மயில் போல...
சென்னையின் சித்திரை வெயில் போல...
திருவனந்தபுரம் எக்ஸ்பிரஸ் ரயில் போல...
புதிய புழல் ஜெயில் போல...
புரட்சித் தலைவரின் உயில் போல...

ஆட்டோவின் அலறலும் அதன் ஹார்ன் சத்தமும் என்றுமே தனித்தன்மையும் வியப்பும் வாய்ந்தது...

பொதுவாக தமிழகத்தில் மஞ்சள் நிறத்தில் காணப்பட்டாலும் நீலம், கருப்பு போன்ற நிறத்திலும் பவணி வருகிறது, ஆட்டோ. ஓரு மேல்வர்க்க நடுத்தரக் குடும்பத்தினர் தன் வாழ்நாள் முழுவதும் சராசரியாக 1 லட்சம் வரை ஆட்டோவிற்கு செலவழிப்பதாக கருத்துக்கணிப்பு சொல்கிறது...

நானும் ஆட்டோவும்:

இவ்வளவு அறிந்திருந்தும் ஆட்டோவில் நான் பயணித்தது மிகவும் குறைவே...

சூடு வைக்கும் ஆட்டோகாரர்களாலும், மீட்டர் போட மறுப்பவர்களாலும், ஏமாற்றும் ஓட்டுநர்களாலும் எனக்கு ஆட்டோ சவாரி என்றால் ஆடம்பர செலவு என்றே இன்றும் தோன்றுகிறது. பேருந்து நிறுத்ததில் இருந்து 1 கி.மீ. தொலைவில் உள்ள என் அலுவலகத்திற்கு ஆட்டோவில் வந்தால் ரூ. 20 மட்டுமே. ஆனால், நடந்தே வந்து சேமிப்பதைக் காட்டிலும் சம்பாதித்ததாக திருப்திக் கொள்வேன். [ஆதலால், கஞ்சன் என்று கருதக் கூடாது. 1 கி.மீ. தொலைவு நடந்த களைப்பிற்காக ரூ. 25 கொடுத்து ஜூஸ் குடிப்பேன் என்பது கூடுதல் செய்தி. ;)]

சமீபத்திய பயணம்:

'லைலா' புயல் காரணமாக தெப்பக்குளமாக மாறிய தென்சென்னையில், பேருந்து நிறுத்தம் முதல் அலுவலகம் வரை படகு சவாரி போல் சென்றது...

ஆட்டோவில் காணக்கூடியவை:
காலை 7 மணி:-

ஊதுவத்தி சொருகப்பட்ட Handle Bar...
கதம்பப்பூ கட்டப்பட்ட கண்ணாடி...
சந்தன பொட்டில் ஒளிரும் ஓடாத மீட்டர்...
குங்கும பொட்டிட்ட ஹெட்லைட்...
விபூதியுடன் ஓட்டுநர்...

இரவு 10 மணி:-

அழுக்கான ஆட்டோ...
குடிப்போதையில் ஓட்டுநர்...

எப்பொழுதும்:-

பாட்ஷா ரஜினியின் இடுப்பளவு ஸ்டிக்கர் படம் முன்பக்கம்...
அடுத்து வெளிவரப்போகும் விஜய்/அஜீத் நடிக்கும் திரைப்படத்தின் பெயர் பின்பக்கம்..
குலதெய்வத்தின் துணை...
கல்லாப் பெட்டியருகில் கற்பக விநாயகரின் படம்...
தான் சார்ந்த RTOவின் குறியீட்டு எண் மற்றும் பதிவு எண்..
(அ.)தி.மு.க. கட்சிக்கொடியின் ஸ்டிக்கர்...
ஆங்காங்கே, குழந்தை முதல் மாமியாரின் பெயர்கள் வரை...

இப்படி எண்ணற்ற பெருமைகளை கொண்ட ஆட்டோவில் பயணம் செய்வதே அலாதியான விஷயம் தான். அடுத்த முறை, நீங்கள் ஆட்டோவில் பயணம் செய்யும்பொழுது இக்கட்டுரையில் ஏதேனும் ஒரு வரி உங்களுக்கு நினைவு வந்தால் அதுவே எனது வெற்றியும் ஆட்டோவின்(இக்கட்டுரையின்) வெற்றியும்...

என்ன சார்... ஆட்டோவா... எங்க சார் போகனும்... ;)

வாசகர்களுக்கான பரிசு கேள்வி: [எல்லாம் கலைஞர் டிவியின் பாதிப்பு தான்... :P]

சென்னையில் குறைந்த பட்ச தூரத்திற்கான ஆட்டோவின் நியாய வாடகை எவ்வளவு?
அஜீத் ஆட்டோ ஓட்டுநராக நடித்த முதல் திரைப்படம் எது?
இக்கட்டுரையில் எத்தனை முறை ஆட்டோ (இதனையும் சேர்த்து) என்று குறிப்பிடப்பட்டுள்ளது.
A) 19 B) 29 C) 39

AUTO <உங்கள் பதில்> என டைப் செய்து என் மொபைல் போனிற்கோ, 10 ரூபாய் தபால்தலை கொண்ட போட்டிக்கான அஞ்சல் அட்டையிலோ அனுப்ப வேண்டாம். மாறாக, urupadathavan@gmail.com என்ற மின்னஞ்சலுக்கு ஏழு நாட்களுக்குள் அனுப்ப வேண்டும்.

குலுக்கல்முறையில் தேர்ந்தெடுக்கப்படும் 3 அதிர்ஷ்டசாலி வாசகர்களுக்கு தலா ஒரு குச்சி மிட்டாயும் (PIM POM), முதலில் விடை அனுப்பும் வாசகருக்கு 5 கி.மீ. ஆட்டோவில் இலவச பயணமும் காத்திருக்கிறது.*

வெற்றியாளர்களின் பெயர்கள் அடுத்த கட்டுரையில் பிரசுரிக்கப்படும். :)

[* - நிபந்தனைகளுக்குட்பட்டது]

பி.கு.: இதுவே, எனது முதல் கட்டுரை முயற்சி... முற்பதிவுகளைப் போல கேளிக்கை(Humor) எதிர்பார்த்து ஏமாற்றமடைந்திருந்தால் வருத்தங்கள்... :)
(சிரிச்சிக்கிட்டே வருத்தம்னு சொல்ற ஒரே ஆள் நீதான்டானு சொல்றது எனக்கு கேக்குது... என்ன பாஸ் பன்றது... Competition!!!)

யாரடி நீ மோகினி!

2010-04-20T21:39:00.001+05:30

உன் மடிமீது தலை சாய்ந்தால்
தாயாக

தோளோடு தோள் உரசினால்
தோழியாக

கண்களுடன் கபடி ஆடினால்
காதலியாக

இதழ்கள் இடம் மாறினால்
தலைவியாக

யாரடி நீ மோகினி???

FM stations in Chennai...

2010-04-17T16:47:00.002+05:30

Hi all,

The following are the list of FM stations which my poor mobile scanned.

If I missed out any station, then update in comments section as well.

Frequency	Station Name
91.1	Radio City
91.9	Aahaa
92.7	Big
93.5	Suryan
94.3	Radio one
98.3	Radio Mirchi
101.4	Rainbow
102.3	AIR
104.2
104.8	Chennai Live
106.4	Hello

Note:

o For frequency 104.2, I am not sure of its station name.

o This is purely for FM lovers

பாவம் பாரதிராஜா!

2010-04-16T23:40:00.000+05:30

தேவதைகள் - வெண்ணிற ஆடை தான்
உடுத்துமென பழக்கிவிட்டான் பாரதிராஜா…

சாயம் வெளுத்த சிவப்பு தாவணியில்
என்னவளை பார்த்ததில்லை போலும்...

நான் பாம்பு இல்லை... ஃபீனிக்ஸ்...

2010-04-14T17:38:00.009+05:30

வணக்கம் மக்கா…

எல்லோரும் நலமா? குழந்தை, குட்டி எல்லாம் சுகந்தானே…

சரி… விஷயதுக்கு வருவோம்… நான் தான் முத்து… சில பல மாதங்களுக்கு முன்னாடி ‘ப்ளாக்’னா (Blog) என்னனு தெரியாமலே எழுத ஆரம்பித்தவன்... [இப்பவும் தெரியாது என்பது துணுக்குச் செய்தி...] காட்டாற்று வெள்ளம் போல தோன்றியவற்றை எல்லாம் எழுதினேன்… சில நாட்களிலேயே மாலை மரியாதைகளுடன் பல நண்பர்களையும், ஏளன எகத்தாளங்ளுடன் சில சகுனிகளையும் பரிசாக பெற்றேன்…

வெகுநாட்களுக்கு பிறகு மீண்டும் ஒரு பதிவு… ஆம்… மீண்டும் என்னை உங்களிடம் நிலை நிறுத்திக்கொள்ள…

சரி… நான் ஏன் இத்தனை நாளா ப்ளாக் எழுதல? எனக்கு நானே கேட்டுக்கொண்ட கேள்வி..

புது யூனிட், புது டெக்னாலஜி, புது ப்ராஜக்ட்ல போட்டாங்களே… அதனால இருக்குமோ… ஆனா நான் இந்த ப்ராஜக்டுக்கு வந்து 8 மாசம் ஆயிடுச்சு… இன்னமும் எனக்கு இத புது ப்ரொஜெக்ட்னு சொல்ல மனசாட்சி உறுத்துது…

வேலை பளு காரணமா எழுதாமல் இருந்தேனோ?…

ஆமா... பிசியா இருக்கிறதுக்கு பெரிய கலெக்டர் வேலை... ஒரு நாளைக்கு 140 கையெழுத்து போடனும், அதுவும் பச்சை இங்க்ல… என் வேலை வெட்டியான் வேலை தானே… ஆமாங்க… வெட்டியானே தான்… நான் மட்டும் இல்ல… நம்மவர்களில் பல பேர் வெட்டியான் தான்…

மாதத்திற்கு நாலு அல்லது ஐந்து பிணம் வரும்… அதுல ரெண்டு தான் எரிக்க வேண்டியதாக இருக்கும்… மீதி புதைக்கிறது தான்… என்னைக்காவது ஊர்ல காலரா, டைபாய்ட், ஸ்வைன் ஃப்லு, பூகம்பம், சுனாமி, வாந்தி பேதினு வந்ததுனா தான் வெட்டியானுக்கு வேலை ஜாஸ்தி இருக்கும்… ஆனால், மாதந்தோறும் ஊர் சார்பாக வெட்டியானின் சாப்பாட்டுக்கு நெல்லும் பணமும் வந்திடும்…

அதே மாதிரி தான் நம்ம வேலையும்… அலசி ஆராய்ந்து பார்த்தால் மாசத்துக்கு நாலு அல்லது ஐந்து 'டிஃபெக்ட்/ரெகுயர்மென்ட்' வரும்… அதுல ரெண்டு தான் புதுசா இருக்கும்... மீதி எல்லாம் Bug Fix தான்... 'கிளைன்ட்' என்னைக்காவது காசு அதிகமா தான் வச்சிருக்கேன்னு ஃபீல்(feel) பண்ணா, இதை பண்ணு… அதை பண்ணு… மலையை தாண்ட்ரா ராமையா, கடலை தாண்ட்ரா ராமையா… கரணம் போடுரா ராமையானு சொல்லுவான்… அதை நாம பண்ணனும்… அத்தி பூத்தது மாதிரி நடுராத்திரில வேலை பார்க்க வேண்டியிருக்கும்... நமக்கெல்லாம் மாதம் முழுவதும் ஜாலியா இருந்தது தெரியாது… ஏதோ ஒரு ராத்திரி கேப்ல(CAB) வீட்டுக்கு போனால், அவ்வளவு தான்… அய்யயோ… 'லபொ திபொ'னு 10 நபர்களிடமாவது சொல்லிவிடுவோம்… ஒரு நாளைக்கு 4 மணி நேரம் தொடர்ச்சியா வேலை பார்த்தோம்னா, ஓவர்லோட் பண்றாங்க… மேனேஜ்மெண்ட் சரியில்லைனு புலம்புவோம்… சிலர் விதிவிலக்கு… [அப்பாடா... விதிவிலக்கு சொல்லியாச்சு... எதுக்கு வீணா ஏழரையை கூட்டனும்…]

சரி… இதை ஏன் சொன்னேன்னா... எனக்கு இத்தனை மாதமாக ‘ப்ளாக்’ எழுத முடியாத அளவுக்கு வேலை இருந்ததென சொல்ல விரும்பல… மறுபடியும் மனசாட்சி உறுத்துது… [என்னடா மனசாட்சி... ச்ச...]

அப்புறம் ஏன் நான் இத்தனை நாளா எழுதல? மறுபடியும் எனக்கு நானே கேட்டுக்கொண்ட கேள்வி…

வார நாட்களில் அலுவலகத்தில் வேலை… வார கடைசியில் ஊர் சுத்தறது… Beach, Malls, Park, Restaurants, Shopping, Theatresனு சென்னையை புதுசா பார்க்கிற மாதிரி ஒரு வட்ட உலா வர தொடங்கியதும், Gtalk, fishville, farmvile, orkut, twitter, youtubeனு online-ஏ கெதியென இருந்ததும், தினமும் தொடர்ச்சியாக தரமான ஆங்கிலப் படம் (only with subtitiles) கணினியில் பார்த்ததும், IPL தொடங்குவதற்கு முன்னதாகவே டிவியே சரணமென போற்றியதும், போன வாரம் மேட்ச் பார்க்க சேப்பாக்கம் சென்றதும் என எல்லாத்தையும் யோசித்தேன்… இது எல்லாம் காரணமாக இருக்குமோனு நினைத்தாலும், இவையனைத்தும் வெறும் 'சைடு டிஷ்' தான்னு தோணுது.. வேறு என்னவாக இருக்கும்? வயது ஆகிட்டே போவதால் [அட.. போன வருஷத்தை விட இந்த வருஷம் ஒன்னு எக்ஸ்ட்ரா] கற்பனைக் குதிரை சரியாக ஓடவில்லையோ? அப்படியெல்லாம் இல்லையே … இப்பவும் 'யூத் எஃபெக்ட்' இருக்குதே... வேறு என்னவாக இருக்கும்???

சப்பை காரணம் தான்…

ம்ம்ம்ம்ம்ம்ம்… அதே தான்…

சோம்பேரித்தனம்…

சோம்பேரித்தனமாக இருந்து இருந்து விரக்தி(bore) அடைந்தேன். அதான்.. மீண்டும் இந்த பக்கம் 'ரீ-என்ட்ரி'…

இதனிடையில் நான் பிளாகினை விட்டு ஒதுங்கிவிட்டதாகவும், வெறும் பார்வையாளனாக மாறிவிட்டதாகவும் நம் வட்டாரத்தில் வதந்திகள் பவணி வருவதை அறிந்தேன்...சமீபத்தில் youtubeல உலாவிய பொழுது ‘சந்திரமுகி’ திரைபடத்தின் கேசட் வெளியீட்டு விழாவில் தலைவரோட பேச்சினை ரசித்தேன்…

"பாபா சரியா போகல... ஓஹோ... அண்ணன் ஆடிட்டாரு... அசந்துட்டாரு..."

"நான் யானை இல்லை... குதிரை..."

"யானை விழுந்தா எழுந்திருக்க ரொம்ப டைம் ஆகும்... நான் குதிரை... டக்குனு எழுந்துருப்பேன்..."

Courtesy: http://www.youtube.com/watch?v=O_ro3pn1N6s

புத்துயிரூட்டும் வார்த்தைகள்... உற்சாகமடைந்தேன்...

இந்நேரத்தில், நான் என் ரசிகர்களுக்கு [அப்படி யாராவது இருந்தீங்கனா...] ஒன்று சொல்ல விரும்புகிறேன்…

"நான் செத்து போன பாம்பு இல்லை… ஃபீனிக்ஸ்..."

"செத்து போன பாம்பினை எரிச்சுட்டா, செத்தது செத்ததுதான்... நான் ஃபீனிக்ஸ்… எரித்தாலும் மீண்டும் மீண்டும் உயிர்த்தெழும் பறவை போல …"

இனி உங்களை திருப்திப்படுத்த நித்தம் நித்தம் படைப்புகளை வெளியிட முயல்வேன்...

என்னை உற்சாகப்படுத்திய சக வலைப்பதிவாளர்களுக்கும், எனது பழைய பதிவுகளை படித்து பாராட்டிய வாசகர்களுக்கும், 8 மாத காலமாகியும் என்றாவது ஒரு நாள் மீண்டும் வருவேன் என நம்பிக்கை வைத்த ரசிகர்களுக்கும் எனது மானசீக நன்றிகள்... :)

Happy Birthday Lakshmi!

2010-02-14T14:28:00.003+05:30

Hey dears,

I hope you remember that, today is my beloved Lakshmi's first Birthday!!!
I am so excited and happy to share this with you all...

We set the milestone of 10K kms on 28th November last year. Now (2:58 PM, 14.02.2010), I am marking here that, 'Lakshmi' crossed exactly 12140 kms.

Thanks a lot for your wishes and prayers... :)

HAPPY BIRTHDAY LAKSHMI!!!

பிப்ரவரி வெளியீடு!

2010-01-31T21:38:00.006+05:30

தேடல் தொடங்கியதே - 23

COMING SOON...

Last episode updated on: 30th Aug. 2009

தேடல் தொடங்கியதே தொடர் ---> http://muthumalla.blogspot.com/search/label/thedal

விரைவில்...

<<<-I AM BACK->>>

BEST of 2009!!!

2009-12-31T22:15:00.000+05:30

தலைப்பை படிச்சதும் 2009‍-ஆம் ஆண்டின் கனவு கன்னி பற்றியோ, சிறந்த பத்து திரைப்படங்களை பற்றியோ, நகைச்சுவை துணுக்குகளை பற்றியோ, சிறந்த பாடல்களை பற்றியோ தான் இருக்கும்னு நினைச்சிக்காதீங்க‌... அதை பத்தி பேசறதுக்கு 1278 பேரு, 14 தமிழ் சானல்கள், 27 தொகுப்பாளினிகள், 2 தொகுப்பாளர்கள் இருக்காங்க‌...

நான் சொல்லப் போவது என் சுயபுராணம் தான்...

2009
எனக்கு மிக சிறப்பாக அமைந்த ஆண்டுகளில் இதுவும் ஒன்று... நான் வலைப்பதிவுலகில் அறிமுகமான வருடம்... எனக்குள் ஒரு புதிய பரிமானம் கிடைத்த திருப்தி... வலைப்பதிவின் மூலமாக‌ எனக்கு நிறைய நண்பர்களும், ஒரிரு புறமுதுகு பேசும் புறம்போக்குகளும் கிடைத்தனர்... மார்ச் மாதம் 11-ஆம் தேதி என்ட்ரி கொடுத்து, இது வரை 51 பதிவுகளை வெளியிட்டுள்ளேன்... நான் எழுதினதுல எனக்கே பிடித்த 10 பதிவுகளை வரிசைப்படுத்த போறேன்...

BEST of 2009

10. அடையாள அட்டை...
http://muthumalla.blogspot.com/2009/04/blog-post_16.html

9. எதுக்குடா இந்த மானங்கெட்ட பொழப்பு...
http://muthumalla.blogspot.com/2009/05/blog-post.html

8. காக்கைக்கும் தன் குஞ்சு, பொன் குஞ்சு!!!
http://muthumalla.blogspot.com/2009/04/blog-post_27.html

7. ரத்த தானம் செய்த அனுபவம்
http://muthumalla.blogspot.com/2009/05/blog-post_29.html

6.தாய்மொழி கூட தகராறு செய்யுதடி!
http://muthumalla.blogspot.com/2009/08/blog-post.html

5. நான் செத்து பிழைச்சவன்டா...
http://muthumalla.blogspot.com/2009/06/blog-post.html

4. வாக்களித்த அனுபவம்...
http://muthumalla.blogspot.com/2009/05/2.html

3. பாதுகாப்பு - ஒரு நிமிடக் கதை
http://muthumalla.blogspot.com/2009/04/blog-post_18.html

2. My Second Bike - My First Wife...
http://muthumalla.blogspot.com/2009/03/my-second-bike-my-first-wife.html

1. தேடல் தொடங்கியதே...
http://muthumalla.blogspot.com/search/label/thedal

இது இந்த வருஷத்தோட நிலைமை தான்... அடுத்த வருஷம் எந்தெந்த பதிவுகள் என்னென்ன இடத்துல இருக்குனு நம்ம விமர்சனக் குழுவின் தரவரிசை ............... அடச்சே... சன் டிவி blood தான் என் உடம்புலயும் ஓடுது... தமிழன் ஆச்சே!!! ;)

WISH YOU A HAPPY NEW YEAR 2010!!!

பி.கு.: மேலே வரிசைப்படுத்தியுள்ள பதிவுகளை, நீங்கள் ஏற்கனவே படிக்கலனா இப்போ படிச்சிடுங்க...
பி.பி.கு.: படிச்சிட்டீங்கனா, உங்களோட தரவரிசை பட்டியலை பின்னூட்டத்தில் தெரிவியுங்கள்...

Happy 10000+!!!

2009-11-28T23:08:00.000+05:30

The journey of Lakshmi started with the first kilometer on a memorable day.

And today, it crossed the benchmark of 10,000 kms with just one hiccup and the journey still continues...

And I am the proud owner of this greatest companion...

10000+ kms in just 287 days (41 weeks)...

Memories to recollect:

It was rest for almost 30 days in workshop because of ...
Trip to Mahabs, Tirumala, Puducherry and so...
ECR ride ('n' number of times)...
An accident with a minor injury...
Did not pay bribe to any cops till now...

Hip... Hip... Hurray!

Hip... Hip... Hurray!!

Hip... Hip... Hurray!!!

HAPPY 10000+!!!

Dated on:
28th November 2009

முற்பகல் செய்யின் - ஒரு நிமிடக் கதை

2009-10-05T05:55:00.000+05:30

இடம்: ஜனாவின் இல்லம்
நேரம்: காலை 7:30 மணி
சூழல்: அலுவலகத்திற்கு செல்லும் அவசரத்தில் இருந்த ஜனாவிடம், பள்ளிக்கு செல்ல விருப்பமில்லாமல் கிளம்பும் ஜனாவின் மகன் மனோஜ் தன்னுடைய ரேங்க் கார்டினை (Rank Card) நீட்டுகிறான்...

ஜனா - பிரபல பன்னாட்டு நிறுவனத்தில் ஐந்து இலக்க மாத சம்பளம் வாங்கும் 40 வயதான‌ அப்பா...
மனோஜ் - அதிகம் பணம் வசூலிக்கும் புகழ் பெற்ற தனியார் பள்ளியில் படிக்கும் 14 வயது மாணவன்...

மனோஜ் : Dad! You've to sign this report card... [Matriculation ஸ்கூல் ஆச்சே... கொடுக்கிற காசுக்கு இந்த இங்கிலீஷ் கூட இல்லனா... ]

ஜனா: See Manoj! You are studying in 10th standard now... உன்னோட படிப்புல ரொம்ப முக்கியமான வருஷம்... இப்படி maths paperல fail ஆயிட்டே இருந்தால் நீ ஆசைப்பட்ற group கிடைக்காது... ரொம்ப கஷ்டப்பட்டு படிக்கனும்...

மனோஜ்:நான் நல்லா தான் படிக்கிறேன் daddy. இருந்தாலும் maths ரொம்பவே கஷ்டமா இருக்கு...

ஜனா: You have to study more... Don't miss special classes...

மனோஜ்: But dad, wats the use of having algebra in 10th standard itself? ஒரு நாள் கூட நீங்க geometry, graph எல்லாம் use பண்ணி நான் பார்த்தது இல்லை... நான் +1ல காமர்ஸ் (commerce) group எடுக்கனும்னா, இப்போ எதுக்கு மரம், செடி, bacteria, virus பத்தி தெரிஞ்சுக்கனும்? அப்புறம் எதுக்கு இதெல்லாம்?

[எந்த கேள்விகளுக்கும் பதில் இல்லாத ஜனா, சிறிது நேர மொளனதிற்கு பிறகு...]

ஜனா: Its our education system which we follow. நானும் இந்த methodல தான் படிச்சேன்... You can do it... ரொம்ப நேரம் படி... சத்தமா படி...

[தன்னுடைய‌ எந்த கேள்விகளுக்கும் பதில் வரவில்லையே என்ற குழப்பத்துடன்...]

மனோஜ்: Okay Dad! I will try my best...

ஜனா: காலையில சீக்கீரம் எழுந்து படி... Avoid watching tv and playing cricket... அடுத்த தடவையும் நீ fail ஆனால், நான் sign பண்ண மாட்டேன்...

மனோஜ் : !@#$!
[Mind Voice:- இப்போ தான் புரியுது ஏன் ராகேஷ் மாதிரி நிறைய பேர்classroomலயே அவன் அப்பாவோட‌ கையெழுத்து போட்டுக்கிட்டானு...]

ஜனா: எதிர்த்த வீட்டு பாலு Government schoolல படிச்சாலும் class first வரான்... Compare yourself with him...

[அறிவுரை கூறிக்கொண்டே ஜனா என்ற தன் இரண்டு எழுத்தினை ஒரு வரிக்கு கிறுக்கலாக எழுதினார்]

மனோஜ் : [Mind Voice:- அப்பாட... ஒரு வழியா sign போட்டாச்சு... இன்னும் நாலு தெரு பசங்க கூட‌ compare பண்ணி அரை மணி நேரம் நிக்க வச்சிடுவாரோனு பயந்துட்டேன்... அவ்வ்வ்வ்...]

இடம்: CCS அலுவலகம்
நேரம்: மதியம் 2:30 மணி
சூழல்: இந்த வருடத்திற்கான certification exam முடிக்காததால் பதவி உயர்வினை தவற விட்ட ஜனா, தன் மேலாளரிடம் விவாதம் செய்கிறார்...

ஜனா - சில பல வருடங்களாகவே டீம் லீடர் பதவியில் வேலை செய்யும் மென்பொருள் வல்லுநன்...
ரகு - ஜனாவின் மேனேஜர்...

ஜனா: Raghu... Actually, I should get role change this year. என்னோட வேலைக்கு சேர்ந்த நிறைய பேரு promotion வாங்கிட்டாங்க‌...

ரகு: Relaxxxxxx Jana... You are right... இது தான், உங்க‌ளோட careerல ரொம்ப முக்கியமான வருஷம்... But, நீங்க இந்த வருஷம் முடிக்க வேண்டிய ரெண்டு certificationsல‌, ஒன்னு தான் clear பண்ணி இருக்கீங்க‌...

ஜனா: You know that, I am handling a very critical project. செய்ய வேண்டிய வேலை செய்யறதுக்கே extra time spend பண்ண வேண்டியிருக்கு. Then how can I?

ரகு: May be... But, மத்தவங்க clear பண்றாங்களே...

ஜனா: Thats true, Raghu... அவங்க எந்த projectலயும் இல்லாமல், BENCHல இருந்திருக்கலாம்... Else, they might be in maintainace or testing project. But, its not my case... எனக்கு .NETல training கிடைச்சது... Java projectல ரொம்ப‌ வருஷமா work பண்றேன்... Mainframes technologyல certifications எழுதனும்னா, wats the use of it?

[எந்த கேள்விகளுக்கும் பதில் இல்லாத ரகு, சிறிது நேர மொளனதிற்கு பிறகு...]

ரகு: This is our company policy. We should follow it. You should work hard... Put extra effort... You can do it...

[தன்னுடைய‌ எந்த கேள்விகளுக்கும் பதில் வரவில்லையே என்ற குழப்பத்துடன்...]

ஜனா: Thanks Raghu... I will try...

ரகு: நம்ம டீம்ல புதுசா வந்த கார்த்திக் எப்படி perform பண்றான் பாருங்க‌... Freshers are your competitors... Compare yourself with them... அவங்களோட compare பண்ணி தான் உங்களுக்கு rating கொடுப்போம்...

ஜனா: !@#$!
[Mind Voice:- இப்போ தான் புரியுது ம‌கேஷ் மாதிரி நிறைய பேர் ஏன் 2 years complete பண்ணதும் வேற வேற கம்பனிக்கு மாறி போகறாங்கனு...]

ரகு: I hope you are clear now. Any more clarifications?

ஜனா: No Raghu. I am clear now. Thank you.
[Mind Voice:- பேச விட்டால் நீ 10 மணி cab கிளம்பர வரைக்கும் பேசுவ... நான் இப்போ கிளம்பனும்... போதும்டா சாமி... அவ்வ்வ்வ்...]

முற்பகல் செய்யின், பிற்பகல் விளையும்...

பி.கு.: இது எனது 50வது பதிப்பு
பிற ஒரு நிமிட கதைகள்: http://muthumalla.blogspot.com/search/label/1%20min%20story

தேடல் தொடங்கியதே... - 22

2009-08-30T23:52:00.001+05:30

இதுவரை...

Episode – 22
8:30 AM. Office Canteen, Mannar & Co.

"ஹே கல்பி!... நான் கேண்டீன்ல தான் இருக்கேன்... இன்னும் எவ்வளவு நேரம் ஆகும்?"
"வந்துகிட்டே இருக்கேன்டா... 3 minutesல, அங்க இருப்போம்..."

"இருப்போமா??? என்னடி சொல்ற?"
"ம்ம்ம்ம்ம்... என் friend கூட வரேன்..."

"friend-ஆ? எனக்கு தெரியாம, அப்படி பெருசா யாரும் இவளுக்கு இல்லையே... எட்டு மாசமா என் முகத்துல தானே முழிக்கிறா...திடீர்னு எங்க இருந்து முளைச்சது இந்த புது friendship? ஏதாவது ஒரு பையனா தான் இருக்கும்... இவளுக்கு தான் பொண்ணுங்க கூட பேசணும்னாலே அலர்ஜி ஆச்சே... ஹ்ம்ம்ம்... பார்க்கலாம்..." என்று நான் வழக்கத்துக்கு மாறாக யோசித்து கொண்டிருந்த பொழுது, எனது பின்புறமாக வந்தனர் இருவரும்...

அது தான் எங்களது முதல் சந்திப்பு... பார்க்க அழகா, அம்சமா, லட்சணமா, சாத்விகமா இருந்தாள்... "நம்ம ஆபீஸ்ல இப்படி ஒரு ஃபிகரா? அதுவும் கல்பனாவிற்கு தோழியா?" என்று வியந்தேன்...

"Hi da... She is Mythili... புதுசா என் டீம்ல join பண்ணி இருக்கிறாள்..." என வாழ்க்கையில் முதன்முதலாக உருப்படியான காரியம் செய்தாள் கல்பனா...

"Hey... I'm Muthu..."
"Hai... My name is Mythili..." என்றாள் மைதிலி நெளிவுடன்...

"Mannar & co. join பண்ணி எத்தனை மாசம் ஆகுது?"
"Just 3 months..."

"Ohh... Fresher-a?"
"Hmmm... Yes... நீங்க இப்போ என்ன போஸ்ட்ல இருக்கீங்க?"

"நான் Senior Software Engineerஆ இருக்கேன்... எனக்கு கீழே 50 பேர் வேலை செய்யராங்க..."

அதுவரை அமைதியாக இருந்த கல்பனா, திடீரென என்னை பார்த்து ஒரு லுக் விட்டாள்...

"Hey கல்பி... Cool... Cool... நான் first floorல இருக்கேன்... Ground Floorல 50 பேர் இருக்காங்க... அவங்களை சொன்னேன்..." என்றேன் எதார்த்தமாக.

இந்த மாதிரி அல்லது இதை விட கொடூர மொக்கைகளை கேட்டு அலுத்து போன கல்பனா அமைதியாக இருக்க, அனைவரும் ஒருகனம் திரும்பி பார்க்கும்படி இடைவிடாது வாய்விட்டு சிரித்தாள், மைதிலி...

"எனக்கு இந்த மாதிரி humor-ஆ பேசினால், ரொம்ப புடிக்கும்..." என்றாள் சிரிப்பை கட்டுப்படுத்தும் முயற்சியில் இருந்தவாறு.
அதை கேட்டதும் எனக்கு ஒரு நிமிடம் FLASH BACK thaan...

[“செம… Humor டா உனக்கு… அது தான் உன்கிட்ட எனக்கு பிடித்ததே”]

"இவளுக்கு யாரையும் இங்கே தெரியாதாம்... அதனால, இவளும் இனிமேல் நம்ம lunch gang தான். ok?"

"hmmm... Ok Ok..." என்றேன் ஆனந்தமாக.

பிறகு, அவ்வப்பொழுது நானும் மைதிலியும் சந்தித்து பேசினோம்... கல்பனாவுடனும் அவள் இல்லாமலும்...

"எந்த காலேஜ்ல படீச்சீங்க? எந்த ஸ்கூல்ல படீச்சீங்க? உங்க வீட்டில எத்தனை பேரு? உங்க சொந்த ஊரே சென்னை தானா? உங்க அக்கா என்ன பண்றாங்க? கல்யாணம் ஆயிடுச்சா? சொந்த வீடா? வாடகை வீடா? Girl friend இருக்கா?" என ஒரே நாளில் என் 23 வருட வாழ்க்கை புரட்ட வைத்தாள்...

"வாங்க, போங்கனு எல்லாம் சொல்ல வேண்டாம்... அப்புறம் நமக்குள்ள ஒரு நெருக்கம் இருக்காது" என்றேன்... [அது தான் நான் பண்ண தப்பு...]

வரிக்கு வரி, 'ங்க' சேர்த்து சொன்னவள், பின்னாளில், டா, நாயே, லூசு, கிறுக்கா என்று எங்களது நெருக்கம் கூட, என் தன்மானம் குறைந்தது...

6 மணிக்கு எழுந்து 'குட் மார்னிங்' சொல்வது முதல் நள்ளிரவு 2 மணிக்கு 'குட் நைட்' சொல்லும் வரை, பேசினோம்...

அடடா... அவளை பற்றி உங்களுக்கு சொல்ல மறந்துட்டேனே... அவள் பெயர் மைதிலி... சொந்த ஊர் திருச்சி... BHEL கம்பெனில அப்பா வேலை செய்யராரு... கை நிறைய லஞ்சம் வாங்குகிற அளவிற்கு, நல்ல பதவி... வீட்டில அம்மா மெகா சீரியல் பார்ப்பதையே கடமையாக வைத்து இருப்பவர்கள்... ஒரு தங்கை, பெயர் சுவாதி... 3rd year B.E. படிக்கிறாள்... (Note பண்ணி வச்சுக்குங்க.. பின்னாடி தேவைப்படலாம்... [:P])

பள்ளி, கல்லூரி என திருச்சியிலேயே தன் இளமையின் பாதியை கழித்தவள்... முதன் முறையாக Mannar & Co.வின் training attend பண்ணுவதற்காக மூன்று மாசம் மைசூரில் இருந்தாள்... இவளுக்கு மட்டும் சென்னையில் பணி நியமனம் கிடைக்க, மாற்றலானாள்... சென்னையில் சென்ட்ரல் ரயில் நிலையம், கோயம்பேடு பேருந்து நிலையம், ரங்கநாதன் தெரு என்று மட்டுமே தெரிந்து வைத்து இருந்தாள்...

ஒரு நாள், வியாழக்கிழமை...

"நாம நாளைக்கு மாயாஜால் போலாமாடி?..."
"மாயாஜாலா? அப்படினா?"

"காசு நிறைய வந்துடுச்சுனா, போயிட்டு கொட்டிட்டு வர இடத்துல இதுவும் ஒண்ணு..."
"புரியலயே..."

"Theatre, snowbowling, karting, hotelனு எல்லாமே ஒரே இடத்துல இருக்கும்..."
"அது எங்க இருக்கு?..."

"பாண்டிச்சேரில ரெண்டு பீர் அடிச்சவன், சென்னை வரத்துக்குள்ள இரண்டாவது தடவை மூச்சா போறதுக்கு இறங்குற இடம்..."
"ச்ச்சீ... இப்படியா example சொல்லுவ?..." என்றாள் முகம் சுலித்தபடி...

"அய்யயோ... ஒரு ஆர்வத்துல indecent-ஆ பேசிட்டனோ..." மனதினுள்...

"சரி... முதல் தடவை இறங்குற இடம் எது?" என்றாள் குழைந்து கொண்டே...
"க்ர்ர்... த்தூ... அது கல்பாக்கம்டி..." என்றேன் சிரித்தவாறு...

"நாளைக்கு தான் ஆபீஸ் இருக்கேடா?..." என்றாள் அப்பாவியாக...
"Fresherனு அடிக்கடி prove பண்ணாதடி... IT கம்பனில, வெள்ளிக்கிழமை வேலை இருக்குமேனு சொன்ன முதல் ஆள் நீயாக தான் இருப்ப..."

"சரி... நாளைக்கு போகலாம்..."

தொடரும்...

Disclaimer: இதை அமுக்குங்க...

தாய்மொழி கூட தகராறு செய்யுதடி!

2009-08-17T22:03:00.000+05:30

தங்கமே!
உன் நினைவுகள்
மனதினில் புகுந்ததும்
தாய்மொழி கூட
தகராறு செய்யுதடி...

***************************************************************

செம்பூவே!
நீ வேலை
செய்வதால் தானோ
கணிணி பட்டறைக்கும்
தொழில்நுட்ப பூங்கா
என்று பெயர் வந்ததோ?

தேடல் தொடங்கியதே... - 21

2009-08-02T13:06:00.000+05:30

இதுவரை...
Scene 7: Back to Pavilion, Anna Nagar, Chennai

Episode – 21

திங்கட்கிழமை, நங்கநல்லூரில் இருக்கிற Mannar & Co., ஆபீசில ரிபோர்ட் பண்ணனும்னு பெங்களூர் HR சொன்னாங்க...

எனக்கு கையும் ஓடல... காலும் ஓடல... எவ்வளவு பொறுப்பான வேலை... யாருக்குமே கிடைக்காத வாய்ப்பு... இந்த சந்தர்ப்பத்தினை பயன்படுத்தி, நாம நம்ம ஏரியால ஹீரொ ஆயிடனும்னு நினைத்தேன்... அடிக்கடி பவர் கட் ஆகுது, நைட்ல கொசு தொல்லை தாங்க முடியல, கார்பரேஷன் தண்ணி சரியாவே வர மாட்டேங்குது... இவ்வாறு எனக்கு தெரிந்த பிரச்சனைகளை எல்லாம் வெள்ளை பேப்பர்ல எழுதி கொண்டு ரிபோர்ட் செய்ய காத்திருந்தேன்...

"Please meet and discuss with Mr. Venkatagiri, Project Manager. He will tell you, in detail about your technology and project. All the best!" என்றார் சென்னையிலேயே பிறந்து, வளர்ந்து, படித்து, பணியில் இருக்கும் HR பெண்மணி ஒருவர்...

"இவங்க எல்லாம் எப்பவுமே இங்கிலீஷ்ல தான் பேசுவாங்களா? இல்லனா... என்னை பார்த்தா மட்டும் என்னை வச்சி கத்துகிறாங்களா?" என முணுமுணுத்தேன்...

மானேஜர்னு சொன்னதும், மதன் பாப், மௌலி, 'வெண்ணிற ஆடை' மூர்த்தி போல,

சுமார் 55 வயசுல இருப்பாரு...
கேனைத்தனமா ஏதாவது சொல்லிட்டு இருப்பாரு...
'அசத்த போவது யாரு'ல வர மாதிரி, ஒரே coat-ஐ ஒன்பது வருஷமானாலும் போட்டுக்கிட்டு இருப்பாரு...
அவருக்கு என்னை விட 3 வயது குறைவாக ஒரு அழகான மகள் இருக்கும்...
அந்த பெண் ஆபத்துல இருக்கும் பொழுது நான் காப்பாத்தனும்...
அவள் ரொம்ப திமிர் புடிச்சவளாக இருப்பாள்.. நான் தான் அவளது கொட்டத்தை அடக்கனும்...
அவரோட காலத்துக்கு அப்புறம், நான் தான் மானேஜர் போஸ்டிங்ல இருக்கனும்...
கம்பெனி நிர்வாகத்தை எடுத்து நல்ல படியா நடத்தனும், இன்னமும் எவ்வளவோ கடமைகள் இருக்கு...

என்று நினைத்துக் கொண்டே அவரின் அறை கதவினை தட்டினேன்... [அதிகமா தமிழ் சினிமா பார்த்ததின் தாக்கம் தான்...]

"May I come in Sir"
"Yea.. Come In..."

உள்ளே வந்து பார்த்தால், 30 வயசுல, சப்பாத்தி மாவு கலர்ல, உருவத்திற்கு பொருந்தாத தொந்தியுடன், குறுந்தாடி வச்சிக்கிட்டு, laptopல ஏதோ வீடியோ பார்த்துக்கிட்டு ஒரு ஆள்... நான் நுழைந்தவுடன் அவசர அவசரமாக pause செய்ய பட்டது... [என்ன வீடியோனு என்னை கேட்டால், எனக்கு எப்படி தெரியும்? [:P]]

"Good Morning Sir..."
"Good Morning... You are Muthu from Bangalore. Rite?"

"Yes Sir..."
"Ok.. I am Venkatagiri... You can call me as Venki... No more sir please.. Ok?"

"Ok Sir"
"@$!%*&"

அப்போ அவரு கொடுத்த கேவலமான reaction-ன பார்த்து இருக்கனும்... என்னமோ, அவங்க ஒட்டு மொத்த குடும்பதையே கேவலமா திட்டின மாதிரி ஒரு சலிப்பு...

"L.K.G முதல் காலேஜ் வரைக்கும், lab attender முதல் principal வரை எல்லாரையும் சார்னு தான் கூப்பிட்டு பழக்கம்... அது தான் மரியாதையான வார்த்தைனு நினைத்தேன்... இவன் கொடுக்கிற reaction-ன பார்த்தா அது கெட்ட வார்த்தையோ?" குழப்பத்துடன் நான்...

"Muthu... You are assigned for a J2EE project... Just go thru the training materials and be prepared yourself..."

"But Venki, I was trained in .net..."

"Ohhh.. Is it? then take 3 days to update yourself... Good Luck!!!"

வெறும் மூணு நாளா? இந்தி, மலையாளம், தெலுங்கு, கன்னடம்னு எந்த புதிய மொழியை படிக்கனும்னாலும், "30 நாட்களில் ..."னு தான் புத்தகம் பார்த்து இருக்கேன்... ஆனா, இவனுங்க மட்டும் வாய் கூசாம சொல்வது, மூணு நாளுக்குள்ள படி... முயற்சி செய்து படி... முரட்டுத்தனமா படி... முட்டி போட்டு படி... மூக்கை மூடிட்டு படி...

எப்படியோ... எதிர்பார்த்த மாதிரி சொந்த ஊருக்கு வந்தாச்சு. அம்மாவின் கைப்பக்குவத்தோட சாப்பாடு, அப்பாவின் அதட்டல், அக்காவின் அக்கறை என இனிதே தொடங்கியது...

அலுவலகத்தில் புதிய மனிதர்கள், புதிய அனுபவங்கள், புதிய இடம்... தெரிந்த ஒரே முகம் கல்பனா தான்... அதனால 'சூ... சூ...' தவிர, வேற எங்க போனாலும் சேர்ந்தே தான் போவோம்...

அவளுக்கு அறிமுகமான நண்பர்களை எனக்கு அறிமுகம் செய்து வைப்பாள்... அவ்வாறே நானும்... எங்கள் நட்பு வட்டம் பெருகியது... எட்டு மாதங்கள் உருண்டோடின...

கல்பனாவின் டீம்ல ஒரு புதுவரவு... புதுவரவு கல்பனாவின் டீம்க்கு மட்டும் இல்ல... எனக்கும் தான்... :)

தொடரும்...

Disclaimer: இதை அமுக்குங்க...

எப்பொழுது புரிந்து கொள்வாயடி?

2009-07-30T21:58:00.000+05:30

அப்பொழுது கேட்டது போல,
இப்பொழுதும் கேட்கிறேன்…
எப்பொழுது என்னை புரிந்து கொள்வாயடி?

என் உலகமே நீதானடி!

2009-07-10T22:19:00.000+05:30

"ச்சீ! இப்போ தர முடியாது,
நம்மைதான் ஊரே பார்க்குது" என்றாய் வெட்கத்துடன்...

"எப்பொழுது புரிந்துக் கொள்வாயடி,
என் உலகமே நீதான் என?" என்றேன் முத்தத்துடன்...

என் கண்ணில் நீர் வடிந்தால்...

2009-06-27T22:27:00.000+05:30

நான் அழுதால் தான்
நீ சிரிப்பாய் எனில்
காத்திருக்கிறேன் - நாள் முழுவதும்
அழுது கொண்டே இருக்க...

தேடல் தொடங்கியதே... - 20

2009-06-23T22:17:00.000+05:30

இதுவரை...

Episode – 20

அந்த இரண்டு நாட்களும் பரபரப்புடன் காணப்பட்டது ... பார்த்த இடமெங்கும், குழு புகைப்படங்களும்(Group Photos) கை குலுக்கல்களும் நடந்தன...

"Arey, Wherever you are, keep in touch man... All the best!" என்றனர் வட இந்திய மச்சான்கள், சாதாரணமாக...

"Dude... I really had a nice time with you... I will miss your fun da... Take care buddy..." என்றனர் சிணுங்களாக, பிற மாநில மச்சினிகள்/தோழிகள்...

பீலிங்ஸ் ஜாஸ்தியா கொடுக்கறாங்களே... காலேஜ்ல நீட்டின மாதிரி ஆட்டோகிராப் புக் ஏதாவது நீட்டிடுவாங்காளோ... அதை fillup பண்றத விட, மறுபடியும் firstல இருந்து training attend பண்ணிடலாம்... உலகத்துலயே கஷ்டமான வேலை, slam book/feedback/testimonial எழுதுவது தான்... அதுவும் அதிகம் தெரியாதவர்களை பற்றினா, escapeeeeeeeeeeeeeee [விவேக் ஸ்டைல்ல...]

Training daysன் கடைசி சனிக்கிழமை காயத்ரியுடன் கழித்தேன்... நிறையவே சுற்றினோம்... மொக்கையாக பேசினோம்... சிலநேரம் சிரித்தோம்... பலநேரம் ரசித்தோம்... கொஞ்சமாக மகிழ்ந்தோம்(!!!?)...

அடுத்தநாள் ஞாயிறு, தீப்த்திக்கான நாள்... கொஞ்சமாக சுற்றினோம்... கொஞ்சலாக பேசினோம்... ஆனந்தமாக சிரித்தோம்... அற்புதமாக ரசித்தோம்... நிறையவே மகிழ்ந்தோம்(!???)...

திங்கட்கிழமை காலை, மிகுந்த படபடப்புடன் அனைவரும் காத்திருந்தோம்... காயத்ரிக்கு பெங்களூரிலயே கிடைக்க வேண்டும் என ஆசை... [சென்னைக்கு போனால், தன் ஜம்பம் பலிக்காதே...] 11 மணியளவில், தேர்ச்சி பெற்ற அனைவரின் பெயரையும் எந்த ஊரில் போஸ்டிங் போன்ற விபரத்தையும் நோட்டீஸ் போர்டில் ஒட்டினர்...

அடித்துப்பிடித்து புதுப்படத்துக்கு பிளாக்ல டிக்கெட் வாங்கிற மாதிரியே, சுமார் 60 பேர், அந்த இடத்தை சூழ்ந்துகொண்டார்கள்... அவ்விடத்தில் இருந்து 100 மீட்டர் தூரத்தில் நின்று, அந்த கூட்டத்தினை பார்த்து கிண்டல் அடித்து பேசிக் கொண்டிருந்தோம் நானும் தீப்த்தியும்...

அப்பொழுது, திடீரென தீப்த்தி,
"Hey machi... I wish, we should work togther in same place... I can 't go somewhere without you... If I didn't get the same location as yours, then I will quit my job and will search someother..."

"என்னாது இது... சின்ன புள்ள தனமால இருக்கு!" [வடிவேலு ஸ்டைல்ல...]

"இல்லடா... I am serious... என்கு ரொம்போ கஸ்டமா இருக்குது..."

"Hey... எனக்கு சென்னை கிடைக்கணும்னு ஆசையா இருக்கேன்... ஊரை விட்டு ஊரை வந்து... போதும்டா சாமி... இந்த ஊரும் இங்க இருக்கிற பொழப்பும்... Its too boring yaar..." என்றேன்...

அப்பொழுது அவளுக்கு தமிழ் புரிய தொடங்கிய நேரம்...

அவள் கண்ணில் மலமல என நீர் தேங்கியது... சுதாரித்துக்கொண்டு கண் 'மை'யினை சரி செய்வதை போல, கண்ணீரை துடைத்தாள்...

சற்று தொலைவில் இருந்தவர்கள், எங்கள் வெறித்து பார்க்க தொடங்கினர்...

"சத்தியமா நான் ஒண்ணும் பண்ணல மிஸ்... அவளோட பல்பம் தொலைந்து போயிடுச்சாம்... அதான் அழறா"

இரண்டாம் வகுப்பு படிக்கும் பொழுது என் அருகில் நின்று ஒரு பெண் அழுதாள்... அதற்கு பிறகு தீப்த்தி தான்... அதனால் அன்று பயன்படுத்திய அதே வரிகள் வார்த்தையாய் வர துடித்தது...

கட்டுப்படுத்திக்கொண்டு, "சரி. வா... போயிட்டு நாமும் பார்த்துட்டு வரலாம்..." என்றேன்...

தீப்த்திக்கு பெங்களூரிலும் காயத்ரிக்கும் பார்த்தசாரதிக்கும் Puneவிலும் எனக்கும் கல்பனாவிற்கும் சென்னையில் போஸ்டிங்...

"அய்யா... ஜாலி..." என கத்திக்கொண்டே தீப்த்தியை பார்த்தேன்... தாரைத்தாரையாக கண்ணில் தண்ணீருடன்...

(தப்பான reaction கொடுத்துட்டனோ??? [:s])

"I will you miss da... I will miss you badly..." என்றாள் உணர்ச்சி பொங்க...

"ரொம்ப பொங்கறாளே... 'வசூல் ராஜா' கமல் மாதிரி, கட்டிப்புடி வைத்தியம் பண்ணிடலாமா?" என எண்ணினேன்...

"நாம எதார்த்தமா நல்லது பண்ண போயிட்டு, அவங்க பதார்த்தமா பஞ்சாயத்தை HR முன்னாடி கூட்டிட்டாங்கனா... அய்யோ... posting நேரத்துல இந்த ஏழரையே வேண்டாம்..." என மௌனம் காத்தேன்...

தான் வைத்திருந்த சுருக்கு பையிலிருந்து, ஒரு காகிதத்தை எடுத்தாள்...

"இத நீ பாக்கும் போது என் ஞாபகம் உன்கு வரனும்... வரும்... என்கிட்ட ரெண்டு copies இருக்குது... இது உன்கு..."

BGM: ஏதாவது ஒரு விக்ரமன் படத்துல இருந்து, ஏதாவது ஒரு BGM...(எல்லாமே கிட்டத்தட்ட ஒரே மாதிரி தான் இருக்கும்...)

"அடப்பாவிங்களா.. கோலிவுட்ல தான் இந்த மசாலா வாசனை தாங்கலனா, பாலிவுட்லயும் இதே கொடுமை தானா?" என்று நினைத்து கொண்டு அமைதியாக வாங்கினேன்... அதை பார்த்த பொழுது ஒரு குட்டி பிளாஷ்பேக்...

நாங்கள் இருவரும் ஒருமுறை Forum சென்ற பொழுது, 3 நிமிடத்தில் கலர் போட்டோ என்பது போல, 30 நிமிடத்தில் பென்சிலால் வரையப்பபடும் என்பதை கண்டோம்... முப்பது நிமிடம் ஒரே இடத்துல உட்கார கஷ்டமாக தான் இருந்தது... ஆனால் தீப்த்தி என் மீது கை போட்டு இருந்ததால, முப்பது நிமிடம் மூன்று நிமிடமானது... எங்கள் இருவரையும் தத்ரூபமாக வரைந்தான் 100 ரூபாய் வாங்கிய அற்புத கலைஞன்...

பிளாஷ்பேக் முழுவதுமாக முடிவதற்குள், என்னை யாரோ இறுக்கி அணைத்த உணர்வு... தீப்த்தி தன் துக்கம் தாங்காமல், என்னை கட்டி அணைத்தாள்...

"அய்யயோ... இன்னும் posting order வாங்கவே இல்ல... அதுக்குள்ள, relieving order கொடுத்துடுவாங்காளோ... இவ வேற பீலிங்ஸ்ல அழுகிறாள்... என்ன பண்ணுவது" என யோசித்து, ஒரு வழியாக சமாளித்தேன்...

Scene – 7: Mannar & Co., நங்கநல்லூர், சென்னை
Episode – 21

புதியதாக கிடைத்த நட்பு வட்டாரம்...
எனக்கு கிடைத்த அருமையான(?!?) டேமேஜர்...
கல்பனாவும் நானும்...
சிங்கார சென்னையில் உலா...

விரைவில்...

Disclaimer: இதை அமுக்குங்க...

Know Your Chennai!!!

2009-06-17T07:33:00.000+05:30

KYC is a series which was initiated and moderated by me in my office forum. It was a huge hit among my office mates and now I am planning to do it BIG!!!! Yes!!! KYC is open to Public now.

The pictures of the series posted in my office forum, can be found as Archive here (http://knowyourchennai.blogspot.com/). If you can identify the picture, you can post your answer in the comments section. More pictures are on their way into this blog so keep hitting this blog!!!

Pictures may be famous buildings, landmarks, busy junctions or famous auditoriums, halls, malls, hotels and so on!!!

So, All the Best and lets see how well you KYC!!!!!

தேடல் தொடங்கியதே... - 19

2009-06-14T09:59:00.000+05:30

இதுவரை...

Episode – 19

Forum சென்று சில பல நூறுகளை இழந்து, அவளுடன் பொழுதை கழித்தேன்... சாக்லேட், கேண்டீன், டீ கடை, ஜூஸ் ஷாப் போன்ற இடத்துல அவளோட ட்ரீட்... தியேட்டர், மால், பிஸ்ஸா கார்னர், ஹோட்டல் போன்ற இடத்துல என்னோட ட்ரீட்... இது எங்களுக்குள் எழுத படாத சட்டம்... என் பர்சின்(purse) கணம் குறைந்தது... எங்கள் நட்பின் நெருக்கம் அதிகரித்தது...

நான் வேறு எந்த பெண்ணுடன் பேசினாலும் அவளுக்கு பிடிக்காது... ஏன் என்று கேட்டால், Possessiveனு சொல்வாள்... [Krrrrrr... :@]

தீப்த்தி என்னிடம் நெருங்கும் போதெல்லாம் 'பார்த்தேன் ரசித்தேன்' சிம்ரன் மாதிரி ஏதாவது வில்லித்தனம் செய்வாள்... ஆனால் எனக்கு தீப்த்தியின் நட்பை விடவும் மனம் இல்லை... அதனால், அவ்வப்பொழுது சந்தித்து பேசுவோம், நானும் தீப்த்தியும்...

தீப்த்தியையும் காயத்ரியையும் சாமர்த்தியமாக கையாண்டேன்...

ஒரு நாள் தீப்த்தி, என்னுடன் அமர்ந்து எனக்கு வந்த forward mails பார்த்துக் கொண்டிருந்தாள்... இந்த சாப்ட்வேர் என்ஜினியர்களுக்கு எங்கே இருந்து தான் மெயில் கிடைக்கும்னு தெரியாது... ஆனால், சம்பவம் நடந்த 24 மணி நேரத்துக்குள்ள மெயில் வந்துடும்...

சாவு, கல்யாணம், விவாகரத்து, உண்ணாவிரதம், போராட்டம், award functions, shooting spotல எடுத்ததுனு எல்லாமே வந்திடும்... சிபிராஜ் நிச்சயதார்த்த போட்டோஸ், சூர்யா & ஜோதிகா கல்யாண போட்டோஸ், பிரபு மகள் ரிசப்ஷன் போட்டோஸ், கோபிகாவோட ஹனிமூன் போட்டோஸ்னு வந்து சேரும்... [அட... ஹனிமூன் போட்டோஸ்னா, ஹனிமூன் போன பொழுது வெளியே சுற்றி பார்க்கும் பொழுது எடுத்த போட்டோஸ்... கொஞ்சாமாவது திருந்துங்கயா...]

இது பரவாயில்ல... நமீதா வீட்டு நாய்க்கு 'உச்சா' வந்தாலும், ஒபாமா வீட்டு குழாய்ல தண்ணீர் வரலனாலும் போட்டோவோட மெயில் வந்துடும்... அப்பொழுது 'தாமிரபரணி' வந்த நேரம்... விஷால் மற்றும் பானு stills அதிக பட்ச தமிழ் நெஞ்சங்களை குளிர செய்தது... நான் open செய்து பார்த்து கொண்டிருந்தேன்...

"Arey!... Who is this yaar?" என தீப்த்தி...
"His name is Vishaal... The upcoming HERO in tamil cinemas..."
"Similar to your height, color, texture... He is looking like you yaar..."
"Is it? Really?"

கேட்க இனிமையாக இருந்ததால், இன்னொருமுறை சொல்லும்படி தூண்டினேன்...

"Harey... Yes dude... I swear..." என்றாள்...

"என்னடா இது! நான் அழகா அம்சமா இருக்கேனா? இல்லனா, விஷால் சுமாரா கேவலமா இருக்கானா?..." என் Mind Voice...

சனிதோறும் நானும் காயத்ரியும் பெங்களூரினை சுற்றினோம்... ISKCON, Kempegowda - Shiva Temple, PVR(Tamil cinema), Forum, M.G. Road, Hotel Ponnusaamy என்று கழித்தேன் பணத்தையும் நேரத்தையும்...

ஞாயிற்றுக்கிழமைகளில், PVR(Hindi Movie), Brigade road, Le Rock Cafe Pub, The 13th Floor, CCD, KFC, Wonder La என இவற்றில் ஒன்று தீப்த்தியுடன், அவள் செலவில்... எப்படியோ, சனிக்கிழமை விட்டதை ஞாயிற்றுக்கிழமை பிடிச்சிட்டேன்... [;)]

நாட்கள் வேகமாக உருண்டது... Training period-ன் எல்லையினை அடைந்தோம்... இறுதி தேர்வில் தேர்ச்சி அடைய வேண்டுமென, பொறுப்பும் வந்தது... அதனோடு பயமும் வந்தது... மும்முரமாக படித்தோம்... தேர்ச்சி பெற்றோம் நாங்கள் மூவரும்...

இரண்டு நாட்களில் எந்த ஊரில் Posting என சொல்வதாக கூறினார்கள்... ஆவலாக காத்திருந்தோம், நாங்கள் அனைவரும்...

தொடரும்...

Disclaimer: இதை அமுக்குங்க...

நான் செத்து பிழைச்சவன்டா...

2009-06-06T23:41:00.000+05:30

கடந்த வெள்ளியன்று, வழக்கம்போல வேலைக்கு 9 மணியளவில் வீட்டில் இருந்து புறப்பட்டேன்... ஆனால், வழக்கத்திற்கு மாறாக வீட்டிலிருந்து டப்பர்வேர் கொண்டு செல்லவில்லை... காரணம்? அன்று கேரளா மெஸ்ஸில் அனைவரும் சாப்பிட வேண்டும் என முன்தினமே சக நண்பர்களுடன் பேசியதால்...

ரீபோக் டீ-ஷர்ட், லீ பேண்ட், casual ஷூ என யூத் சகிதமாக கிளம்பினேன்... வழக்கமான வழியில், நிதானமான வேகத்தில்... அந்நேரத்தில் பரபரப்பாக காணப்படும் OMR சாலையில், ஒய்யாரமாக சென்று கொண்டிருந்தேன்... நீங்க நினைக்கிற மாதிரி "என்றென்றும் புன்னகை..." பாட்டெல்லாம் BGM கிடையாது.

எந்த எதிர்பார்ப்பும் இல்லாமல் துரைப்பாக்கம் கடந்து, சென்று கொண்டிருந்தேன்... ஓக்கியம் (CTS TCO) பேருந்து நிறுத்தத்தில் இருந்து பொதுமக்களில் சிலர் அலட்சியமாக சாலையை கடந்தனர்... எனக்கு முன்னே சென்ற Innova கார் ஒன்று sudden brake apply செய்தது... நானும் எனது வண்டியின் டிஸ்க் பிரேக்கினை அழுத்தி, விளம்பரத்தில் வருவது போல ஸ்டைலாக நிறுத்தினேன்...

"முத்து... கலக்கரடா... இன்னா மாதிரி டிரைவிங்... சான்ஸே இல்லடா... பின்னிட்ட" என தனக்கு தானே புகழ்வதற்குள்... "டமால்" என ஒரு சத்தம்... [டமால்னு எல்லாம் சவுண்ட் வரல... அந்த சத்தத்தை எப்படி எழுதறதுனு தெரியல... அதான்...]

எனக்கு பின்னாடி வந்த சுமோ கார்[CAB], எனது வண்டியை பின்புறமாக இடித்தது... அவன் இடித்த வேகத்தில், என் வண்டி முன்னே இருந்த Innova காரை இடித்தது... அந்த கோர விபத்தினை பார்க்க சான்ட்விச் போல இருந்தது... பஸ் ஸ்டாப் அருகே ஒரு கூட்டமே இருந்தாலும், சினிமா ஷூட்டிங் போல வேடிக்கை தான் பார்த்தது...

இடது கை கட்ட விரல் அருகே ஒரு சின்ன கீரல் தவிர, எனக்கு வேறு எந்த அடியோ, காயமோ ஏற்படவில்லை... உயரமாக இருக்கும் காரணத்தால், எளிதாக என்னால் தப்பிக்க முடிந்தது... என் வண்டியின் நிலைமையை பார்த்ததும், நான் சுதாரித்து கொண்டு, அந்த சுமோ டிரைவரை 'டார் டார்' என கிழித்தேன்... அவனும் எடக்கு முடக்காக பேசியது, என் கோபத்தை தூண்டியது...

அந்த Innova காரிற்கு சேதம் இல்லாத காரணத்தினாலும், அவருக்கு முக்கியமான மீட்டிங் இருந்ததாலும் அவருடைய போன் நம்பர் கொடுத்துவிட்டு கிளம்பி விட்டார்...
[After all, a software techie... what can he do other than his own work...]

என் வாழ்வில் முதன்முறையாக போலீசிற்கு [100] டயல் செய்தேன்.
"காவல்துறை கட்டுப்பாட்டு அறையினை தொடர்பு கொண்டமைக்கு நன்றி... தவறாக அழைத்திருந்தால் துண்டிக்கவும்..." (துண்டிக்கவுமா எதை? [:O])

"ஹலோ"
"ஹலோ... சார்.. நான் ஓக்கியம் பஸ் ஸ்டாப்கிட்ட இருக்கேன். என் வண்டியை ஒரு கார்காரன் இடிச்சிட்டான் சார்..."
"ஓக்கியம் எல்லாம் துரைப்பாக்கம் லிமிட்ல வரும். நான் அந்த ஸ்டேஷன் நம்பர் தரேன்... நீங்க அவங்களுக்கு கால் பண்ணுங்க"
"ம்ம்ம்... சரிங்க சார்... தேங்க்ஸ்..."

பிறகு,

"ஹலோ... துரைப்பாக்கம் போலீஸ் ஸ்டேஷன்..."
"சார்.. நான் ஓக்கியம் பஸ் ஸ்டாப்கிட்ட இருக்கேன். என் வண்டியை ஒரு கார்காரன் இடிச்சிட்டான் சார்..."
"Accident caseனா நீங்க கிண்டிக்கு தான் போன் பண்ணனும்... அது மட்டுமில்லாம இது டிராபிக் போலீஸ் தான் டீல் பண்ணனும்..."
[அட பாவிங்களா... நீங்க எல்லாம் எத்தனை இந்தியன், ரமணா, முதல்வன், அந்நியன் பார்த்தாலும் திருந்த மாட்டீங்களா?]

மறுபடியும் டயல் செய்தேன் 100. பத்து நிமிடத்தில் போலீசை அனுப்புவதாக கூறினர்...

இந்த இடைவெளியில், அந்த கார் டிரைவரை திட்டிக் கொண்டே இருந்தேன்... [கெட்ட வார்த்தைகள் மட்டும் அவன் காதில் விழாதபடி...] அவன், யாருக்கோ போன் செய்தான்... அவனுக்கு ஆதரவாக, வேறு கார் டிரைவர்களும் உரிமையாளாரும் வந்தனர்...

நானும் எனது நண்பன் ரங்காவிற்கு போன் செய்தேன்...
மச்சி.... இந்த மாதிரி இந்த மாதிரி, இந்த மாதிரி அந்த மாதிரி ஆயிடுச்சு என சம்பவத்தை விவரித்தேன்...

"சரி... மச்சி... நான் இப்போ தான் எழுந்தேன்... இன்னும் 15 நிமிஷத்துல அங்க இருப்பேன்... அதுக்குள்ள, நீ நம்ம ஆபீஸ்க்கு போன் பண்ணி HRகிட்ட மேட்டர் சொல்லிடு... போலீஸ் எல்லாம் ஈஸீயா மூவ் பண்ணலாம்..."
"OK மச்சி..."

HR.. HR... இந்த மாதிரி இந்த மாதிரி, இந்த மாதிரி அந்த மாதிரி ஆயிடுச்சு என சம்பவத்தை விவரித்தேன்...

"ஓ... உங்களுக்கு ஒண்ணும் அடி இல்லையே முத்து?"
"I am alright"
"நான் இப்பவே செக்யூரிட்டியிடம் பேசி, உங்களுக்கு full arrangements பண்றேன். அதுக்குள்ள நீங்க first Aid எடுத்துக்கோங்க..."
"Ok. Thanks"
[Sometimes, I felt that I am after all a resource to my company and no one will take care of us, amidst this 1L population... But, the care and concern from my HRD and Security Officer proved that we are the best... Now, I am really proud to work in an esteemed organisation...]

பெரும்பாலான நண்பர்கள், ஆபீஸ் பஸ்லயே செல்வதால், அந்நேரத்தில் அவ்வழியாக பயணிக்கும், என் நண்பர்கள் எண்ணிக்கை குறைவு... உடனே, JPயின் ஞாபகம் உதித்தது...

"JP, எங்க இருக்கீங்க?"
"On the way. என்ன ஆச்சு முத்து"

இந்த மாதிரி இந்த மாதிரி, இந்த மாதிரி அந்த மாதிரி ஆயிடுச்சு என சம்பவத்தை விவரித்தேன்...

செக்யூரிட்டி ஆபீசரிடம் இருந்து எனக்கு அழைப்பு...
"சார்... லோக்கல் இன்ஸ்பெக்டர் இப்போ அங்க வருவாரு... நீங்க டென்ஷன் ஆக வேண்டாம்... எல்லாம் நல்ல படியாகவே நடக்கும்..."

சிறிது நேரத்தில் JP, அவரது காரில் இரண்டு பேருடன் வந்து சேர்ந்தார்...
5 நிமிடங்கள் கழித்து, மேலும் இரு நண்பர்கள்[நிவாஸ் மற்றும் பிரகாஷ்], வந்து சேர்ந்தனர் ரங்காவின் முயற்சியால்... நண்பர்களின் பலத்தினை உணர்ந்தேன்...

வாக்குவாதம் நடந்து கொண்டிருக்கையில், சமாதானம் என காரின் உரிமையாளர் முன்வர, "போலீஸ் எல்லாம் வருது... இப்போ ஒண்ணும் பண்ண முடியாது" என அலைக்கழித்தோம்...

பத்து நிமிடங்கள் கழித்து போலீஸ் வந்தார்... ரங்காவும் வந்து சேர்த்தாச்சு...

இந்த மாதிரி இந்த மாதிரி, இந்த மாதிரி அந்த மாதிரி ஆயிடுச்சு என சம்பவத்தை விவரித்தேன் போலீசிடம்...

ஆனால், அந்த கார் டிரைவர், அந்த மாதிரி அந்த மாதிரி, அந்த மாதிரி இந்த மாதிரி ஆயிடுச்சு என சம்பவத்தை மாற்றி கூறினார்...

தமிழ்நாடு போலீஸ்னா சும்மாவா.. கரெக்டா புலன் விசாரணை செய்து கண்டுபுடிச்சிட்டார், அந்த டிரைவரிடம் தான் தவறு என... நண்பர்களின் வருகை, போலீஸின் ஆதரவு, கம்பனியில் காட்டிய கரிசனம் எல்லாமே எனக்கு மிக தெம்பாகவே இருந்தது...

"நீங்க ரொம்ப லக்கி சார்... இதே ஸ்பாட்ல நான் 50க்கும் மேல ஆக்ஸிடெண்ட் பார்த்து இருக்கேன்... ஆனால், ரத்த காயம் கூட இல்லாமல் தப்பித்தது நீங்க மட்டும் தான்..." என்றார் அந்த போலீஸ்...
(இதுல அவருக்கு வருத்தமா? மகிழ்ச்சியா? [:S])

பல வாக்குவாதத்திற்கு பிறகு, பேரம் பேசி 2000 ரூபாய் வாங்கினேன்... கேஸ் இல்லாமல் பைசல் செய்து வைத்தார், லஞ்சம் வாங்காத அந்த காவல்துறை அதிகாரி...

எல்லாம் முடிந்த பிறகு, சினிமாவில் வருவதை போல வந்தார் ஒரு காவலர்... அவர் தான், நான் 100 டயல் செய்த பொழுது, 10 நிமிடத்தில் அனுப்புவதாக கூறப்பட்ட காவலர்... [இது தானா சார் உங்க டக்கு??? :P]

அப்பொழுது உணர்ந்தோம்... போலீஸ் கண்ட்ரோல் ரூமை விட, ரங்காவின் கண்ட்ரோல் ரூம் மிக விரைவானது... [;)]

பிறகு, திருவான்மியூரில் உள்ள workshop சென்று, வண்டியை விட்டு estimation கேட்ட பொழுது, "இருபது முதல் இருபத்தைந்து ஆயிரம் ஆகும் என்றார்கள்..."
(உங்களை மாதிரியே நானும் வாயை பிளந்தேன்... [:O]) Insurance ஆபீஸ் போன் செய்து மற்ற formality எல்லாம் செய்தேன்... அப்பொழுது நேரம் மதியம் 2 மணி...

எப்படியோ நாம நாலு பேரும் லீவ் போட்டாச்சு... பொன்ஸ் வேற ஏற்கனவே லீவ்ல தான் இருக்கான்... என்ன ப்ளான் பண்ணலாம் என பேச்சு வர, மீதி பொழுதை குதூகலமாக கழித்தோம்...

அன்று, என்னை கவர்ந்த மனிதர்கள்:

பிரச்சனை முடியும் வரை கூட இருந்த நண்பர்கள்...
மீண்டும் மீண்டும் தொடர்பு கொண்டு தைரியம் கொடுத்த செக்யூரிட்டி ஆபீசர்...
சம்பவ இடத்திற்கே, நேரடியாக வந்த அக்கறையான HR...
குடும்ப கதை உட்பட பலவற்றை பகிர்ந்த நேர்மையான போலீஸ் அதிகாரி...
மாலை பொழுதை பொன்ஸ் அறையில் கழித்த போது கிடைத்த புதிய நண்பர்கள்...

என்ன கசந்தது:

பார்த்து பார்த்து வாங்கிய, ஒட்டிய எனது வண்டியின் அப்போதைய நிலைமை...
என் வண்டியினை முழுவதும் தயார் செய்ய 10-15 நாட்கள் ஆகுமென சொன்னபோது...

எப்படியோ, ஹெட்டுக்கு(Head) வந்தது ஹெல்மெட்டோட(Helmet) போச்சு... [:)]

தேடல் தொடங்கியதே... - 18

2009-06-02T22:01:00.000+05:30

இதுவரை...

Episode – 18

Login செய்ததும் பேயடித்தது போல மாறியது சாரதியின் முகம்...
அவன் முகத்தை பார்த்ததும் பீதியில் நான்...

"என்னடா ஆச்சு..."
"நேத்து ராத்திரி முழுக்க நான் படிச்சது Data Structures"
"டேய் இவனே... அந்த test அடுத்த வாரம்டா.. இன்னைக்கு Computer Architectureடா..."

கப்பல் கவிழ்ந்தது போன்ற சோகத்தில் இருவரும் திளைத்திருந்தோம்...

அந்த டெஸ்ட்ல, ஐம்பதுக்கு முப்பத்து மூணு மார்க் எடுத்தா தான் பாஸ்...

சிறிது நேரத்தில், அவன் சுதாரித்துக்கொண்டு கல்லூரியில் படித்தவற்றை நினைவு கூர்ந்து அமுக்க தொடங்கினான்... ஆனால், எனக்கு அவன் மீது இருந்த நம்பிக்கை போனது... சொந்த முயற்சியில் நானும் இறங்கினேன்.

புத்தம் புதியதாக வாங்கி வந்த சதுர ரப்பரில் a, b, c மற்றும் d என எழுதினேன்...

"ஜெய் ஜக்கமா!" என்று மனதில் மூன்று முறை கூறிக் கொண்டே, மகாபாரத தர்மன் போல உருட்டினேன்.

50 கேள்விகள், 50 உருட்டல்கள், 50 பதில்கள், 50 அமுக்கல்கள்...

அப்பாடா... ஒரு வழியா உருட்டியாச்சு... அட… ச்ச... முடிச்சாச்சு...
எனக்கு தெரிந்த கடவுள்களை நன்கு வேண்டிக்கொண்டு, 'சப்மிட்' பட்டனை கிளிக் செய்தேன்...

முப்பத்து ரெண்டு மார்க் தான் கிடைத்தது...

“ச்ச… ஜஸ்ட் மிஸ்…” என டேபிளை ஓங்கி தட்டினேன், வருத்தத்துடன்…

பிறகு தான் கவனித்தேன், நான் எடுத்த மதிப்பெண் நூற்றுக்கு முப்பத்து ரெண்டு... [ரொம்பவே மிஸ்… :(]

நான் பெயில் ஆன சோகம் சிறிதும் இல்லாமல், சுற்றி வந்தேன் வளாகத்தினை… இரண்டு நாட்கள் கழித்து ரீ-டெஸ்ட் என்றார்கள்…

என் சினேகிதி, கல்பனா, மும்முரமாக படித்து கொண்டிருந்தாள் மறுதேர்விற்காக...

“ஹே கல்பி... நீயும் பெயிலா? ஹா... ஹா... ஹா.. இப்போ தான் எனக்கு நிம்மதியா இருக்கு” என்றேன் உரக்கமாக…

அவள் பக்கவாட்டில் அம்ர்ந்து படித்துக்கொண்டிருந்த ஒருத்தி, என் குரல் கேட்டு slow motion- ல் எட்டிப் பார்த்தாள்…

BGM: "நம்தன... நம்தன... நம்தன... நம்தன..." - புதிய வார்ப்புகள்

அட... நம்ம ஆளு… “நீயுமாடா செல்லம் பெயிலு?” என ஒரு கனம் மகிழ்ந்தேன் மனதினுள்…

“Hi…” என்றாள்
“Haaaaaaaaaaaaaaaai Gayathri...” என்றேன்...
“நீ படிக்கலயா?”
"நாங்க எல்லாம் படிக்காத மேதை... படிக்காமலே டெஸ்ட் எழுதுவோம்..."
"அப்படித் தான் போன முறை எழுதி பெயில் ஆயிட்டல... இந்த முறையாவது படிக்கலாம்ல..."

அவமானப்பட்டாலும், என் காயத்ரி தானே, என அமைதியாக இருந்தேன்...

"If you dont mind, you can join us..." என்றாள்...
"Pleasure is mine" என்று சொல்ல வந்த உதடுகள், "Sure. I will" என்றது...

கல்பனாவிற்கு group study பழக்கம் இல்லை... அசௌகர்யமாக கருதி, சில மணித்துளிகளில் வெளிநடப்பு செய்தாள்...

இருவரும் இணைந்தே படித்தோம்... கூட்டு பிரார்த்தனை பலித்தது... இருவரும் பாஸ் செய்தோம் ரீ-டெஸ்டில்...

"ஹே முத்து... இந்தா சாக்லேட்" என முப்பது ரூபாய் Dairy milk ஒன்றினை நீட்டினாள்.

முப்பது ரூபாய்க்கு கூட சாக்லேட் இருக்குதா என திகைத்தேன்...

"எதுக்கு திடீர்னு?..."
"நீ பாஸ் பண்ணிட்டல... அதான்..."

வாயை மூடிக்கிட்டு அமைதியா இருந்திருக்கலாம்... ஆனால் விதி வலியது...

"நீயும் தான் பாஸ் பண்ணிட்ட... உனக்கு என்ன வேணும்?... "
"எனக்கு எதும் வேண்டாம்..."

அப்பொழுதாவது அமைதியா இருந்திருக்கலாம்...

"அதெல்லாம் முடியாது... நீ சொல்லியே ஆகணும்..."
"சரி... இந்த weekend நாம forum போகலாம்... உன் ட்ரீட் தான். ok va?"
"அட... Forum தானே... பெருசா என்ன ஆயிட போகுது" என சம்மதித்தேன்...

தொடரும்...

Disclaimer: இதை அமுக்குங்க...

ரத்த தானம் செய்த அனுபவம்

2009-05-29T23:01:00.000+05:30

எனது அலுவலகத்தில் ரத்த தான முகாமினை ஏற்பாடு செய்திருந்தினர், மனிதவளத்துறை மக்கள்... நானும் எனது நண்பர்களும் ரத்த தானம் செய்வதற்காக நேற்று சென்றிருந்தோம். வழியெங்கும் வெட்டி பேட்சுகளும், மொக்கை ஜோக்குகளும் அள்ளி தெளித்து கொண்டே சென்றோம்... ஒரு வழியாக முதல் கட்டிடத்தின் இரண்டாம் தளத்திற்கு (முகாம் அமைந்திருந்த இடம்) சென்றதும், பெயரை பதிவு செய்யும்படி கூறினர்.

பெயர், வயது, விலாசம்(வீடு & அலுவலகம்), செல்போன் நம்பர், Landline நம்பர், இமெயில் முகவரி, எடை என பலவற்றை பூர்த்தி செய்தோம்...

"என்னடா.. இது ரத்தம் கொடுக்க வந்தோமா? இல்லனா, ஏதாவது சுயம்வரம் நடக்க போகுதா?" என்றது மனம். நல்ல வேலை, நான் சிம்ம ராசி, சிம்ம லக்னம் என்பதை எல்லாம் எழுத சொல்லல...

எனக்கு தெரிந்தவற்றை எழுதி முடித்து, பக்கத்தில் இருந்த நண்பனை பார்த்து மீதியினை பூர்த்தி செய்துவிட்டு, அந்த பேப்பரினை கொடுத்தேன்...

"அந்த chairல உக்காருங்க சார்... சாம்பிள் டெஸ்ட் எடுத்து பார்ப்பாங்க... hemoglobin கரெக்டா இருக்கானு பார்ப்பாங்க" என்றார்...

"Theoretical test முடிஞ்சதும் practicals மாதிரி, இன்னொரு டெஸ்ட் இருக்கு போல... இதுல பெயில் ஆயிட்டா, வேலையை விட்டு அனுப்பிடுவாங்காளோ... ஏற்கனவே இது recession டைம்... ஆண்டி எப்போ சாவான்... திண்ணை எப்போ காலி ஆகும்னு திரியறாங்க..." மனக் குரல்... (அதாங்க... Mind voice.. [:P])

மோதிர விரலை நீட்டும் படி, வேண்டுகோள்...
நீட்டினேன்...

"இங்க பார்க்காதீங்க... அந்த clockல டைம் என்னனு பாருங்க..."
"எல்லாம் நல்ல நேரம் தான்" என சொல்லிக் கொண்டே "ஆ... ஆ..." என கத்தினேன்...

"எறும்பு கடிக்கிற மாதிரி இருக்கும்... "
"உங்க ஊர்ல எறும்பு இப்படி தான் கடிக்குமா டாக்டர்? ஒருவேளை பெரிய எறும்பு ஏதாவது வளர்க்கறீங்களோ?" என கேட்டேன்...

நாம் பேசுவதை யாராவது ரசித்து விட்டால், நாம் உரக்க பேசுவோம்... அப்படி தான், நாங்கள் அடித்த ஜோக்குகளுக்கு ஒருத்தி தெரியாமல் ஒரு முறை சிரித்து விட்டாள்... பின்னர் அவள் அழாத குறையாக எங்களை விட்டு ஓடும் வரை நாங்கள் எங்கள் மொக்கைகளை நிறுத்தவில்லை...

பிறகு, அந்த பேப்பரினை எடுத்துக்கொண்டு வேறொரு அறையினுள் செல்லுமாறு உத்தரவு...

"நான் Blood Testல பாஸ் ஆயிட்டேனா?"
சிரித்துக் கொண்டே, அந்த நர்ஸ், "ஆண்களுக்கு 12.5 மேல இருக்கனும், பெண்களுக்கு 13 மேல இருக்கனும்"

எனது பேப்பரில் பார்த்தேன்... 12.5க்கு மேல்...

BGM: "ஆத்தா.. நான் பாஸ் ஆயிட்டேன்..."
(எவனாவது treat வேணும்னு கமெண்ட் போட்டீங்க, அவ்வளவு தான்...)

"அந்த பெட்ல படுங்க சார்..."
படுத்தேன்...

"சார்... ஷூ கழட்டிவிட்டு படுங்க சார்"

"அட... ச்ச... இத்தனை நாளா புது புது socks போட்டுக்கிட்டு வந்தேன்... அப்போ எல்லாம் ஷூ கழட்ட சொல்லல... இன்னைக்குனு பார்த்து அவசரத்துல ஓட்டை socks போட்டுட்டேன்... அதை எப்படியோ தெரிந்துகிட்டு மானத்தை வாங்கராங்களே..." என மனதினுள்...

Bachelor-ஆ ரூம் எடுத்து இருந்திருந்தா ஒரு ஜதை socks-ஐ ஒரு வாரம் போட்டு இருப்பேன்... நான் வீட்டில் இருந்து வேலைக்கு செல்வதால், என் சுகாதாரத்தில் என்னை விட அக்கரைப்படும் என் அம்மா...

நல்லவேளை, யாரும் கவனிக்கல...
இல்ல... இல்ல... யாராவது கவனித்தார்களா என்பதை நான் கவனிக்கல...

ரத்தம் எடுக்க தொடங்கினர்...
பத்து நிமிடங்கள் கழித்து, ஒரு பாலிதீன் பை முழுக்க எனது ரத்தம் எடுத்த பிறகு, "அந்த ரூம் போங்க சார்..."
சென்றேன்...

ஜூஸ் மற்றும் ஒரு பிஸ்கெட் பாக்கெட் கொடுத்தனர், ஒரு சான்றிதழுடன்...

"போன தடவை நான் ரத்தம் கொடுத்தப்ப, வாழைப்பழம், சான்ட்விச் எல்லாம் எக்ஸ்ட்ரா கொடுத்தீங்களே..."

"இல்ல.. சார்... இவ்வளவு தான் கொடுக்க சொன்னாங்க"

"நீங்களும் cost cutting செய்யறீங்களா?"

சிரித்து கொண்டே அந்த மருத்துவமனையின் பணியாளர் அவர் பணியினை தொடர்ந்தார்...

"குவாட்டர் கட்டிங்ல இருந்து ஹேர் கட்டிங் வரைக்கும், எல்லா இடத்துலயும் காஸ்ட் கட்டிங் நடக்குது" என நினைத்துக் கொண்டேன்.

ஒரு வழியா, ஐந்தாவது முறையாக ரத்த தானம் செய்த மகிழ்ச்சியில், எனது இருப்பிடம் நோக்கி நடந்தேன்...

தேடல் தொடங்கியதே... - 17

2009-05-24T15:44:00.000+05:30

இதுவரை...

Episode – 17
குருட்டு தைரியத்துடன் நானும், எல்லாம் படித்து விட்டோம் என்ற நம்பிக்கையில் எனது சக அறை நண்பனும் அருகருகே அமர்ந்திருந்தோம்...

"Dear folks! There will be 50 questions and all of them will be in objective type. You have to complete it in an hour. If you did not finish the exam on time, then the system will automatically close the browser. It means no grace time will be given. I expect 0% noise. Please login with your employee number and password to take the exam. Any kind of malpractices will not be encouraged and strict disciplinary action will be taken by HRD. All the best!!!" என மேற்பார்வையாளர்...

"டேய் பார்த்தசாரதி... என்னடா சொல்றான் இவன்? குழாயில தண்ணி வரலயாமா? நாம வேணும்னா tissue பேப்பேர் கொண்டு வந்து தருவோமா? நம்ம ரெண்டு பேரையும் பாஸ் பண்ணிடுவார்டா" என்றேன் வெள்ளந்தியாக...

முறைத்து பார்த்தான் பார்த்தசாரதி...
"சரி... வெட்க படாம சொல்லுடா..." என்றேன்.

"அம்பது கேள்வி computerல இருக்குமாம்... எல்லாமே choose the best மாதிரி. ஒரு மணி நேரத்துல கரெக்ட் answers கிளிக் பண்ணனுமாம்."

"ஓ... இது தெரியாம, பேப்பேர் பேனா எல்லாம் கொண்டு வந்துட்டனே... இதுக்கு தான் அந்த லுக் கொடுத்தானுங்களா?" என்று மனதில்...

"சத்தம் போட கூடாதாம்... காப்பி எல்லாம் அடிக்க கூடாதாம். மீறினால், வீட்டுக்கு அனுப்பிடுவாங்களாம்..." என்று பயந்த குரலில் பார்த்தசாரதி.

"டேய்... காப்பி அடிக்கிறததுல டாக்டர் பட்டம் வாங்கினவன் நான். நாம ஏற்கனவே ரூம்‌ல பேசின மாதிரி ஒழுங்கா காமிச்சிடு. இல்லனா, நீ காலி டி... வர வெள்ளிக்கிழமை சாயந்திரம் ஊருக்கு போகணுமா? வேண்டாமா?"

"ஹ்ம்ம்.. சரி..." என்று சொல்லி கொண்டே தனது மானிட்டரினை என் பக்கம் சிறிதளவு திருப்பினான்...

"சிக்கினான் நமக்கொரு அடிமை... இவனை வைத்தே இந்த training period முழுவதும் முடித்தவிட வேண்டும்" என்று நினைத்துக் கொண்டு மகிழ்ச்சியில் நான்...

ஆரம்பிக்கலாம் என மேற்பார்வையாளரிடம் இருந்து உத்தரவு வர, அனைவரும் login செய்தோம்...

Disclaimer: இதை அமுக்குங்க...

தேடல் தொடங்கியதே... - 16

2009-05-24T15:23:00.000+05:30

இதுவரை...

Episode – 16
காயத்ரியுடன் பேச வேண்டுமென ஏங்கி கொண்டிருந்தேன்... எங்கள் இருவரின் பொதுவான நண்பர்கள்[mutual friends] மூலமாக அவளின் அறிமுகம் கிடைக்கும் என்று காத்திருந்தேன்... அவளின் தோழிகள் சிலரை, எனக்கு தெரியும்... அவர்கள் கூட நான் பேசும் போது, பக்கத்தில் காயத்ரி இருந்தாலும் கூட, ஒரு intro கொடுக்க மாட்டார்கள்... [பெண்களுக்கே உரிய குணம்... நாம ஒன்னும் பண்ண முடியாது...] நானே சென்று அறிமுகம் ஆகலாம் என்றும் சில நேரம் தோன்றியது. ஆனால், என் தன்மானம் தடுத்தது...

சில வாரங்கள் உருண்டோடின... வழக்கம் போல என் வாழ்க்கையில் twist. ஆனால் இம்முறை எனக்கு சாதகமாக அமைந்தது... சாதகமாவானு உங்களுக்கே ஆச்சரியமா இருக்கா? ஹ்ம்ம்ம்ம்... எனக்கும் தான்...

கல்லூரி முடித்ததும், படிப்பும் முடிந்தது என்றெண்ணி, அனைத்து புத்தகங்களையும் அண்ணாச்சி கடையில் போட்டவன் நான்... அடுத்த நாள் மாட்யூல் டெஸ்ட் என்றதும் எனக்கு பெரிய அதிர்ச்சி தான்... "விடாது கருப்பு போல, விடாது படிப்புனு ஆயிடுச்சே... முரளி, சின்னி ஜெயந்த், விவேக், விஜய் போன்று ரொம்ப வருஷமா காலேஜ் படித்தவர்கள் கூட, காலேஜ் முடித்தும் படித்ததில்லை... என்னடா இது!!! எனக்கு மட்டும் ஏன் இந்த சோதனை?" என்றெல்லாம் தோன்றியது.

இரவு முழுவதும் தூங்காமல், அட்டை முதல் அட்டை வரை [அதாங்க.. cover to cover] படித்து கொண்டிருந்தான் என் அறை நண்பன் பார்த்தசாரதி... [பார்த்தசாரதினு பேரு வச்சாலே படிக்கிற பழம் மாதிரி இருப்பானுங்க போல...]

V-Channel புள்ளி புள்ளியாக தெரிகிறதே என்ற கடுப்புடன் நான்... அட... நீங்க நினைக்கிற மாதிரி தப்பா எதுக்காகவும் இல்லீங்க... ஹிந்தி சானல்ஸ் பார்த்தால், சீக்கிரம் கற்றுக்கொள்ளலாம் என தீப்த்தி தான் சொன்னாள்...

Examனு சொன்னா போதும்... ரெண்டு பேனா, ஒரு பென்சில், ஓரடி ஸ்கேல், ஐந்து வண்ணங்களில் ஸ்கெச் பேனா, ஒரு ரப்பர், சுண்டு விரல் சைஸ்ல நூல், சின்னதாக விநாயகர் படம் மற்றும் அரை கொயர் வெள்ளை பேப்பேர் என்று பத்தாம் வகுப்பு மாணவன் போல சென்று விடுவேன். இது எல்லாம் DonBoscoவில் வந்த பழக்கம்... போகவில்லை...

மறுநாள் தேர்வறையில் நான் நுழைந்ததும் அனைவரும் நக்கலாக சிரித்தனர்...

"சிரிங்கடா சிரிங்க... 'Excuse me, anybody having extra pen?' அப்படினு பாதி பரிட்சைல எழுந்து கேப்பீங்கல்ல... அப்போ உங்களை பார்த்துக்கிறேன்டா..." என்று நினைத்து கொண்டு அமர்ந்தேன்...

Disclaimer: இதை அமுக்குங்க...

வாக்களித்த அனுபவம்... 2

2009-05-14T22:38:00.000+05:30

இதை படிச்சிட்டு கீழே உள்ளதை படிங்க...

"Sir, இங்க எல்லாம் நிறுத்தக் கூடாது... அதோ மரம் தெரியுது பாருங்க... அங்க விட்டுட்டு வாங்க..." என காவல்துறை உயரதிகாரி (Constable).

"இதையெல்லாம் கரெக்டா சொல்லுங்க... கள்ள ஓட்டு போட வரவனை எல்லாம் சுமோ காரோட உள்ள அனுப்புங்க..." என நினைத்து கொண்டு மரத்தடியில் நிறுத்தினேன்.

உள்ளே ஒய்யாரமாக நுழைந்தேன்... மயான அமைதியாக இருந்தது... அந்த மொட்டை வெயில்ல, அதிகாரிகளை தவிர வாக்காளர்கள் யாருமில்லை... வாக்காளர் அட்டை, டிரைவிங் லைசன்ஸ், பாஸ்போர்ட், ரேஷன் கார்டு என எல்லாம் இருக்கு என்னிடம்... ஆனால், வாக்காளர் பட்டியல்ல என் பேரு இருக்கனுமே... ஆனானப்பட்ட, கமலஹாஸனுக்கே வாக்காளர் பட்டியல்ல பேரு இல்லையாம்.

அப்படியே பேரு இருந்தாலும், இதுவரைக்கும் யாரும் என்னுடைய ஓட்டு போடாம இருந்திருக்கனும்... சரி... யாருக்கு ஓட்டு போடலாம்? உதய இலை, இரட்டை சூரியன், மஞ்சள் எம்.ஜி.ஆர் என இவங்க யாருக்கும் போட கூடாது... 49-ஓ போடலாமா? காலேஜ் படிக்கும் HODயை பார்த்து 1 'ஓ...' போட்டதுக்கே, principal ரூம்ல விட்டாங்க... இப்போ 49 ஓ போட்டா? அவ்வளவு தான்... அப்புறம் HR ரூம் தான்... அதெல்லாம் வேண்டாம்... ஏற்கனவே முடிவு பண்ண மாதிரி, அவனுக்கு தான் போடனும்... இவ்வாறெல்லம் நினைத்துக் கொண்டே உள்ளே சென்றேன்...

என்னுடைய வாக்காளர் அட்டையை நீட்டினேன்.

"உங்க பேரு?"
"முத்து"

["ஓ... செக் பண்றாங்களாம்டா சாமி... அட்ரா சக்கை... அட்ரா சக்கை..." - கவுண்டர் பெல் ஸ்டைல்]

தான் வைத்து இருந்த பேப்பரில் என் பெயரைத் தேடி, டிக் செய்து விட்டு, ஒரு நோட்டு புத்தகத்தில் கையொப்பம் வாங்கினர்...

"கையை நீட்டுங்க..."

எனது வலது கையை நீட்டினேன்...

"அந்த கைய நீட்டுங்க சார்..."
ஆண்கள் இடது கைய தான் காட்டனும்னு, மெரீனா பீச்ல குறி சொல்ற பொம்பளை சொன்னது திடீர்னு ஞாபகம் வந்தது...

நானும் கைரேகை பார்ப்பவரிடம் நீட்டுவது போல, எனது இடது கையினை, நீட்டினேன்.

எனது கையினை திருப்பி, ஆள்காட்டி விரலில் அழியா மை வைத்தார். [நல்ல வேலை, நடுவிரலில் வைக்கவில்லை... அப்படி வைத்திருந்தால், அமிதாப், அபிஷேக், ஐஷ்வர்யா போல, நடு விரலை தூக்கி காட்டிருப்பேன்... கேவலமாக போயிருக்கும்...]

"அங்க போயிட்டு, நீங்க யாருக்கு ஓட்டு போடனுமோ அந்த பெயருக்கு பக்கத்துல இருக்கிற பட்டனை அமுக்குங்க."

நான் வாக்களிக்க விரும்பிய வேட்பாளரின் சின்னத்தை தேடினேன்.

எனது தென் சென்னை தொகுதியில், மொத்தம் 43 வேட்பாளர்கள்... 3 இயந்திரத்தில் இருந்தனர்... ஆனால், என்னால் அந்த சின்னத்தை கண்டுபிடிக்க முடியவில்லை... ஏன் என்று கேக்கறீங்களா? மறந்துட்டேன்... [:(]
வேட்பாளர் பெயர் மட்டும் ஞாபகம் இருக்கு... [:P]

இந்த இடைவெளியில், சின்னத்திற்கு பக்கதிலுள்ள Blue color பட்டனை அழுத்தனும்னு ஒரு குரல் பக்கவாட்டில் இருந்து...

"அது தெரியும்ங்க.. ஆனா... அந்த சின்னம் தான் எங்கே இருக்குனு தெரியல..." என்றேன் அப்பாவியாக.

அறையிலிருந்த பூத் ஏஜெண்ட்கள் உள்பட, அதிகாரிகளும் சிரித்தனர்.

(உங்களுக்கு இப்போ சிரிப்பு வருமானு தெரியல... [:S])

"நீங்க.. பொறுமையா தேடுங்க சார்... கூட்டம் எதுவுமே இல்ல... நல்லா நிதானமா தேடி அமுக்குங்க..." என்றார் ஒருவர் சிரித்துக் கொண்டே.

பிரதான கட்சிகள், முதல் 3-4 பொத்தானில் முடிந்தது... மீதமிருந்தது உதிரி கட்சிகளும், சுயேட்சைகளும் தான்...

கண்டிப்பாக, நான் முக்கிய கட்சிக்கு ஓட்டு போட போவதில்லை என உறுதி செய்திருப்பர்.இவன், யாரோ ஒரு சுயேட்சை வேட்பாளரின் உறவுக்காரனாகத் தான் இருப்பான்... இல்லையெனில், இவனே ஒரு சுயேட்சை வேட்பாளராக இருக்க வேண்டும் என்றெல்லாம் எண்ணி இருக்கக்கூடும்...

இரண்டரை நிமிட போராட்டத்திற்கு பின் கண்டேன் அந்த வேட்பாளரின் பெயரையும் சின்னத்தையும்... அமுக்கினேன் நீல நிற பொத்தானை...

"கீங்ங்ங்ங்ங்..."

இரண்டரை நிமிடம் ஓட்டு இயந்திரமருகே என்பது அவ்வளவு சாதரண விஷயம் இல்லை. இவ்வளவு நேரம், ஒரு சமூக விரோதியிடம் கிடைத்திருந்தால், 300 கள்ள ஓட்டுகள் விழுந்திருக்கும்... சரியாக வாக்களித்த சந்தோஷத்தில், வெளியே வந்து பத்திரிக்கையாளர்களை தேடினேன்.

சன், கலைஞர், ஜெயா போன்ற சானல்களில் இருந்து வந்திருப்பார்கள் என்று எதிர்ப்பார்த்து, BODY SPRAY எல்லாம் போட்டுக் கொண்டு வந்த எனக்கு சிறிய ஏமாற்றம் தான்...

"எப்படியோ நல்லதோர் இந்தியாவை உருவாக்கியதில், எனது பங்கும் உள்ளது..." என்ற பெருமிதத்தில் ஆபிஸுக்கு சென்றேன்...

***THE END***

வாக்களித்த அனுபவம்...

2009-05-13T23:20:00.000+05:30

ஞாயிறு அன்று நான் வீட்டில் இல்லாத காரணத்தினாலும், நேற்று விடுமுறை என்பதாலும், கோழியின் வாசனை மசாலாவுடன் எனது மூக்கை துளைத்தது. அவசர அவசரமாக குளித்துவிட்டு, 11:45 மணிக்கு சாப்பிட அமர்ந்தேன். லீவு நாள்ல பெரும்பாலும் டிபன் மிஸ் பண்ணிடுவேன். அதனால, டிபன் கம் லஞ்ச் சாப்பிட்டுக்கொண்டே, ஒவ்வொரு channel-ஆக மாற்றினேன்.

ஊரே கலவரத்தில் எரிவது போல, ஜெயா மற்றும் மக்கள் தொலைக்காட்சியில் ஒளிப்பரப்பினார்கள்... "ஊரே அழிந்தாலும் மெகா சீரியல் அழியாது" என்ற கூற்றுக்கு ஏற்ப, சன் டிவியில் சளைக்காமல் அழுதுக்கொண்டிருந்தாள் நாயகி. ஒரு முறை shooting செய்துவிட்டு 6 முறை Telecast செய்துக்கொண்டிருந்தனர் விஜய் டிவியில்... ஆதித்யா, சிரிப்பொலி, இசையருவி, சன் மியூசிக் என அலைந்தேன். பாடல்களையும் நகைச்சுவைத் துணுக்குகளையும் விட, விளம்பரங்களும் அந்த தொகுப்பாளினிகள் போட்ட மொக்கைகளும் கூடுதலாகவே இருந்தது...

"போதுமடா தமிழ் சானல்ஸ்" என ஆங்கிலம் பக்கம் தேடினேன். SMaxல 7:30 மணிக்கு தான் match. NDTV, CNN IBN, Times Nowனு பார்த்தால், தமிழ்நாட்டிற்கு சிறிதும் தொடர்பில்லாத நான்கு ஆசாமிகளுடன் தமிழக அரசியல் பேசிக்கொண்டிருந்தனர், ஊர் பெரியவர்கள்.

ஒரு வழியாக தொண்டை வரை சாப்பிட்டு முடிச்சு, ஏப்பம் கூட விட முடியாமல் இருந்தேன்.

"கொஞ்சமா புவா(சாதம்) வச்சி தயிர் போட்டுக்கோ... இல்லனா, கொளுத்துற வெயில்ல, உடம்பு சூடு புடிச்சிக்கும்" என்றாள் அம்மா...

"அய்யோ... வாய்ப்பே இல்ல... உனக்காக வேணும்னா, அரை மணி நேரம் கழித்து தயிர் மட்டும் சாப்பிடறேன்" என நான்... [:P]

"உண்ட மயக்கம் தொண்டனுக்கும் உண்டு..." சிறிது நேர ஓய்வுக்கு பிறகு, 1:30 மணியளவில் Blog, ஆர்கூட் மற்றும் GTalkல் தலையை நுழைத்தேன்... 25 நிமிடத்தில் "மாப்ள... மாப்பு... வச்சிட்டான்டா ஆப்பு..." என செல்போன் அலறியது.

"ம்ம்ம்ம்.. சொல்லுங்க PA"
"முத்து.. உடனே கிளம்பி ஆபிஸுக்கு வா..."
"Evening தானே வர சொல்லி இருந்தீங்க... அதுக்குள்ளயா?"
"வேலை நிறைய இருக்கு. நீ வந்தா நல்லா இருக்கும்..."
"சரி. நான் சாப்பிட்டு வரேன்"
"ம்ம்ம்... சீக்கிரம் வா"

[மறுபடியும் சாப்பாடா? என வாயைப் புளந்து, கண் வைக்காதீங்க... தயிர் பாக்கி இருக்குல... அதான்... ]

மிலிட்டரியில் இருந்து மேஜர் அழைத்ததும், உடனே புறப்படும் சிப்பந்தி போல, 5 நிமிடத்தில் ரெடி ஆனேன். மாதுளை ஜூஸுடன் அருகில் வந்த அம்மா, "இதைக் குடிச்சிட்டு போ... Night எப்போ வருவ?"

"தெரியலமா... லேட் ஆச்சுனா, அங்கேயே சாப்பிடனும், 11 மணிக்கு மேல ஆச்சுனா, Bike அங்கேயே விட்டுட்டு, ஆபிஸ் cabல வரனும். அதானே?"

"இப்போ உனக்கு கிண்டலா தான்டா இருக்கும்... நாளைக்கு நானும் உன்னை பார்க்க தானே போறேன்"

"நான் ஓட்டு போட்டுட்டு அப்படியே ஆபிஸுக்கு போறேன்... ஆபிஸ்ல இருந்து கிளம்பும் போது போன் பண்றேன்... Bye"

"ஜாக்கிரதையா போயிட்டு வா..."

HRD முதல் அப்துல் கலாம் வரை, ஓட்டு உரிமை உள்ள அனைவரும் கண்டிப்பாக ஓட்டு போடனும்னு சொன்னதால மட்டும் இல்லீங்க... தன் வாழ்நாளில் இதுவரை ஓட்டுச்சாவடியே பார்க்காத என் அம்மா, விலைவாசியின் கிடுகிடு வளர்ச்சியால், பொங்கி எழுந்து வாக்களிக்க முடிவு செய்தாள். அதுவும் எனக்கு ஒரு உத்வேகமாக இருந்தது.

ஓட்டு போடனும் என்றிருந்த என் மனம், ஓட்டு போட்டே ஆகனும் என மாறியது... என் வாழ்நாளில் மூன்றாவது முறையாக ஒட்டு போடச் சென்றேன்... இதில், வரலாற்று சிறப்பு வாய்ந்த விஷயம் என்னவென்றால், நான் ஓட்டு போட்ட எந்த வேட்பாளரும் வெற்றியடைந்ததில்லை.வேட்பாளர் மட்டுமில்லை, அந்த கட்சியும் தான்... ;)

மக்களவை - 2004: நான் வாக்களித்த கட்சி, 0 out of 39.
சட்டசபை - 2006: நான் வாக்களித்த கட்சி, 1 out of 234.
மக்களவை - 2009:நான் வாக்களித்த கட்சி, ரிஸல்ட் வந்ததும் உங்களுக்கே புரியும்...

[அப்படி ஒரு அபூர்வ சக்தி என்னிடம்... :P எதிர்கட்சியின் டெபாசிட் போகனும்னா, என்னை அனுகவும்...]

பள்ளிகூடமே பார்க்காத வேட்பாளர்கள், அவர்களுக்கு வாக்களிக்க பள்ளிக்கு வந்த பட்டதாரிகள்!!!

2:30 மணியளவில் வாக்குச் சாவடி சென்றடைந்தேன். கம்பீரமாக, என் வண்டியை ஓட்டுச் சாவடியின் (பள்ளியின்) முன் நிறுத்தினேன்.

அடுத்து...

வாக்குச் சாவடியில் கிடைத்த வரவேற்பு...
நானும் அதிகாரியும்...
என்னுடைய கடமையுணர்ச்சி...

பயப்படாதீங்க...
அடுத்த பதிவோட முடிச்சிடுவேன்... Part 3 எல்லாம் வராது...

எதுக்குடா இந்த மானங்கெட்ட பொழப்பு...

2009-05-11T22:32:00.000+05:30

இரண்டு மாதங்கள் சுகவாசத்திற்கு பிறகு, கடந்த இரு வாரங்களாக வனவாசத்தில்... ஆமாங்க... இரண்டு மாதங்கள் (March & Apr) Benchல இருந்தேன். இப்பொழுது இரு வாரங்களாக ஒரு projectல்...

ப்ரொஜெக்ட்ல இருப்பதால் வனவாசம்னு சொல்ல வரல... நானும் இரண்டு வருடம் ப்ரொஜெக்ட்ல இருந்திருக்கிறேன்... சில பல அவார்டுகளும் வாங்கி இருக்கின்றேன்.

ஆனால், அந்த ப்ரொஜெக்ட் எல்லாம் புது மாப்பிள்ளை போன மாமனார் வீடு மாதிரி... Maintenance &Testing projects. ராஜ வாழ்க்கை தான்... அங்கேயும் தலைவலி வரும்... ஆனால் வாரத்திற்கு ஒருமுறை அல்லது இருமுறை தான்...

ஆனால் இப்பொழுது இருப்பது Development projectல... ஆனால், இந்த ரெண்டு வாரத்துல தலைவலி, கால்வலி, கைவலி, காய்ச்சல், வாந்தி, பேதி, சிக்கன்குனியா, மலேரியா, டைபாய்டு, காலரா, கேன்சர், swine fluனு எல்லா வியாதியும் வந்த மாதிரி ஒரு உணர்வு...

எதுவுமே தெரியாமல், புதுசான ஒரு technologyல வேலை செய்யனும்னா, கொஞ்சம் கஷ்டம் தான்... அதுவும் 10 நாள்ல முடிக்கனும்னா, ரொம்பவே கஷ்டம் தான்... அதுவும் அந்த ப்ரொஜெக்ட்ல நான் மட்டும் தான்னா ரொம்ப ரொம்ப கஷ்டம் தான்.. கஷ்டம் எனக்கு மட்டுமில்ல... அந்த ப்ரொஜெக்ட்க்கும் தான்...

இந்த புது ப்ரொஜெக்ட்ல மாட்டிக்கிட்டு, மெகா சீரியல வர மாதிரி, மாமியாரிடம் மாட்டிக்கொண்ட மருமகள் போல ஆயிட்டேன்... சனி, ஞாயிறுனு ரெஸ்ட் கிடையாது... காலைல 8:30 மணிக்கு வந்தால், இரவு 12 அல்லது 1 மணிக்கு தான்... (அதை இரவுனு சொல்வதா, அதிகாலைனு சொல்வதா???) நான் morning-shift ல இருக்கிறேனா? evening-shiftஆ? இல்ல night-shiftஆ? அது ஒரு பெரிய சோகக் கதை... அதை விடுங்க...

ஒரு நாள், "ஹலோ.. துபாயா? என்னோட பிரதர் மார்க் இருக்காறா?" என்ற வசனத்துடன் அலறியது என் செல்போன்.

என் நண்பன் சுப்பையா call செய்தால் மட்டும், இவ்வசனம் என் செல்போனில் மோதிரக் குரலாக ஒலிக்கும்.

இந்த மாதிரி சிலருக்கு சில பாடல் அல்லது வசனம் மோதிரக் குரலாக வரும்படி வைத்துள்ளேன். [மோதிரக் குரல் - Ring Tone... நானே சிந்தித்தேன் :P]

"சொல்லுடா மாப்ள..."
"என்னடா.. Project முடிச்சிடியா? என்ன லெவெல்ல இருக்கு..."

"டேய்... மானெஜர் மாதிரி status கேக்கறியா?"
"இல்லடா... உனக்கு தெரியாத டெக்னாலஜி ஆச்சே... இந்த 10 நாள்ல, உனக்கு அதை படிக்கவே பத்தாது... அதுக்குள்ள முடிக்கனும்னா, கஷ்டம் தான்டா..."

"உனக்கு புரியுது... ஆனா..."என பெருமூச்சு விட்டேன்.

"சரிடா மாப்ள.. பாத்துக்கோ... இப்போ நம்ம டைம் வேற சரியில்ல... தலைகீழ நின்னாவது முடிச்சிடு... நீ continue பண்ணு... நான் அப்புறம் கால் பண்றேன்"
"Ok da bye"

வேறொரு நாள், "தேடல் தொடங்கியதே முடிச்சிடீங்களா முத்து? ஒரு நிமிடக் கதைல, வேற ஏதாவது எழுதனீங்களா? Eagerly waiting for your post..." என ஒரு வாசகரிடமிருந்து மின்னஞ்ல்.
[இப்படி உசுப்பு ஏத்தியே உடம்பு ரண களம் ஆயிடுச்சு...]

Weekend என்றதும், ஏதோ ஒரு திரைப்படத்திற்கு டிக்கட் புக் செய்துவிட்டு, என்னை அழைத்த நண்பனிடம், "இல்லடா மச்சி... இந்த வீக் என்ட் ஆபிஸ்ல வேலை இருக்குடா..." என்றேன்..
"ஆபிஸ்ல வேலை இருக்கட்டும்... உனக்கு இருக்கா?" என்றான்...

உங்களை மாதிரியே எனக்கும், அவன் போட்ட மொக்கைக்கு சிரிப்பே வரல... :(

இரவு 11 மணிக்கு ஒருவன், ping செய்து, "முத்து, இன்னுமா ஆபிஸ்ல?" என்றான்.
"ம்ம்ம்ம்ம்... வேலை இருக்கு" என்றேன்...
"இன்னும் உனக்கு அந்த குசும்பு போகவே இல்லைடா" என்றான் என்னுடன் பயிற்சி பெற்ற நண்பன்...
[ராணுவ பயிற்சி rangeக்கு build up இருக்கா?... அட... என்னோட training batch mate...]

புதியதாக கிடைத்த நண்பர்களிடமும் சரியாக பேச முடியவில்லை...
இல்லம் வந்து அழைப்பிதழ் அளித்த தோழனின் திருமணதிற்கும் செல்ல இயலவில்லை...
US சென்ற தோழியினை, வாழ்த்தி வழியனுப்பவும் நேரமில்லை...
தன் பிறந்தநாளன்று விருந்துக்கு அழைத்த தோழியையும் பார்க்கவில்லை...

மதித்து அழைத்த தோழியின் நிச்சயதார்த்த தேதியினை மறந்தேன்...
நான் ஒருவன் கண் விழித்தது மட்டுமில்லை... இரவு 12 அல்லது 1 மணிக்கு, என் வீட்டிற்கு சென்று கதவை தட்டி என் அம்மாவின் தூக்கத்தையும் தொலைத்தேன்...
சில பல காரணத்தினால் வேலையைப் பறிக்கொடுத்த தோழிக்கு, ஆறுதல் சொல்ல கூட நேரமில்லாமல் விழித்தேன்...
இவற்றை எல்லாம் விட, நண்பனின் தந்தை இறந்த செய்தியறிந்தும், செல்ல முடியாமல் தவித்தேன்...

இவற்றை எல்லாம் மனதில் வைத்து புழுங்கி கொண்டு, வேலை நிமித்தமாக வழக்கம் போல googleன் உதவியை நாடினேன்...

"எதுக்குடா இந்த மானங்கெட்ட பொழப்பு..." என்ற 'மெளனம் பேசியதே' சூர்யா சொல்லும் வசனத்துடன் அலறியது என் செல்போன். சில நேரத்தில் Ring tone கூட நம் நிலையை பிரதிபலிக்கும் கண்ணாடி தான்...

என்னைப் பற்றிய ஒரு பதிவு...

2009-04-28T21:18:00.000+05:30

வேறொருவரின் வலைப்பக்கத்தில், என்னைப் பற்றி ஒரு பதிவு.
ஆம்... வலைப்பதிவிற்குள் நுழைந்து முழுவதாக, இரண்டு மாதங்கள் கூட முடியல... அதுக்குள்ள, சின்னதாக சாதிச்ச ஒரு உணர்வு...

என் நண்பனின், தாய் மொழிப் பற்றினை வெளிக்கொணர தூண்டுதலாக இருந்தேன் என்று என்னும் பொழுது அகம் மகிழ்ந்தேன்...

Blogging என்பது வெறும் பொழுதுப்போக்கு மட்டுமல்ல... பல விஷயங்களைப் பற்றிச் சிந்தக்கவும் எழுதவும் தூண்டும் ஒரு உன்னத ஊடகம்... ஆயிரம் நண்பர்களை அள்ளி தரும் அமுதசுரபி...

என்னால் ஒருவன் ஈர்க்கப்பட்டு கலைஞன் ஆகப் போகிறான் என்று நினைத்து பெருமைப்படும் இவ்வேளையில், அவனது பதிப்புகள் வெற்றி பெற வாழ்த்துகிறேன்...

அவனது வலைப்பூ: http://gssnathan.blogspot.com/2009/04/blog-post.html

காக்கைக்கும் தன் குஞ்சு, பொன் குஞ்சு!!!

2009-04-27T23:30:00.001+05:30

நேற்று ஸ்பென்சர் பிளாசாவில் வாங்கி வந்த, புதிய T-Shirt அணிந்து, வீட்டில் சூடாக சுட்டெடுத்த, கார தோசையினை ரசித்து, ருசித்து சாப்பிட்டுக் கொண்டு இருந்தேன்...

எங்க வீட்டு LG 29" TVல PIP (Picture in Picture) option மூலமாக, குட்டி திரையில் Set Maxல (ஒளி மட்டும்) MI Vs KKR பார்த்துக் கொண்டே, முதல் தோசை உள்ளே போய்க்கொண்டிருந்தது... [பெரிய திரையில் "கோலங்கள்", ஒளி மற்றும் ஒலியுடன்]. திடீரென அடுப்படியில் இருந்து, தோசை கரண்டியுடன் வேகமா என்னருகே வந்தாள் அம்மா...

என்னடா இது... Internal Certificationல fail ஆனது தெரிந்து, அடிக்கப் போறாங்களோ? எவன் போட்டுக் கொடுத்து இருப்பான்? ஒருவேளை college மாதிரி கம்பனில இருந்து வீட்டுக்கு letter போட்டு இருப்பாங்களோ? என சில பல கேள்விகள் மனதினுள்...

ஆறாம் வகுப்பிலே, தோசை கரண்டியால் அடி வாங்கிய ஞாபகம், அறிவியல் பாடத்தில் 'A' வாங்கியதிற்காக, என் கண்முன் 2 வினாடி வந்தபின் மறைந்தது... [A னா Absent... உங்களை எல்லாம் ஆயிரம் பெரியார் வந்தாலும் திருத்த முடியாது...] வீட்டிற்கு தெரியாம examக்கு கூட கட் அடிச்சா, எந்த வீட்டிலயும் கொஞ்ச மாட்டாங்க...

"அர்ச்சனா இன்னைக்கு கையில் அருவாமனை எடுத்து, எல்லாரையும் வாங்கு வாங்குனு வாங்கிட்டா..."
"அய்யயோ... அப்புறம்?" பதட்டத்துடன் நான்...

"செல்வத்தோட தம்பி, அவங்க அம்மானு எல்லாருக்கும் நெத்தியடி கொடுத்தாள்... பாவம் செல்வம்... பித்து புடிச்ச மாதிரி ஆயிட்டான்" என்றாள் அப்பாவியாக...

திருமதி செல்வதில் இருந்து சில காட்சிகள், என புரிந்து கொண்டு, "செல்வத்தோட அப்பா, அந்த இடத்துல இல்லயா?" என நானும் கேட்டேன்...

கதை சொல்ல இரு ஆள் கிடைத்த சந்தோஷத்தில், "அவன் அப்பா அப்போ வீட்டில இல்ல... இந்த சண்டை எல்லாம் முடிஞ்சத்துக்கு அப்புறம் தான் வந்தாரு அவன் அப்பா." என்று விவரித்துக் கொண்டே இரண்டாம் தோசையினை என் தட்டில் வைத்தாள்...

"உன் செல்போன்ல, போட்டோ எடுக்கிற மாதிரி வச்சி கொடு..."
"அட.. எதுக்குமா இந்நேரத்துல..."
"வச்சி கொடுடா..." என்றாள் கொ(கெ)ஞ்சலாக

எனது Sony Ericsson செல்போன் எடுத்து ஒரு கையால் இயக்கி, camera mode வைத்துக் கொடுத்தேன்...

"உன் முகம் பளிச்சினு இல்லையே... கொஞ்சம் இருட்டாக இருக்குடா..." என்றாள்...

"கரண்ட் எங்க ஒழுங்கா தரானுங்க... மாசா மாசம் பில் மட்டும் கரெக்டா வருது... வெயில் நாளுனா, எப்போ பார்த்தாலும், low voltage தான்... அதான் வெளிச்சம் கம்மியா இருக்குது போல..." என்று ஓரிரு வரிகளில் தமிழக அரசியல் பேசினார் அப்பா, பழியினை EB மீது போட்ட படி...

"போன் வாங்கி ரொம்ப நாள் ஆச்சுல... அதான் சரியா வேலை செய்யல போல..." என்று செல்போன் மீது குறை கூறினாள் அம்மா...

"ஓ.. இல்லனா மட்டும் கமல் கலரா நானு?" என்று நினைத்தேன்.. ஆனால் சொல்லல... எப்படி சொல்ல முடியும்?... என் personalityக்கு ஆதரவாக பிரச்சாரம் செய்யும் இரண்டே நபர்கள்...

இரண்டு விளக்குகளை கூடுதலாக ஆன் செய்து விட்டு, போட்டோ எடுக்க தயார் ஆனாள் என் அம்மா... நானும் எனது செல்போனில் இருக்கும் லைட்டினை ஆன் செய்துக் கொடுத்தேன்..

"ம்ம்ம்.. இப்போ பளிச்சுனு இருக்கு..." என்று கூறி angle பார்க்க தொடங்கினாள்...

[ஆர்குட்ல, "Yea... It's me" என்ற என் ஆல்பத்துல சில பல போட்டோக்களை அமுக்கிய அனுபவம் உண்டு... ID தானே கேக்கறீங்க... it's urupadathavan@gmail.com :P]

"இப்படி பாரு...", "அங்க பாரு..." என பல் டாக்டர் போல, உத்தரவிட்டு, கிளிக் செய்தாள்...

"ராஜா மாதிரி இருக்கான்ல... " என்று மஞ்சுவிடம் காட்டினாள்...

30 வினாடிகள் வாய் விட்டு சிரித்தாள்... இதுவரை, ஆதித்யா சானல்ல போட்ட காமெடிக்கு கூட அப்படி சிரித்ததில்லை அவள்...

காக்கைக்கும் தன் குஞ்சு, பொன் குஞ்சு!!!

கார தோசை: சற்று முறுகலாக, கனமாக, பொன்னிறத்தில் இருக்கும்... சிலர் அடை தோசைனு கூட சொல்லுவாங்க...
மஞ்சு: பெங்களூரில் இருந்து, கோடை விடுமுறைக்காக வந்திருக்கும், ஒன்பதாம் வகுப்பு படிக்கும் சிறுமி, என் அத்தை மகள்... [குறிப்பு: அவளுக்கு அக்காள் யாருமில்லை :(]
திருமதி செல்வம், கோலங்கள்: சன் டிவியில் ஒளிப்பரப்பாகும், நெடுந்தொடர்கள்... முறையே 8 மற்றும் 9 மணிக்கு.

தேடல் தொடங்கியதே... - 15

2009-04-23T20:36:00.000+05:30

Episode – 15

தீப்த்தி வார நாட்களிலயே மாடர்னாக (modern) தான் வருவாள்… அவளுக்கு சுடிதார்னா என்னனு கூட தெரியாது… அவள் புடவை அணிந்தால் கூட “gilma”வாக தான் இருக்கும்… அவளுக்கே உரிய, வட இந்திய பாணியில் தான் உடுத்துவாள்… பார்க்க மகாலட்சுமி மாதிரி இல்லனா கூட, ஜோதி லட்சுமி மாதிரி அம்சமா இருப்பாள்… நல்ல நிறம்… மைதா மாவுல ரொட்டியும், சப்பாத்தியும் சாப்பிட்டு சாப்பிட்டு, மைதா மாவு கலர்லயே இருப்பாள்…

அந்த மாதிரி… நானும் try பண்ணேன்... என்ன தான் சாப்பிட்டாலும், டீ கலர்லதான் நான் இருப்பேன்… நல்ல வேலை.. Black Tea போல இல்ல…[;)]
தீப்த்திக்கு என் மேல ஒரு கண்ணு இருந்தாலும், அவ மேல எனக்கு பெருசா ஈர்ப்பு இல்ல… நான் அவளிடம், நல்ல நண்பனாகவே பழகினேன்…

நான் ஆசைப் பட்ட கிளியோ, என் Batchலயே இருந்தாள்.. தமிழ் பொண்ணு தான்… நம்ம சென்னை தான்… இது ஒண்ணு தாங்க புரியல… வீட்டில இருக்கும் போது, தெருமுனையில் உள்ள கடைக்கு கூட, அம்மாவுடன் அடக்கமாக சென்றவள், பெங்களூர்ல இருக்கும் போது போட்ட ஆட்டம் இருக்கே… அப்பப்பா… அவளை பத்தி கொஞ்சம் சொல்றேன் கேளுங்க…

அவள் பேரு காயத்ரி. காயத்ரினு பேரு வச்ச பெரும்பாலான மக்கள், மாமி வீட்டுப் பெண்ணாகத் தான் இருப்பாங்க… ஆனா.. சரவண பவன்லயே போயிட்டு மட்டன் பிரியாணி ஆர்டர் பண்ணவள்… இவ மாமி வீட்டுப் பெண் இல்ல..

சுமாரான கலர்.. சூப்பரனா தோற்றம்… நல்ல குடும்ப பொண்ணு மாதிரி இருப்பாள்… underline… மாதிரி…

சென்னையில் இருக்கும் போது சல்வாரும் நைட்டியும் மட்டுமே அணிந்தவள், பெங்களூர் வந்ததும் முதலில் வாங்கியது 2 Phant (1 Black, 1 Cream White), 5 Shirt... 5 T-Shirt (படம் வரைந்தது - 2, எழுத்துக்கள் பொறிக்கப் பட்டது - 3)...

அவள் இருக்கும் size-க்கு நியாயமா பார்த்தால் XL வாங்கனும்… ஆனா வாங்க மாட்டாள்.. M sizeல வாங்கி போட்டுக் கொள்வாள்… 'ஏன்' என்று கேட்டால், tight fitting தான் நல்லா இருக்குமாம்… (அவளுக்கா? அவளைப் பார்ப்பவர்களுக்கா?) [:O]

பக்கத்து ரூம்ல நாலு பேரு கிட்ட கேட்டு, பெங்களூர்ல இருக்கிற, shopping malls ரெண்டு, beauty parlour ஒண்ணு தெரிஞ்சு வச்சிக்கிட்டா… மீரா சிகைக்காயும் சாம்பிராணியும் போட்டு ஆசை ஆசையாய் வளர்த்த, நல்ல அடர்த்தியான, நீளமான கூந்தல்… அந்த கூந்தலோட, 1500 ரூபாய் கூடுதலாக கொடுத்து பியூட்டி பார்லர்ல வெட்டிக்கொண்டாள்..

இதுவரை, நான் Hair cutting செய்து கொள்வதற்கு, என் வாழ்நாள் முழுவதும் அவ்வளவு செலவு பண்ணது இல்ல…

மாதம் ஒரு முறை, சென்னைக்கு சென்று விடுவாள்… பெங்களூர்ல இருக்கும் போது, வாரம் தவறாமல் ஷாப்பிங் மால்ஸ்ல இருப்பாள்.. அப்படி பெருசா ஒண்ணும் வாங்க மாட்டாள்… ஆனால், கடை மூடுகிற வரைக்கும் ஷாப்பிங் செய்வாள்…

வீட்டில இருக்கும் போது மங்கையர் மலர்ல, 16 புள்ளி சிக்கு கோலம் போடுவது எப்படினு பார்த்தவள், பெங்களூர்ல Sidney Shelton புத்தகத்துடன் தான் எப்போதும் இருப்பாள்...

பூரி கிழங்கும், புரோட்டாவும் நன்றாக புளந்து கட்டியவள், இன்று Pizzaவும் Bergerம்… அதுவும் sideல கோக் இல்லனா இறங்காது…

பக்கத்து வீடு ஆன்டி கூட, அவளோட அம்மா ஊர்வம்பு பேசும் போது, Sun Music Channel பார்த்தவள், இன்று பார்ப்பது, விமர்சிப்பது எல்லாம் Hollywood திரைப்படங்களைப் பற்றி தான்…

தனக்கு ஆங்கில அறிவு இருக்கு என்பதற்காக, ஆட்டோக்காரன் முதல் பிச்சைக்காரன் வரை அனைவரிடமும் ஆங்கிலத்தில் தான் பேசுவாள்… அவர்களுக்கும் தமிழ் தெரிந்து இருந்தாலும் கூட விடுவதில்லை…

Eye Liner, Mascara, Lip stick, Compact powder, Nail Polish என காஸ்‌மெடிக்ஸ்(cosmetics) உதவிகளுடன் fashion show parade போல high heels துணைக் கொண்டு நடந்து வருவாள்…

Hairband முதல் செருப்பு வரை, எல்லாமே தான் அணிந்திருக்கும் ஆடைக்கு பொருத்தமாக... Hair Coloring & Straightning, Manicure & Pedicure என ஏதாவது ஒரு சாக்கு வைத்து, வாராவாரம் Anu's Beauty Clinic சென்றிடுவாள்...

எனக்கு பல நாளா ஒரு சந்தேகம்... பெண்களுக்கு மட்டும் அதிக சம்பளம் கொடுக்கிறார்களா? என்று... வாங்குகிற சம்பளத்துல பாதி காசுக்கு மேல, இந்த மாதிரி செலவுலயே அவளுக்கு போயிடும்...

எவ்வளவு தான் நான் எகத்தாலமாக பேசினாலும், அவள் மீது எனக்கு ஒரு கண்ணு... :P

தீப்த்தி ==> முத்து ==> காயத்ரி ==> ???

முக்கோணக் கதை, அடுத்த பதிவிலும் தொடரும்...

தேடல் தொடங்கியதே... - 14

2009-04-22T21:44:00.000+05:30

Episode – 14

“வணக்கம் மச்சி!!! எப்டி இருக்குது… என்க்கு கொஞ்சம் கொஞ்சம் தமில் வருது” என நமிதா போல அழகாக பேசினாள்...

அட.. நமக்காக தமிழ் கற்றுக் கொண்டாளே.. நானும் ஹிந்தி கண்டிப்பா கற்றுக் கொள்ளனும் (கொல்லனும்!!??) என்று முடிவெடுத்து அவளிடமே கேட்டேன்.

“achaa… Its very simple yaar. I will teach you… Lets meet in the evening after office hours. TK?” என்றாள்.

இந்தி கிளாஸ் என்றால், அ – அனார், ஆ – ஆம், இ – இமிலி என்று நினைக்காதீர்கள்…

என்னிடம் உனக்கு எந்த அளவுக்கு இந்தி தெரியும்னு கேட்டாள்…
கொஞ்சம் தெரியும்னு சொன்னேன்...

"ஹே நிறுத்து...ஏன் தெரியும்னு சொன்ன... நீ மட்டும் தெரியாதுனு சொல்லி இருந்தா, அப்படி இப்படினு நல்ல ரொமான்ஸ் ஆகி இருந்திருக்கும்..." என 'வாலி' சிம்ரன் மாதிரி என்னை கேக்காதீங்க... சகிக்கல... [:P]

சுத்தமா தெரியாதுனு சொன்னா கேவலமா இருக்குமேனு நாலு அஞ்சு டைலாக் அடிச்சு விட்டேன்…

"நமஸ்கார், தன்யவாத், முக்கிய சமாச்சார், அச்சா, டீக் ஹை, 'ஏக் காவுமே ஏக் கிசான் ரகு தாத்தா…', 'ஏக் மார் தோ துக்டா…', 'ஹிந்தி மே ஜான்காரி கேளியே தீன் தபாயியே','தாம்பரம் சே பீச் தக் ஜாணேவாலி அகிலிகாடி தோ நம்பர் பிளாட்பார்ம் மே ரவானா ஹோகி.', 'ஜெய் ஹிந்த்!!!'" என்று ரைம்ஸ் சொல்லும் சிறுவன் போல கடகட என முடித்தேன்…

வயிறு குலுங்க குலுங்க சிரித்தாள் தீப்த்தி… அக்கம் பக்கத்தில் அமர்ந்து இருந்தவர்கள், தங்கள் இருக்கைவிட்டு எழுந்து எங்களை எட்டிப் பார்த்தனர்…

"மானம் போச்சு டா… என்ன ஆச்சு இவளுக்கு… ஏன் இப்படி சிரிக்கறாள்" என்று நான் யோசித்துக் கொண்டிருந்தேன்…

"Varey Vaa... bahut achaa.. Kya bhaat hai..." என்றாள்

"hmmmm... I know that too ... and also, 'ஏக்... தோ... தீன்... சார்... பான்ச்...', 'சோலீக்கே பீச்சே... '" என்று நான் பாடி முடிக்கும் முன்பே முறைத்தாள்.

ஒரு வேளை, தப்பான மெட்டில் பாடுகிறேனோ, என நினைத்து விழி பிதுங்கினேன்...

"TK... TK... kaafi hai... I will teach you Hindi..." என்றாள் சிரிப்பினைத் தொடர்ந்த படியே...

"சுப்ரியா"
"Supriya?"
"I meant Thank you"
"Ha... Ha... Ha... Its Supriya nahi... Sukriya..."
"Ohh... சுக்ரியா... சுக்ரியா..."

தொடரும்...

எனக்கும் அந்த வார்தைக்கும்...

2009-04-22T21:06:00.000+05:30

'மெளனம் பேசியதே' சூர்யா மாதிரி ஆகலாம்னு இருக்கேன்...

எனக்கு பெண்கள் மீதான ஈர்ப்பு குறைந்து கொண்டே வருது...இதற்கு எல்லாம் காரணம், எனக்கு வாய்க்க போகும் மனைவியின் வேண்டுதல் என நினைக்கிறேன்...

நீங்க என்ன நினைக்கறீங்க?

நான் ஏமாந்து போகிறேனா? இல்லனா.... அவங்க எல்லாம் எப்பவுமே இப்படி தானா?

எனக்கும் GIRL FRIEND என்ற வார்தைக்கும் ராசியே இல்ல...

இப்படிக்கு,
தலைவர்,
Friends listல பத்து girls இருந்தாலும், ஒரு GIRL FRIEND கூட இல்லாமல் இருப்பவர்கள் சங்கம்

தேடல் தொடங்கியதே... - 13

2009-04-21T22:41:00.000+05:30

Episode – 13

மறுநாள் 8 மணிக்கு ஆஜர் ஆக வேண்டும். ஆனால், நான் விழித்ததோ 7:45க்கு தான். 15 நிமிடத்தில், இருக்க வேண்டிய இடத்தில், Tip Top-ஆக இருந்தேன். [அது எப்படினு மட்டும் கேக்காதீங்க… :P]

அந்த auditorium-ல பார்த்தா, சுமார் 500 பேரு இருக்கும். தமிழ் நாடு, ஆந்திரா, கேரளா, ஒரிஸா, சிக்கிம், பூட்டான் என லாட்டரிச் சீட்டு விற்பது போல, பெரும்பாலான மாநிலங்களில் இருந்து வந்தனர். எனக்குனு நாலு பேரோட வழக்கம் போல, கடைசி benchல உட்கார்ந்து கொண்டு இருந்தேன். எல்லோரையும் அன்புடன் வரவேற்றனர் மனித வளத்துறை மக்கள்… [அட அதான்பா… HRD executives... தமிழ்ல சொன்னா புரியாதே…]

அன்றே அவசர அவசரமாக bank account ஓபன் செய்தனர், மறுநாளே சம்பளம் போட போகிற மாதிரி… 16 பக்க application form-ஐ அரை மணி நேரத்தில் fill up செய்தேன், 1008 தப்புகளுடன்… பார்ம் பூர்த்திகளும், வரவேற்பு பேச்சுகளும் என முதல் நாள் முடிந்தது, சுமூகமாக…

இவ்வளவு தான் நம்ம வேலையா? கொஞ்சம் easy-யா தான் இருக்கும் போல… நாளைல இருந்து சுறுசுறுப்பா fill up பண்ணிட்டு, மதியமே கொடுத்துவிட்டு ரூமுக்கு வந்திடனும் என்று நினைத்து கொண்டேன்… அதுதான் என் வேலை என தீர்மானித்து. அந்த 500 பேர் கொண்ட கூட்டத்தினை அக்கக்காக பிரித்தனர்… சொல்லி வைத்தாற்போல, அனைத்து மாநிலப் பறவைகளும் (girls) எனது batch-ல்… அப்போது தான் கண்டேன் Deepti Agarwal… இல்ல இல்ல.. தீப்த்தி அகர்வால் கண்டாள் என்னை… வலிய(வழிய) வந்து intro ஆனாள், என்னிடம்…

"Harey Dude! Mein Deepti Hoon. Thum?"

என்னடா இவ… 50 ரூபாய்க்கு சில்லரை கேக்கறாளா? நம்ம கிட்ட அவ்வளவு காசு இல்லையே.. பக்கத்துல இருக்கிற canteen போயிட்டு வாங்கிட்டு வந்து தரலாமா… அதை எப்படி இவகிட்ட சொல்றது என்று முழித்தேன். அதை புரிந்துக் கொண்ட அவள் ஆங்கிலத்தில் மொழிபெயர்த்தாள். அறிமுகம் ஆனோம் இருவரும். சில வாரங்கள் கழித்து, விடுதியில் சக அறை நண்பனிடம் இதைப் பற்றி பேசினேன்.

“மச்சி… நம்ம கம்பனில பல language birds இருக்குல? கொஞ்சம் கஷ்டமா தான்டா இருக்கு manage பண்றதுக்கு..." என்று கூறி விட்டு அன்று நடந்தவற்றை விவரித்தேன்.

"இதுக்கா மச்சி கஷ்டப் பட்ட?.. சப்ப மேட்டர் டா" என்று அறிவுரை கூறினான், இவன் என்னவோ பெரிய மன்மதனைப் போல…

“கேரளத்து கிளி என்றால் ட, டா சேர்த்துக்கோ, ஆந்திரத்து குயில் என்றால் லு, டி போட்டுக்கோ” என்று முடித்தான்… தென்னிந்திய மொழியினை எளிதாக கற்றுக் கொடுத்தவன், தேசிய மொழியினை ஏனோ மறந்தான்… நானும் rehearsal செய்தேன் அனைத்து மொழியிலும், ஹிந்தியை தவிர…

தமிழ்: என் பேரு முத்து. உன் பேரு என்ன?
தெலுங்கு: என்லு பேருலு முத்துலு. உன்டி பேருடி என்னடி? ஜருங்கண்டி... ஜருங்கண்டி
மலையாளம்: என்ட பேரு முத்துடா. உன்ட பேரு என்னடா? அய்யடா...

இப்படியே தென்னிந்திய மொழிகளில் தேர்ந்தவனானேன். ஆனால், தீப்த்தி-யை சமாளிப்பது எப்படி என்று குழம்பி இருந்தேன். அடுத்த நாள், தீப்த்தியின் தரிசனம் canteen-இல்!!!

பாதுகாப்பு - ஒரு நிமிடக் கதை

2009-04-19T11:24:00.000+05:30

இடம்: மெரினா கடற்கரை...
நேரம்: மாலை 6 மணி...
சூழல்: காதல் மயக்கத்தில் மூழ்கி, கிறங்கி போன காதலி, காதலன் மார்பில் சாய்ந்த படியே...

"டேய்... சரவணா... இன்னைக்கு போயிட்டு நாம வாங்கிட்டு வந்துடலாம்டா.. எத்தனை நாளா சொல்லிக்கிட்டு இருக்கேன்..."
"அய்யோ... வேண்டாம்டி...ப்லீஸ் அர்ச்சனா..."

"Hey... இதை கண்டிப்பா use பண்ணனும் சொல்லி, எத்தனை இடத்துல விளம்பர பலகை வச்சி இருக்காங்க..."
"அதனால?"

"நீயும் யூஸ் பண்ணுடா... அப்போ தான் safe-ஆ இருக்கலாம்... இல்லனா பின்னாடி ஏதாவது problem ஆயிடுச்சுனா, என்ன பண்ணுவ?"

"எனக்கு தெரியும்... நான் careful-ஆ வருவேன்...அதை போட்டுக்கிட்டா uncomfortable-ஆ இருக்கும்... கசகசனு இருக்கும்..."

"நீ, யூஸ் பண்ண பண்ண சரி ஆயிடும்டா..."
"எனக்கு இதெல்லாம் பழக்கம் இல்ல... ஒரு மாதிரி இருக்கும்..."

"First time அப்படி தான்டா இருக்கும்... உன் நல்லதுக்கு தான் சொல்றேன்"
"வேண்டாம்டி. நீ என் செல்லம்ல..."

"Prevention is better than Cure. படிச்சிருக்கல?" என்றாள்.
மௌனத்துடன் சரவணன்..

"எனக்காக நீ இது கூட பண்ண மாட்டியா?"
[பெண்களுக்கே உரிய வசனத்தை சொன்னவுடன் விழுந்தான் சரவணன்]

"சரி... போயிட்டு வாங்கலாம்... நீ தான் select பண்ணனும். ok?"
"இதுல என்னடா இருக்கு செலக்ட் பண்றதுக்கு?... போயிட்டு கேட்டாலே, கடைக்காரர் கொடுப்பாரு.. சரி.. OK..." என்றாள் புன்னகையுடன்.

"என்ன கலர் வாங்கலாம்னு நீ தான் சொல்லணும்..."
"ச்சீ... இது உன் பாதுகாப்பு சம்பந்தப்பட்ட விஷயம்டா... இதுல போயிட்டு கலர் எல்லாம் பார்க்க கூடாதுமா..."

"இதுல கூட size எல்லாம் இருக்குமா?"
"தெரியலடா. அதெல்லாம் எனக்கு எப்படிடா தெரியும்?"

"அப்படினா... கடையிலயே கேட்டு பார்ப்போம்..."
"ஹ்ம்ம்ம்... இன்னைக்கே நீ அதை வாங்கி போடணும். கிளம்பலாமா?"

"நான் OKனு சொன்னதும் உன் மூஞ்சில குஷியை பாரு. அசடு வழியுது... துடைச்சிக்கோ..." என்றான் கேலியாக.
"ச்சி ப்பே" என்றாள் வழிந்து கொண்டே.

அர்ச்சனாவை அமர்த்திக் கொண்டு பல்சரில் பறந்தான் சரவணன். உற்றாரிடமும் நண்பர்களிடமிருந்தும், தன்னை காத்துக் கொள்ள, துப்பட்டாவினை தலையில் போட்டு முகத்தினை மறைத்து கொண்டாள்.
[இப்படித்தான் பல கண்டுபிடிப்புகள் தவறாக பயன்படுத்தப்படுகிறது, நம் நாட்டில்...]

அமிர்தா லாட்ஜ் அருகே சென்றடைந்தனர் இருவரும்.

தன் வாகனத்தை நிறுத்திவிட்டு, "போலாமா?" என்றான் சரவணன்.
கடற்கரையில் வாயடித்தவள், தற்போது "ஹ்ம்" என்ற அர்த்தத்தில் தலையினை மட்டும் அசைத்தாள்.

[நகரமே அவர்களைத் தான் பார்க்கிறது என்ற உறுத்தல் அவளுக்குள்]

ஒரு வழியாக இருவரும் கடையினுள் சென்று, சரவணனுக்கு பொருத்தமான தலைக்கவசம் வாங்கினர்...

>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>><<<<<<<<<<<<<<<<<<<<<<<<<<<<<<<<<<

"WEAR HELMET, WHILE RIDING YOUR BIKE..."

Helmet தவிர, வேறு ஏதேனும் உங்கள் சிந்தையில் தோன்றி இருந்தால், அது தவறு அல்ல. உங்கள் எண்ணத்தில் தோன்றியதை comments பகுதியில் தயவு செய்து பதித்துவிடுங்கள்...

"பேசுபவன் தான் பிஸ்தா..."

Trip from Tirumala

2009-04-17T20:53:00.000+05:30

Read this before reading the below...

We started at 3:25 am from Tirumala...

Yes. Before that we had a mini farewell party at a coffee shop. The shop was near to the place I had parked my bike. Velankanni Vijaya Kanth and his co were very friendly and they invited us to their home at their native. We got very close that we all took a group photo too…

Then, we had exchanged our visiting cards with Shanmuga and Sokka. They asked, “We will keep in touch for sure… Anyways we are in same city and so it will be easy for us. How about going to Tada falls in May month?”

Ratna instantly replied, “Yea… Sure... We will“

"I have a car. So we can use it for the trip or else I can bring my bike too.” said Sokka.

Sokka got impressed with my bike and he planned to replace his 3 months old Unicorn with a new ThunderBird… [Hurray!!! I have made one more person to change his mind… Ha... Ha... Ha…]

Finally, I and Ratna started, leaving our new gang.The clock ticked 3:25 AM. Now, imagine the chillness and surroundings at 3200 feet above the sea level. The road was dark without any Street lights, calm without any traffic/crowd and the hill had 54 hair pin bends. We could see many hoardings here and there saying “Deer may cross the road… Drive slowly”, “Tigers may go for walking… Drive Carefully…” At that time, I was remembering the black headed white monkey too. Hooof!!! My friend added one more point, “Machan… This is forest area da… So you can see Naxalites too…”

I was thinking “Oh My God!!! Will they kidnap me? Though I am not VVIP to do so… Or, will they seize my bike? I have bought this bike just 2 months before… Why did this man tell me about Naxalites and all…? Already I got scared because of deer and tiger… This fellow increased my fear now…” [:S] The fear had gone after 10 hairpin bends.

It was a treat for the eyes to see Tirupathi in night mode from Tirumala… It was really awesome while seeing all buildings/homes in lights… Finally we reached Tiruchanoor at 4:15 AM. But they said the free darshan will be opened by 8 AM and the special one at 5 AM.

So, we decided to go with the special one and kept our belongings in the respective counters. We had a peaceful and devotional darshan of Padmavathi Ammal, w/o Lord Venkatachalapathi. Then we planned to go to Kalahasti – Lord Siva temple and kicked my bike. My friend worked very late on Friday and he could not take rest at all. So, he was damn tired and his eyes expressed it. It made me to think about going to Kalahasti. So, we skipped it and we were on the way to home.

It was 6:45 AM and we had crossed just ¼th of the distance. I was also feeling sleepy, because we could not get any cottage and time to take rest even for couple of hours. Believe me or not!!! I rode almost 5 kms in half asleep, not continuously though. Then, I was about to hit a lorry which was parked in the corner of the road. Thank god! Somehow I did not.

Then, I decided to refresh myself and stopped my machine when I saw a pump set in a sun flower garden. That area is called as Pitchavur which is well known for its lake. It reminded me of my childhood and my village where I took bath under ‘pump set’. We took bath for almost 20 mins. Finally, I felt refreshed and active. Then, I took some photos of that sun flower field along with its owner. We had breakfast in that area and finally decided to ride my horse to its pavilion.

We almost reached the AP border and saw a temple at Suruttapalli. It is a Shiva temple which had a unique feature in it. Yes. Mostly, you can see Shiva only as “Lingam” and can rarely see him with face. But we saw his idol and he was lying down at the lap of Parvathi. As per epics, after Shiva had poison he was lying down and taking rest at Parvathi’s lap. After a quiet darshan in that temple, we were flying in my bird and reached Chennai City. And I dropped him at his home at 11:30 AM and reached my home at 11:50 AM.

At last, my second long ride came to an end in 394th kilometer (393.6 in accurate) :)

Note: My first long ride was to Chengalpet, where my company has one more branch, a month before. It’s about 99 kms from my home for round trip. Going to tirupathi once is more or less equal to going to that branch office for 3 days. I meant only in distance... [:P]

அடையாள அட்டை...

2009-04-16T22:10:00.000+05:30

அன்று,

அலட்சியமாக ஆயிரம் முறை
என்னை தூக்கி எறிந்தவன்

இன்று,

நான் தவறுதலாக விழுந்தாலும்
மூன்று முறை முத்தமிடுகிறான்
கண்களில் ஒற்றிக் கொண்டு

நிரந்தரமாக இல்லாமல் போய்விடுவேனோ
என்ற பயத்தினால்...

Trip To Tirumala

2009-04-14T10:11:00.000+05:30

It was a fine Saturday. I woke up and got ready at 6:30 AM itself. It was like ‘Once in a Blue Moon’ to see me wake up early on a weekend. Yep… For that day too, I had a reason.

Everything was set and I have started my bike. At that instance, my machine didn’t know that it’s going to perform continuously for 200 kms. I reached Besant Nagar, to pick my friend Ratnavel up from his home then. He was ready and was waiting for me at his door step.

Then the travel begun at 7:15 AM from there. We have fueled and chose the NH 5 and NH 205 way to Tirupati. We used the route that stretched through Chennai – Red Hills – Periayapalayam – Oothukottai – Nagalapuram – Puthur – Tirupati – Tirumala. We took break whereever we saw tender coconuts and had a couple of them at each spot. At around 8:40 AM, we reached 'The Bavani Amman Temple' at Periyapalayam. We could not see much crowd there, since it was a Saturday. So, we had peaceful “Darshan” in just a matter of minutes. Then, we had Idlies, Poori and vadagari for breakfast near that temple. It cost around Rs.39 for both of us. Guys, it was not because of recession… but,because it was so cheap there…

Again, we restarted our travel at 9:20 am from there. Then, we reached Tirupati at around 11:10 am before which we took one more break for tender coconut near Puttur. After a thorough security check, we collected the two wheeler passes to enter into Tirumala.

It was a bit hard to ride 2 wheelers up the hill… Mostly I preferred the 3rd gear and rarely tried the 4th. (FYI - totally there are 5 gears in my machine)… It was just 22 kms from the bottom of the hill to the top and we took almost an hour to ride. We parked the bikes below a few watch towers and we climbed over it. We clicked self portraits with the entire Tirupati city as our backgrounds. We did not bring any digicam/SLR and so we used our own mobile cams. We saw a few white monkeys with black heads.

Finally, we reached the spot around 12 pm and we were in search of bike parks. After some 10 mins we found a place where 7 – 8 bikes were already parked. I parked mine there and carried the helmet along with me…

We could not get any tokens (Rs. 50 or Rs. 100) for darshan and so we decided to join the queue of Free Darshan. We understood that if we go in free darshan queue, we may need to wait for hours. So decided to have our lunch a bit early, and joined the queue around 1pm.

We met 2 people who came from Velankanni and they were freshers (after all, I am a techie… could not get better word to tell that it was their first visit) to Tirumala. One of them resembled Vijaya Kanth and the other was his relative. We were talking with them and in the meantime, we noticed 2 more people who looked young but they really weren’t… :P

One of the guys saw Ratnavel’s bag and asked him.
“Are you from Aspire systems?...”
“Hmmm… Yea… You are in…?” asked Ratna.
“We are working for CTS and I am in TCO and he is in Navalur” replied Sokkanathan by pointing his friend Shanmugam.
(thats why I never carry my company's bag) :P

Then, a quick intros were done among 4 of us. As usual in our own style, Ratna added one more question. Any guesses??? Yes…

Ratna asked Sokka, “In which platform you are working for???”

I was staring Ratna, and we four of us ended that question with a laugh. We were all in the same frequency and we got comfortable quite soon. In another few mins, we gave away the footwears, mobile phones and luggage in respective counters. Then we were put under the scanner and directed into a big hall.

I noticed a board in front of the hall, with the message “Open: 11:30 PM” on it. The halls were locked and there were around 300 - 400 people in each of them… The TTD employee told that the gate will be open at 10 pm. But few people inside were talking that it will open at 9 and few were at 12am only.

Few were sleeping, few were chatting, few were having their lunch/dinner. Most people came there with their families and a few with their friends gangs. But we formed our gang only at Tirupati. Ratna and Shanmuga went to get some snacks and there was a canteen which was common for 4 – 5 halls. I was listening to Sokka’s Love story. Of course, as like yours his love story too had a tragedy. But let’s wish that it will end with a good note for him… :)

Sometimes I was thinking about my bike. “Will be that safe? Else someone took it?” Whatever, I convinced myself that anyway I have the helmet with me. :P

Around 8 pm, they were distributing Sambar rice to all pilgrims at free of cost. They also supplied a cup of milk just couple of hrs before. We were in that queue… The crowd and the force reminded me the first day first shows of Rajini Movies…

Finally we had our dinner… At around 11:15 pm, we got released from that hall. We were in full enthu that we would get darshan in an hour. But the queue was too long and thick. We got a laddu token in 30 mins and then we were asked to sit in another hall again… We were shocked, but no other go.

Then we were waiting for about 30 mins in the second hall and got released again… then after an hour “The Journey to the center of Tirumala”. We entered into the temple. Then we had an awesome darshan at 1 am. We came out after getting sugar candy as prasatham (I guess, cost cutting there too). We collected laddus and our belongings and went to the bike parking area and checked my bike and got my life back. Then we, 6 of us, had a cup of tea and finally dispersed.

We started at 3:25 am from Tirumala...

More in next post…

>>> A Thrilling ride in 54 hairpin bends…
>>> Devotional Darshan @ Tiruchanoor …
>>> Bath in a sunflower garden…
>>> Shiva temple which had an unique feature…
>>> And we had the most exciting return…
>>> The trip came to end at 393.6 Kms...

BooM - ஒரு நிமிடக் கதை

2009-04-09T21:34:00.000+05:30

திவாஹர், அவனது அலுவலக lobbyல் அமர்ந்து, வழக்கம் போல செய்தித்தாள் படித்துக் கொண்டு இருந்தான்… அப்போது நேரம், காலை 8:30 இருக்கும்…

“THE TIMES OF INDIA”வில் ஸ்போர்ட்ஸ் காலத்தினை, ஒரு வரி விடாமல் படித்துவிட்டு, பிறகு பேருக்கு என்று படம் பார்த்துக் கொண்டு இருந்தான்…

அந்த நேரம் பார்த்து பவர் கட்… வெளிச்சம் மங்கலாக ஆனது… அருகிலிருந்த அவனது நெருங்கிய தோழி கீதா, திவாஹரிடம்…

“ஹே! திவா… நீ ஏன்டா இதுவரைக்கும் யாரையும் லவ் பண்ணல?”

“என்ன திடீர்னு?... Bore அடிக்குதா? Time passக்கு discussion-a?”

“ச்சி… ச்சீ… அப்படி இல்லடா… சொல்லுடா ப்லீஸ்…”

“தெரியலடி… எதுவும் தோனல… எந்த பெண் மீதும் இதுவரைக்கும் எனக்கு ஒரு SPARK வரல… அந்த BOOM வரல...”

“ஹ்ம்ம்ம்.. விட்டா மணி அடிக்கல… பல்ப் எரியலனு சொல்லுவியே… ஏன்டா இப்படி எல்லா தமிழ் படத்தையும் பார்த்துட்டு உளர்ற…” என்றாள் கிண்டலாக…

“என்னடி… நக்கலா?” என்று செல்லமாக அடிக்க கை ஓங்கியவன், அவளது சிணுங்கல்களை கண்டு, ரசித்த படியே இருந்தான்… ஓய்வெடுத்த Neon விளக்குகள், பளீரென எறிந்தது, ஜெனரேடர் உதவியுடன்…

சக பணியாளர் ஒருவர், SWIPE IN கருவியில் தனது வருகையை பதிவு செய்தார்… அப்போது, அதற்கு அத்தாட்சியாக… “Keeennnnnggggggg” என்ற மணி ஒலி…

அதனை, சற்றும் கவணித்திடாத திவாஹரும் கீதாவும், மறுபடியும் செய்தித்தாள் புரட்டினர்...

தேடல் தொடங்கியதே... - 12

2009-04-08T22:31:00.000+05:30

Scene – 6: Mannar & Co., Bangalore
Episode – 12

பன்னாட்டு நிறுவனத்தில் வேலை என்றதும், காட்டுத் தீ போல, என் நண்பர்களுக்கும் உறவினர்களுக்கும் செய்தி பரவியது… சில நண்பர்களிடம் Treat கொடுத்தும், பல உறவினர்களிடம் “BYE” சொல்லியும் கிளம்பினேன், ஊரை விட்டு…

Tie முதல் Shoe வரை எல்லாமே புதியதாக வாங்கிக் கொண்டு, புதுமாப்பிள்ளை போல பெங்களூர் சென்றடைந்தேன்… மெஜஸ்‌டிக் பேருந்து நிலையத்தில், பேருந்தை விட்டு இறங்கியதும். “புதிய வானம்… புதிய பூமி...” என்று வாத்தியார் ஸ்டைல்ல பாடணும்னு ஒரு ஆசை…

பின்னர், ஒரு ஆட்டோவை புடித்து, நான் தங்குவதற்கு ஒதுக்கப்பட்ட இடத்துக்கு செல்ல முடிவு எடுத்தேன்… 30 நிமிட பயணம்… அப்போது எனக்கு தெரிந்த ஒரே நண்பர், அந்த ஆட்டோ ட்ரைவர் தான்… அவருக்கு தமிழும் தெரிந்து இருந்தது… எட்டாம் வகுப்பு வரை படித்திருந்த அவர், தமிழ் மட்டுமல்ல… C, C++ தவிர மற்ற எல்லா language-ம் தெரிந்து வைத்திருந்தார்… B.E. வரை படித்த நான், அரை குறை ஆங்கிலமும், குறை அரை தமிழும் தான்…

அந்த கம்பனியின் நுழைவு வாயிலை அடைந்தோம்… “அண்ணே… இந்த கம்பனியா இருக்காது… இது ரொம்ப பெருசா இருக்கு… பக்கத்துல விசாரிச்சு பாப்போம்… என்னை, இவ்வளவு பெரிய கம்பனில எல்லாம் கூப்பிட்டு இருக்க மாட்டாங்க…”

“இல்ல சார்… நீங்க சொன்ன மன்னார் & கம்பனி… இது தான்…” என்றார்…

தயக்கத்துடன், உள்ளே சென்றேன்… கம்பனில விட சொன்னா, ஏதோ தீம் பார்கில விட்டுட்டானே... ஒரு வேலை, நான் ஊருக்கு புதுசுணு என்னை கடத்திடாங்களோ என எண்ணினேன்… அருகே இருந்த Security-யிடம் ரகசியமாக கேட்டேன்… அவரும் நான் வந்திருப்பது சரியான இடத்திற்கு தான் என்று உறுதி செய்தார்...

ஆமாங்க… அது கம்பனி மாதிரி இல்ல.. ஏதோ amusement park போல, Roller coaster-உம் Giant wheel-உம் மட்டும் தான் இல்லை... Swimming pool, Boating, Gym, club, theatre, play courts அது இதுனு நிறையா இருந்தது… எல்லாத்தையும் சுத்தி பார்க்கவே 1 வாரம் ஆகும் போல… அதை எல்லாம் பத்தி நான் சொல்லணும்னா, தனியா ஒரு தொடர் எழுதலாம்… அந்த அளவுக்கு இருக்கும்…

ஒரு வழியாக, என்னோட அறையினை கண்டுபிடித்து சென்றடைந்தேன்… 5 ஸ்டார் ஹோட்டல் என கேள்வி பட்டு இருக்கிறேன்… அருணாச்சலம் படத்திலும் பார்த்து இருக்கிறேன்… ஆனால் அதை எல்லாம் நானே அனுபவிக்கும் உணர்வு… மிக சுத்தமாக, அழகாக, கச்சிதமாக, எல்லாம் வச்சது வச்ச மாதிரியே… இவை எல்லாம் என் கட்டுபாட்டினில் வந்து 1 மணி நேரம் வரை தான்… பிறகு, சக அறை நண்பனிடமும், அக்கம் பக்கத்தில் உள்ளவர்களிடமும் அறிமுகம்…

விக்ரம் முழித்த முழிப்பில் நான் என்னை சரி செய்து கொண்டேன்… இப்போது எல்லாம் வெறும், “Hi, I am Muthu…” அவ்வளவு தான்… அன்று மட்டும் நான் 60 பேரிடம் அறிமுகம் ஆகி இருப்பேன்… அந்த ஜோர்ல, first சொன்ன பையன் பேரை மறந்துட்டேன்... வீட்டுக்கு போன் செய்து விட்டு, ஒரு வழியாக, இரவு நாஸ்தாவும் முடிச்சிட்டு, இரவு தூங்கினேன் அந்த 5 * ஹோட்டலில் (ஹாஸ்டலில்)…

பிறகு...

'டை' கட்டுவது எப்படி?

2009-04-03T06:43:00.000+05:30

பெரிய 'டை' (tie)... ஒன்னு... எடுத்துக்கோங்க...

இப்படி கழுத்துல போட்டுக்கோங்க... இந்த டைய பாத்தீங்கனா, இந்த marking ஒன்னு இருக்கும்... ஓ.கே...? அந்த markingலயே இந்த டைய வந்து இப்படி marking கீழ வர மாதிரி வைக்கணும்... அப்போதான் கரெக்ட்-ஆன lengthல டை வரும்...

இப்படி முதல் ரௌன்டுகா... இந்த சைடு... ஓ.கே? ரெண்டாவது ரௌன்டுகா backல சுத்தி இப்படி வந்து இழு...
இப்போ பாத்தீங்கனா... backல இருந்து பார்த்த மாதிரி இருக்கும்... ஓகே வா? இப்படி போட்டுக்கோங்க...அப்படி வந்துட்டு backல போயி...

.............. ............... ...................

எதைடா எடுக்கற?... ராஸ்கல்... டை ரெடீ...

ஜோரா கை தட்டுங்கடா ரெகார்ட் ஆகுதுல...

Cinematography & Direction: Muthu
Cast: Aravind Raghu
Date: Sep 12, 2007

Better resolution in http://www.youtube.com/watch?v=lr2RV6RMeEg

எப்பொழுது திருந்தப் போறீங்கடி???

2009-04-01T21:51:00.000+05:30

வீட்டினுள் இருக்கும் பொழுது,
Nightyயின் துணையுடன்
கழுத்திலிருந்து பாதம் வரை மறைக்கிறாய்...

வெள்ளிக்கிழமை வேலைக்கு
செல்லும் போது மட்டும்
Micro-MIDI அணிந்து முறைக்கிறாய்...

மோர் குழம்பு செய்வது எப்படி?

2009-03-31T22:02:00.000+05:30

Director: Start...

Host: கமல்... உங்க மோர் குழம்பு Receipe-ய கொஞ்சம் சொல்றீங்களா?
Guest: தோ சொல்றேன்... முதல்ல... Either நாம வந்து வெல்லரிக்காய் use பண்ணலாம்... இல்ல... வெள்ளை பூசணிக்காய் use பண்ணலாம்...

Guest: ரெண்டுத்தையும் நறுக்கி... குக்கர்ல போட்டு... மஞ்சள் தூள்... மிளகு தூள்... Salt.. இது மூணுத்தையும் போட்டு...
Host: மிளகா பொடினு சொன்ன மாதிரி இருந்தது...
Guest: மிளகு தூள்...
Host: ஓ.கே...

Guest: மிளகா தூள் கூட use பண்ணிககலாம்... அதுல போட்டுட்டு... குக்கர்ல போட்டு வேக வச்சிக்கலாம்.. Next என்ன பண்ணனும்னா..
Host: நீங்க கொஞ்சம் சத்தமா பேசனீங்கனா... நம்ம Audience-க்கு Useful-ஆ இருக்கும்...

Guest: Next என்ன பண்ணனும்னா...தேங்காயும் சீரகத்தையும் எடுத்து நல்லா அரைச்சி வச்சிக்கணும்.. ஓ.கே.?...

Guest: Next, இந்த காய், தேங்கா, சீரகம் எல்லாத்தையும் போட்டு...
Host: கொதிக்க விட்டு...

Guest: ஒரு கொதி வரைக்கும் wait பண்ணனும்... கொதி... I mean கொதி
Host: கொதிச்ச உடனே...

Guest: I mean கொதி... கொதி வந்த உடனே என்ன பண்ணனும்... நீங்க ஒரு ஆட்டடுப்புல நிறையா தயிர் வச்சிக்கணும்...
Host: ம்ம்ம்ம்ம்...

Guest: தயிரை நல்லா கடஞ்சி வச்சிக்கணும்... அது கொதிக்கும் போது.. அடுப்புல இருக்கும் போது தயிர் ஊத்தக் கூடாது... திரிஞ்சு போயிடும் தயிர்...

Guest: இறக்கி வச்சிட்டு... கொதி வந்த உடனே இறக்கி வச்சிட்டு... அந்த தயிரை போட்டு mix பண்ணிட்டு... தாளிச்சு போட்டுட வேண்டியது தான்...

Host: தாளிக்க என்னென்ன போடணும்?
Guest: காய்ந்த மிளகாய்... கடுகு.. கருவேப்பிள்ளை...

Host: இவ்வளவு simple-ஆன receipe-ய யாருமே try பண்ணது கிடையாது... Try பண்ணிட்டு சூப்பரா இருந்தா எங்களுக்கு mail போடுங்க... டா... டா...

Cinematography & Direction: Muthu (அட... நான் தாங்க...)
Host: Priya
Guest: Kamal

Date: June 11, 2008

Better resolution in http://www.youtube.com/watch?v=VfsAhgG2HCY

இப்பொழுதாவது திருந்துங்கடா...

2009-03-31T20:38:00.000+05:30

அம்மா அழுது கேட்டாள்...
அப்பா அடித்துப் பார்த்தார்...
அக்கா அதட்டிச் சொன்னாள்…
காதலி கொஞ்சலாக வேண்டினாள்...
நண்பன் மிரட்டிப் பார்த்தான்…

அன்புமணி சட்டம் இயற்றினார்…
காவல்துறை அபராதம் விதித்தது…

அப்பொழுதெல்லாம் விட்டொழிக்க முடியாமல்,
Recession வந்தது முதல்
மறந்தே போனான் - புகை பிடிப்பதை...

Cost-cutting கம்பெனி செலவுகளுக்கு மட்டுமல்ல...
அவனுக்கும் தான்…

தேடல் தொடங்கியதே வாசகர்களே...

2009-03-30T22:44:00.001+05:30

தேடல் தொடங்கியதே வாசகர்களே!!!

இத்தொடரை தவறாமல் தொடர்ந்து படித்து, ரசிக்கும் அனைத்து நண்பர்களுக்கும் என் மானசீக வணக்கம்…
உங்களின் ஆதரவே எனது வெற்றி… நீங்கள் மெய்மறந்து சிரிப்பதும், ரசிப்பதுமே எனக்கு கிடைக்கும் பரிசுகளும் பதக்கங்களும்…

'தேடல் தொடங்கியதே' என்ற இந்தக் கதை தான் நான் முதன்முதலாய் எழுதும் தொடர் கதை…
இக்கதைக்கு பலரிடமிருந்து நல்ல விமர்சனங்கள் கிடைக்கப் பெற்றேன்… மிக்க மகிழ்ச்சி… உங்கள் ஆதரவினை தொடர்ந்து அளிக்குமாறு வேண்டுகிறேன்…

பல நண்பர்கள் ரசிகர்களாயினர்… சில வாசகர்கள் நண்பர்களாக மாறினார்…

இத்தருணத்தில் நான் சிலவற்றை தெளிவுப் படுத்த விரும்புகிறேன்… என் நண்பர்கள் என்னைப் பற்றி அறிவார்கள்… ஆனால் இது என்னைப் பற்றி அறிந்திடாத வாசகர்களுக்கு…

'தேடல் தொடங்கியதே' என்ற தொடர் என்னுடைய சுயசரிதை (Bio-graphy) அல்ல… இது ஒரு முழுக்க முழுக்க கற்பனைத் (Fiction) தொடர்… இந்த கதையில் வரும் அனைத்து கதாபாத்திரங்களும் கற்பனையே… கதையின் நாயகனாக வரும் முத்து உட்பட…

முதல் முதல்ல கதை எழுதுகிறோம்… எதுக்கு மூணாவது மனுஷனான, யாரோ ஒரு ரமேஷையோ, சுரேஷையோ Hero ஆக்கணும்னு தான்… நானே நாயகன் ஆகலாம்னு முடிவு எடுத்தேன்… அதனால், தான் நாயகனின் பெயர் முத்து. பெயரைத் தவிர எனக்கும் அந்த கதையில் வரும் நாயகனுக்கும் எந்த தொடர்பும் இல்லை…

என் பெயரை பயன்படுத்தியதில் ஒரு வியாபார யுக்தியும் உள்ளது… இது உண்மை கதை போல தோன்றும் என்பதால் ரசிகர்களின் ஆர்வமும் தூண்டும்… :)

"எல்லாமே எதார்த்தமாக இருக்கே.. அது எப்படி எல்லாம் கற்பனையாக இருக்க முடியும்" என சந்தேகிக்கும் வாசகர்களுக்கு, அடுத்ததாக மரணம் என்ற தலைப்பில் தொடர் எழுதலாம் என முடிவு செய்துள்ளேன்… அதற்காக சாக வேண்டுமா என்ன?

பல வாசகர்களின் குழப்பத்தை தீர்க்கவே இப்பதிவு…

இக்கதையில் வரும் அனைத்து சம்பவங்களும், உரையாடல்களும், நிகழ்வுகளும், பெயர்களும் கற்பனையே… இத்தொடரில் ஏதேனும் சம்பவங்கள், என்னுடைய அல்லது உங்களுடைய அல்லது உங்கள் நண்பர்களின் வாழ்க்கையோடு ஒத்து போனால், அது எதிர்பாராததே…

தேடல் தொடங்கியதே வாசகர்களுக்கு ஒரு அரிய வாய்ப்பு… உங்கள் பெயர் உலகம் முழுவதும் அரங்கேற அரிய சந்தர்ப்பம்… நீங்கள் தொடர்ந்து 'தேடல் தொடங்கியதே' தொடரை படிப்பவராக இருந்தால், உடனே என்னை urupadathavan@gmail.com மூலமாக அணுகவும். மேலும் விபரங்கள் மின்னஞ்சல் மூலமாக…

உங்கள் ஆதரவை தொடர்ந்து நல்கும்,
முத்து

தேடல் தொடங்கியதே... - 11

2009-03-30T22:20:00.000+05:30

Episode – 11:

எந்த மாதிரி கம்பனியாக இருந்தாலும், Aptitude test, Technical round மற்றும் ஒரு HR round … இது தாங்க standard template போல… Aptitude testல, என்ன கேள்வி கேக்கறானுங்கனே புரியாது.. அப்புறம் எப்படி பதில் கண்டுபுடிக்கறது?

பதினெட்டு பேர் சேர்ந்து ஒரு நாளைக்கு 10 மணி நேரம் வேலை செய்தால், ஒரு வீட்டை 24 நாட்கள்ல முடிக்கலாம்… அப்படினா அந்த House owner-இன் பொண்டாட்டி பெயர் என்ன???

உங்களுக்கு இப்போ எப்படி கடுப்பா இருக்கு? அந்த மாதிரி தான் இருந்தது எனக்கும்…

நானும் எல்லோரையும் போல, RS அகர்வால், சகுந்தலா தேவினு, அந்த இரண்டு புத்தகங்களையும் தான் பக்கம் பக்கமா படிச்சேன்… கேள்வில இருந்து இரண்டு வார்த்தை சொன்னா போதும்… நான் 10 வினாடியில் பதில் சொல்லிடுவேன்… எப்படினு மட்டும் கேக்க கூடாது… [:)]

இப்படியே நல்லா prepare பண்ணிக்கிட்டு இருந்தேன்… எனக்கு ஒரு தனியார் நிறுவனத்திடம் இருந்து முதல் சுற்று தேர்வுக்கு அழைப்பு…

Exam Hall-குள்ள போற first year பையன் மாதிரி, Interview நடக்க இருந்த இடம் வரைக்கும், படித்து கொண்டு தான் சென்றேன்… Busல போகும் போதும், Bus Stopல இருந்து நடக்கும் போதும் கூட… என் Resume-ஐ மட்டும் சுமார் 30 தடவை நான் படிச்சி இருப்பேன்… [:O] ஒரு வழியாக அவர்கள் அழைத்த இடத்திற்கு சென்றடைந்தேன்…

Interviewனா, தமிழ் திரைப்படங்கள்ல வர மாதிரி, அவங்க officeக்கு சுமார் 10 பேரை கூப்பிட்டு, அதுல ஒருத்தனை (அதுவும் அவர்களுக்கு தெரிந்த அல்லது வேண்டிய நபரை…) எடுப்பாங்கனு நினைச்சேன்... ஆனால், அங்கே நான் கண்டது Central ரயில் நிலையத்தின் நகலை… சுமார் 2500 பேரு இருக்கும்…

நான் ஏதோ ஒரு அரசியல் கட்சியின் இளைஞர் அணி மாநாட்டிற்கு வந்த மாதிரி ஒரு feeling… எல்லோரிடமும், என்னிடம் இருந்தது போல File-உம், வேலை கிடைக்க வேண்டும் என்ற ஏக்கமும்… நானும் காத்திருந்தேன்...

திருப்பதி தேவஸ்தானத்துல சாமி பார்ப்பதற்கு அறையில் போட்டு அடைச்சு, 1 மணி நேரத்துக்கு ஒரு தடவை, ஒவ்வொரு அறையாக திறப்பார்களே அந்த மாதிரி… Wait பண்ணி Aptitude test எழுதினோம்… அடுத்த சுற்றுக்கு தேர்வு செய்யப்பட்ட சில நூறு பேர்களில் என் பெயரும்… மறுநாள் நேர்முகத் தேர்வு…

அன்று இரவு அரை தூக்கம் தான்… தூக்கத்தில் கூட… நாளைக்கு என்ன கேள்வி கேட்பார்கள் என்று தான் யோசனை… நான் விசாரித்த வரையில் “Tell me about yourself..." இது தான் முதல் கேள்வி… அதிக பட்சம் 4 கேள்வி தான் கேட்பாங்க… மீதி 3 கேள்விகள்ல “Why should we offer this Job to you?” என்பது இருக்கும். எப்படியாவது முதல் கேள்விலயே அசத்தனும்னு பயங்கர Rehearsel...

“I am Muthu… I was born in Chennai… I have completed my college in REC Trichy… I have one brother and one sister. My brother is studying in .... .... bla… bla… bla…”

தூக்கத்தில் எழுப்பிக் கேட்டால் கூட கண்ணை திறக்காமல் கூறி விடுவேன்… அந்தளவுக்கு அத்துப்படி… :)

ஒரு வழியாக, மறுநாள்… அந்த பன்னாட்டு நிறுவனத்தின் அலுவலகத்தினை அடைந்தேன் 1 மணி நேரம் முன்பாகவே… கண்ணாடி மாளிகை போன்ற அந்த கட்டிடத்தை பார்த்து வியந்தேன்… எல்லாம் வெறும் 15 நிமிடங்கள் தான்...

பக்கத்தில் இருந்த ஒருவன் தன்னை அறிமுகம் செய்து கொண்டான் என்னிடம்... “Hello Boss… I am Vikram..."

உடனே நான், சற்றும் யோசிக்காமல், “I am Muthu… I was born in Chennai. I have completed my college in REC Trichy… I have one brother and one sister. My brother is …………………”

"???????", விக்ரம்.

பிறகு, நான் எதிர்பார்த்த கேள்வியோடு சில எதிர்பாராத கேள்விகளும்… ஒருவழியாக முடிந்தது நேர்முகத் தேர்வு… ஒரு சில வாரங்கள் கழித்து எனக்கு மின்னஞ்சல் கிடைத்தது… "உங்கள் சேவை எங்களுக்குத் தேவை" என… ஆண்டவன் துணையுடன் நேர்முகத் தேர்விலும் வெற்றி தான்…

பெங்களூரில் உள்ள பிரபல பன்னாட்டு நிறுவனத்தில் வேலை…

குறிப்பு: தேடல் தொடங்கியதே தொடரில் Scene ஐந்தில் மட்டும் எந்த தேடலும் இல்லையே என யோசிக்கறீங்களா? இந்த Sceneல எந்த பெண்ணுக்கான தேடலும் இல்லை… மாறாக… வாழ்விற்கான தேடல்… வேலை தேடல்… :)

Scene – 6: Mannar & Co., Bangalore

Episode – 12
மீண்டும் கல்லூரி கலாட்டா…
நார்த் இந்தியன் பெண்ணும் நானும்…
ஹிந்தி என்னிடம் பட்ட பாடு…

விரைவில்...

தேடல் தொடங்கியதே வாசகர்களே…

இதை அமுக்குங்க...

தேடல் தொடங்கியதே... - 10

2009-03-27T21:01:00.000+05:30

Scene 5: Back to Pavilion, Anna Nagar, Chennai

Episode – 10:

நான்கு வருட போராட்டத்திற்கு பிறகு, நானும் பட்டதாரியானேன்… Slam book-ல feelings, Group photos, Farewell day, இரவு roomla party என்று திருச்சியில் கடைசி நாள்...

அன்று வரை மாணவன்… விடிந்தால், எல்லாமே கேள்வி குறி???

Campus placement-ல் select ஆன மாணவர்களுக்கு நல்லதொரு எதிர்காலம் அவர்கள் கண்முன்… நானும் தான் select ஆகி இருப்பேன், என்னை அனுமதித்து இருந்தால்… Arrear இருந்தால் Campus placement interviewsல attend பண்ண கூடாதென rules… +2வில் school second வாங்கின எனக்கு arrear எப்படி என்று யோசனை செய்கிறீர்களா?

Hmmm… நானும் rewind செய்து பார்க்கிறேன் ஏன் என்று… என் கண் முன்னே பவித்ராவும், நான் பறிகொடுத்த நோக்கியா 1100-வும், ஜோடியாக கை கோர்த்து Dance ஆடுகின்றன, மானாட மயிலாட contestant போல... ராமநாதன் தான் choreography... :(

"Select ஆனவர்களுக்கு ஒரு வேலை தான்… ஆனால், நமக்கு 1000 வேலை காத்துக்கிட்டு இருக்கு மச்சி..." என்றான் நண்பன் ஒருவன். அட… ஆமாம்ல… மனதை தேற்றிக்கொண்டு, சென்னை வந்தடைந்தேன்…

11 மணி வரை தூக்கம், அருமையான உணவு, பிறகும் தூக்கம், மாலைப் பொழுதில் தெருமுனையில் உள்ள குட்டிச்சுவரு, இரவு வீடு வந்ததும் என் கையில Remote control… வேறு என்ன வேண்டும் இளவட்ட ஆண்மகனுக்கு… 3 வாரங்கள் அனுபவித்தேன் சொர்கத்தை…

“பையன்.. B.E. படிப்பை முடிசிட்டான்… IT கம்பனில வேலைக்கு சேர்ந்த உடனே மாசம் 40 ஆயிரம் கொடுப்பாங்க… கார் கொடுப்பாங்க… laptop கொடுப்பாங்க… சாப்பாடு, flight ticketனு எல்லா செலவும் company பார்த்துக்கும், ECR ஓரமா ஒரு ஏக்கர்ல quarters, ஒவ்வொரு மாசமும் விருந்து சாப்பாடு, இரண்டு மாசத்துக்கு ஒரு முறை ஊர் சுத்தலாம்” என்று உறவினர்களில் ஒருவர், என் அப்பாவிடம், மணப்பெண் ஜாதகம் கொண்டு வந்து இருக்கும் தரகர் போல கூறினார்…

“தம்பி, Date of joining எப்போ?” என பக்கத்து வீட்டு ராமலிங்கம் அங்கிள்…

“நான் join பண்ற அன்னைக்கு அங்கிள்..." என்று சொல்லிக்கொண்டே என் yamaha RX100-ஐ உதைத்தேன்... அப்போது என்னால் உதைக்க முடிந்த ஒன்றே ஒன்று...

"@#$%” அங்கிள்...

சில வாரங்கள் உருண்டோடின… வீட்டில் இருப்பவர்கள் கூட ஆரம்பிக்கவில்லை… அக்கம் பக்கத்தினரும், உற்றார் உறவினர்களும் அவர்களின் கடமையை சரியாக செய்தனர்…

வேலை தேடும் பொறுப்பு வந்தது…இல்லை… இல்லை… திணிக்க பட்டது அவர்களால்… பன்னாட்டு நிறுவங்களின் இணைய தளத்தில், என் சுய புராணத்தை பதிவு செய்தேன். இரவு பகலாக internet-ல் என் வாழ்க்கை…

ஒரு நாள் “பாவங்க.. நம்ம பையன்… நைட் 2 மணிக்கு கூட computer முன்னாடி உக்கார்ந்து ஏதோ படிச்சிக்கிட்டு இருக்கான்..." என்று என் தாய் என் அப்பாவிடம்…

மற்றொரு நாள், “என் பையன் day night பார்க்காம வேலை தேடுறாங்க… உங்க companyல computer sectionல vacancy இருந்தா சொல்லுங்க சார்” என்று தெரிந்தவரிடம் தொலைபேசியில் பேசிக்கொண்டிருந்தார் என் அப்பா…

நான் எப்பவும் போல, கடமை கண்ணாயிரமாக, கணினி முன்… திடீரென, “The page cannot be displayed”

“Cha… internet connection disconnect ஆயிடுச்சே… நான் நைட் full-a orkuting பண்ணாம எப்படி இருப்பேன்” என்று வருத்தத்துடன் எரிச்சலும்…

ஆமாங்க… அப்போதெல்லாம் orkut தான் இளைஞர்களின் கனவு, வாழ்க்கை, தவம், உலகம் என எல்லாம்… உணவும் தண்ணீரும் இரண்டாம் பட்சம் தான்…

வாழ்க்கையே orkut தான் என மூழ்கி இருந்தேன்… அவ்வப்பொழுது வேலை தேடலும் நடந்தது இணையதளம் மூலமாக... பிரியாவும், ரீனாவும் Naukriயில் இருந்தும், அர்ச்சனாவும் தீபிக்காவும் MonsterIndiaவில் இருந்தும் தினமும் 4 இமெயில் அனுப்பினர்… அது autogenerated இமெயில் தான் என்று கண்டுபிடிக்க மூன்று நாள் ஆனது…

“Internetல மட்டும் இல்லாம, Oppurtunites secitonum பார்க்கலாம்ல HINDU பேப்பர்ல…” என்றார் அப்பா…
"அப்பா… நான் என்ன கணக்கு புள்ள வேலைக்கா போறேன்? இப்போ எல்லாமே இமெயில்ல தான் பா” என்று நான், எல்லாம் தெரிந்த ஏகாம்பரம் போல…
“எப்படியோ போ...” என்று ஏமாற்றத்துடன் வேலைக்கு சென்றார்…

ஒரு மாதம் ஆனது … எங்கிருந்தும் அழைப்பு இல்லை… Bio-data, curriculum vitae, resume என்று தலைப்பு மட்டும் மாற்றி மாற்றி, ஒரே சுய புராணத்தை பல பக்கங்கள் பிரிண்ட் எடுத்தேன் STUDENTS XEROX-ல். (30p ONWARDS*)

ஆயத்தம் ஆனேன் முழுமூச்சாக... Railway station வாசல்ல, பிட் நோடீஸ் கொடுப்பாங்களே, அந்த மாதிரி... கம்பனி கம்பனியாக போகலாம்னு என்று முடிவு எடுத்தேன்...

பிறகு...

தேடல் தொடங்கியதே... - 9

2009-03-22T20:31:00.000+05:30

Episode - 9:

அவள் வேறு department, நான் வேறு department… 5 மணிக்கு கல்லூரி முடிந்துவிடும்… ஆனால் 7 மணிக்கு விடுதியில் attendance எடுப்பார்கள்.இந்த 2 மணி நேர இடைவெளியில், அவசர அவசரமாக, Jr. Block வரான்டா சென்று நின்று கொண்டு… பயந்த சுபாவம் உள்ள பெண்களிடம்,

“Hey.. உன் பேரு என்ன? எந்த ஊரு? +2ல என்ன மார்க்?” [எனக்கு தெரிந்த Ragging...:(]

"நான் counselling முடிச்சு தானே வந்தேன்… மறுபடியும் ஏன் கேக்கறாங்க..." என்று புரியாம அந்த Junior பெண்.

இதை முடித்து விட்டு நண்பர்களுடன் Canteen-ல் அரட்டை… அப்புறம் எப்படி பவித்ராவிடம் பேச முடியும்… நீங்களே சொல்லுங்க... :(

நாங்க செல்போன்ல தான் வாழ்க்கையை ஓட்டினோம்…

மாத தொடக்கத்தில் முதல் வாரத்தில், எனக்கு பேசணும்னு தோணிச்சுனா நான் கால் பண்ணுவேன்… நாங்க பேசுவோம்… மணி கணக்கா…

அவளுக்கு பேசணும்னு தோணிச்சுனா, அவ… மிஸ்ட் கால் கொடுப்பா… நான் கால் பண்ணுவேன்… நாங்க பேசுவோம்… மணி கணக்கா…

இந்த சுகம் தொடர்ந்தது வெறும் 14 மாதம் தான்… வழக்கம் போல Twist தான்…அந்த நேரம் இருந்த வீணாப்போன துணைவேந்தர் ராமநாதனிடம் இருந்து நோட்டீஸ்… “கல்லூரியில் படிக்கும் மாணவர்கள் செல்போன் உபயோகிக்க தடை…”

அதிர்ச்சியில் மாணவர்கள்… எதை சொல்லி கேட்டு இருக்கோம்… இதை கேட்பதற்கு… பெத்தவங்க நல்லா படிக்கணும்னு தினமும் தான் சொன்னாங்க… கேட்டோமா? அதை போலவே… முதல் முறையாக என் Twist-ஐ வென்ற மகிழ்ச்சி களிப்பில் நான்.

தூங்கும் போதும் குளிக்கும் போதும் மட்டுமே நான் பயன்படுத்தாத அந்த போன், சில பல புதிய சட்டங்களினால் குறைவாகவே பயன்படுத்த நேரிட்டது… ஒரு நாள், வழக்கம் போல Study Hour-ல் பவித்திராவுடன் SMS-ல் பேசிக் கொண்டு இருந்தேன்…

உணவு பரிமாறும் அண்ணன்களுடன் திடீரென வந்த வார்டன், செல்போனை பறித்து கொண்டு போனார் [cell phone raid]… என்னோடது மட்டுமல்ல… என் சகாவோட நோக்கியா 6600வும்… அதில் சின்னதாக ஆனந்தம் இருந்தாலும், என் பவியுடன் நான் எப்படி பேசுவேன்? [:(]

எனக்கு பரிச்சயமான வார்டன் என்பதால், அழுது, நடித்து, மிரட்டி, பேரம் பேசி என்று அனைத்தையும் முயற்சித்தேன்… என் செல்போனை அவரிடம் இருந்து வாங்குவதற்க்கு… "Boys Hostel-ல 214 செல்போன் மாட்டி இருக்கு… Girls Hostel-ல 32… உன்னோடது மட்டும் எப்படிடா நான் கொடுக்க முடியும்?… நீயே சொல்லு…" என்றார்.

அது எப்படி பொண்ணுங்க Hostel-ல வெறும் 32 தான்? எப்படி தான் இப்படி கில்லாடியாக இருக்காங்களோ எல்லா விஷயத்துலயும்… [:P]

எனக்கு பவித்ராவுக்கும் நட்பு(??!!) ராமநாதன் மூலமாக உடைந்தது... [:(]

Scene 5: Back to Pavilion, Anna Nagar, Chennai
Episode - 10
வேலை தேடும் படலம்...
குட்டிச் சுவரில் வாழ்க்கை...
Orkut-ல் அசத்தல்...
பன்னாட்டு நிறுவனத்தில் வேலை...

விரைவில்...

தேடல் தொடங்கியதே... - 8

2009-03-22T20:14:00.000+05:30

Episode - 8:

அவள்: “Hi da…”
நான்: “Hi பவி”
அவள்: “சாப்டியா?”
நான்: “ஹ்ம்ம்ம்… சாப்டேன்.. நீ?”
அவள்: “நானும் தான்…”
நான்: “என்ன மெனு…” [டே… டே… ஒரே காலேஜ் ஹாஸ்டல் தானடா… உனக்கு போட்ட அதே மொட்சை கொட்டை குழம்பு தான் அங்கயும்]

அவளும் சிறிதும் தயக்கமே இல்லாமல்,

அவள்: “சாம்பார், ரசம், வெண்டைக்காய் பொரியல், அப்பளம், மோர்… நான் தயிர் சாதம் மட்டும் தான் சாப்டேன்… வேற ஏதும் பிடிக்கிலடா…”
நான்: “ஊறுகாய் மறந்துட்ட…”

அவள்: “ஹ்ம்… Yea... Yea... But எங்க வீட்டில இருந்து நான் புதினா துவையல் கொண்டு வந்து இருக்கேன். நான் அதை தான் யூஸ் பண்ணுவேன். அதான் மறந்துட்டேன்…”
நான்: “Ohhhhhhh… அப்படியா… சரி.. சரி..”

அவள்: “என்ன டா பண்ற… செம bore டா இங்க…”
நான்: “இங்கயும் தான்…” அப்போது மணி இரவு 11:30
அவள்: “………………”
நான்: “………………”
அவள்: “………………”
நான்: “………………”
அவள்: “………………”
நான்: “………………”
அவள்: “………………”
நான்: “………………”
அவள்: “………………”
நான்: “………………” மணி இரவு 12:45
அவள்: “அப்புறம்…”
நான்: “………………”
அவள்: “………………”
நான்: “ஹ்ம்ம்ம்ம்”
அவள்: “………………”
நான்: “………………”
அவள்: “………………”
நான்: “சொல்லு… அப்புறம்…” மணி இரவு 2:45 (அதிகாலைனு தான் சொல்லணும்)
அவள்: “அப்புறம்… சாப்டியா?”

[மறுபடியும் first-ல இருந்தா??? :O]

தேடல் தொடங்கியதே... - 7

2009-03-22T14:04:00.000+05:30

Episode - 7:

என் சக அறை நண்பனிடம், "மச்சி… புது போன் டா… இது கலர் மொபைலானு பாரு… Display லைட் Yellow கலர்ல இருக்குடா… Text எல்லாம் Black கலர்.. அப்படின இது கலர் மொபைல் தானே?” அப்பாவியாக நான்…

“இல்லடா…”, மாத இதழ் படித்துக்கொண்டே அவன்…

“டேய்… சினிமா பாட்டு மாதிரி ringtone எல்லாம் கேக்குதுடா… சூப்பர்ல… நாமலே கூட compose பண்ணலாம்டா… composerனு option கூட இருக்கு பாரேன்…” “50 SMS ஸ்டோர் பண்ணலாம்டா… யார்கிட்டயும் பேசலனா, நாலு நாட்களுக்கு சார்ஜ் நிக்குது… செம பேட்டரி Backup டா…”

மேஜை மேலிருந்த அவன் செல்போன் பக்கத்தில் என்னுடையதை வைத்து “உன் போனை விட என் போன் சின்னதா, cute-a இருக்குல…”

என் நண்பன், “இன்னைக்கும் மட்டும் இது பதினேழாவது தடவைடா.. போதும் நிறுத்திக்கோ...” என்றான் கடுப்புடன்.

நான் "திரு திரு" என்று முழித்து கொண்டே இருக்கும் போது, அவனது செல் பொன் அலறியது… உயிரின் உயிரே பாடலுடன்… எடுத்து பார்த்தேன்… “Chellam... Calling…”

பொறாமையுடன் அவனது போன் எடுத்து கொடுத்தேன் அவனிடம்… பெருமூச்சு விட்டு வெளியே சென்றான், அவனது நோக்கியா 6600வை வாங்கிக் கொண்டு… அப்போ எல்லாம் நோக்கியா 6600 தானே இப்போ இருக்கிற ஐ-போன் போல… நான் பண்ண பந்தாவை இப்போ நினைச்சாலும் சிரிப்பா வருது… :)

போன் வாங்கி ரெண்டு வாரத்துக்கு, அந்த Display மேல இருந்த டம்மி ஸ்டிக்கரை எடுக்கவே இல்ல… புது போன் ஆச்சே... ஒரு இரவு, ஓரளவுக்கு என்னை தாயார் செய்து கொண்டு, அந்த நம்பரை (98945 8****) டயல் செய்ய தொடங்கினேன்…

"செந்தூர பூவே… செந்தூர பூவே… சில்லென்ற காற்றே…” என்ற பாடல்.

"அடடா… ஜானகி மாதிரியே பாடரீங்க" என்று நான்… மறுமுனையில் இருந்து பதில் இல்லை… பாட்டு மட்டும் தான்… மீண்டும் ஒரு முறை அதே வரிகள்… பிறகு தான் உணர்ந்தேன்… அது அவளின் Caller tune என்று…

15 நிமிடத்திற்கு பிறகு அவளிடம் இருந்து அழைப்பு… இல்ல இல்ல… தவறிய அழைப்பு… [மிஸ்ட் கால்…]
நம்ம விதி… நாம தானே பண்ணனும்… டயல் செய்தேன்…

“Hello… May I know who is this?”…
“Hey பவி… நான் தான் முத்து… என்ன பண்ற?” அப்போது நேரம் இரவு 11.
Background-ல பயங்கர கூச்சல் [Girls Hostel ஆச்சே... அப்படி தான் இருக்கும் போல]

“Ohhhh…. இது உன் நம்பர் தானா? நான் ஏதோ புது நம்பர்னு தான் மிஸ் கால் கொடுத்தேன்… சாரி டா..” [இல்லனா மட்டும் ???]

“It's Okay. No Problem. இது தான் என் நம்பர் note பண்ணிக்கோ.”…
“Sure da… புது மொபைல் எல்லாம் வாங்கிட்ட… Treat எப்போ?”
"Next month Salary வந்ததும்.. OK va?”
“Salarya?”
"அட… எங்க அப்பா மணியார்டர் பண்ணதும்…”
“செம… Humor டா உனக்கு… அது தான் உன்கிட்ட எனக்கு பிடித்ததே”
“எங்க அப்பா மணியார்டர் அனுப்பினா, இவளுக்கு ஏன் பிடிக்கணும்” மனதிர்ற்குள் குழப்பமாக...

பிறகு, எங்கள் அரட்டை தொடர்ந்தது… முதல் வேலையா அவள் நம்பர் என் CUG-இல் இணைத்தேன்…

அவள் பெயர் பவித்ராவாக இருந்தாலும் A என்று பதிவு செய்திருந்தேன்…நண்பர்களிடம் மறைப்பதற்காக மட்டும் அல்ல… SMS செய்யும் போது, போன் பண்ணும் போது அவள் பெயர் முதலில் வருமல்லவா… அதுக்கு தான்…

நேரம் 11:20
என்னோட செல்போனில் “காதலின் தீபம் ஒன்று...” பாடல்…காத்துக்கொண்டிருந்த நான் அலறி அடித்து கொண்டு ஓடினேன்…
“A calling…” என்றதை பார்த்ததும் ஆச்சரியம்… இவ்வளவு நேரம் கால் பண்ண மாட்டாளே… இந்நேரம் கட் பண்ணி இருப்பாளே… மனதினுள்…

"Hello" என்று attend பண்ணும் முன் கட் ஆனது…வழக்கம் போல நான்… அழுத்தினேன் டயல் பட்டனை… செந்தூர பூவேவில் நான் 'செ' கூட கேக்கல… அதுக்குள்ள attend செய்தால்…

அடுத்து...

தேடல் தொடங்கியதே... - 6

2009-03-22T13:52:00.000+05:30

Scene 4: B.E. II year, REC, Tiruchirappalli.

Episode - 6

10th standard-ல ஆனந்த பார்த்ததுக்கு பிறகு, வெறித்தனமாக படிக்க தொடங்கிய நான் நல்லாவே படிச்சேன்... தொடர்ந்து படிச்சேன்... ஆர்வத்துடன் படிச்சேன்... என் ஆர்வம் மேல்நிலை வகுப்பிலும் தொடர்ந்தது... சொன்னா நம்ப மாட்டீங்க.. +2 படிக்கும் போது school second நான்தான்… என் வெற்றிக்கு ஏதோ ஒரு விதத்தில் மூலக் காரணமாக இருந்த ஆனந்தினை, மனதில் ஆயிரம் நன்றிகளுடன் நினைவு கூர்ந்தேன்... அப்படி இப்படினு நுழைவுத் தேர்வுலயும் நல்ல மதிப்பெண் எடுத்தேன்…

மாணவர்களை விட அவர்களின் பெற்றோர்கள் தவமாய் இருக்கும், கல்லூரிகளில் ஒன்றில் எனக்கு admission சுலபமாக கிடைச்சது…அங்கேயும் என் ஆர்வத்தை தொடர வேண்டும் என்றுதான் சென்றேன்… படிப்பின் மீது இருந்த ஆர்வத்தை தான் சொன்னேன்… [:P]

சேர்ந்த நண்பர்கள் சாதாரணமானர்வர்களா?… பத்தாம் வகுப்பிலே தூங்கிய சிங்கத்தை, சொறிந்து எழுப்பினார்கள்… சிங்கம் சட்டென்று எழுந்தது… ஆனால் ஒரு மாற்றம்… முன்பு மாதிரி, குறிப்பாக ஒரு பெண்ணை பார்த்து, அந்த பெண்ணுக்காக Sketch போட்டு, Plan பண்ணி, Impress செய்வதை விட்டொழித்தேன்… பொதுவாக market-ல என்ன latest trend-ஓ அதை follow பண்ணலாம்னு முடிவெடுத்தேன்.

குளத்துல தூண்டில் போட்டு காத்திருப்பதற்கு பதிலாக, கடல்ல வலை வீசலாம்னு திட்டம்… விறால் மீனுக்கு காத்திருந்தது போதும்…. வஞ்சிரம் மீன் கிடைத்தாலும் சந்தோஷம் தான் என்ற மனநிலை… அந்த நேரத்துல தான் Add-on கார்டும், SMS-ல் கடலையும் peak-ல இருந்த நேரம்…

மனசுக்குள்ளே Boom… எனக்கும் செல்போன் வாங்கணும், அதிகாலை 3 மணி வரை மொக்கை போடணும்னு ஆசை ஊறியது.

என் நண்பன் சுரேஷ் மூலமாக பக்கத்து Department-ல படிக்கிற பவித்ராவோட intro கிடைக்கும் போது கூட, அவள் பெயரை சொன்னவுடன் "உங்க மொபைல் நம்பர் என்ன?" என்று தான் கேட்டாள்.

சட்டுனு யோசிக்காமல், "சர்வீஸ்க்கு கொடுத்து இருக்கேன்.. இன்னும் 2 Daysல வந்துடும்" என்றேன்… ” ஏதோ அவள் என்னிடம் செல்போனையே கேட்டது போல…

"சரி. பரவாயில்ல… உங்க நம்பர் தானே கேட்டேன்…” என்று அவளும் விடாப்பிடியாக… [ஒருவேளை இவள் என்னோட பெண்பாலாய் இருப்பாளோ? :O]

“சிம் லாக் ஆயிடுச்சு… நான் வேற நம்பர் எடுத்ததும் உனக்கு SMS பண்றேன். OK வா?… சரி… உன் நம்பர் என்னனு சொன்ன?”

"நான் எதும் சொல்லவே இல்லையே... ha.. ha.. ha..." என்று நான் போட்டது மொக்கைனு கூட தெரியாமல் அவள்...
"சரி... சரி... Note பண்ணிக்கோ... It's 98945 8****” [அவள் நலன் கருதி…]

சரி… நமக்கு ஒரு ஆளு கிடைச்சாசு… இப்போ போன் வேண்டுமே...

வெள்ளிக்கிழமை சாயந்திரம் வழக்கம் போல விடுதிக்கு போன் பண்ண அம்மாகிட்ட தூண்டில் போட்டேன்… விறாலுக்கு இல்லீங்க… செல்போனுக்கு…

“உன்கிட்ட நினைக்கிறப்ப எல்லாம் பேச முடியலமா… சனி, ஞாயிறு leaveல நான் எங்க போறேன், வரேனு உங்க கிட்ட சொல்ல முடியல… முக்கியமா, நைட் படிக்கும் போது ஏதாவது சந்தேகம் வந்ததுனா எங்க Professorக்கு போன் கூட பண்ண முடியல… படிப்புக்கு ரொம்ப முக்கியமா இருக்கு மா..” அப்படி இப்படினு ஒரு வழியா மொபைல் போனும் வாங்கியாச்சு… NOKIA 1100… சிம் கார்டு போட்டு Activate-ம் பண்ணியாச்சு… ஆனா இதெல்லாம் முடிவதற்கே எட்டு மாசம் ஆயிடுசுங்க…

அந்த நோக்கியா 1100வை வச்சிக்கிட்டு நான் போட்ட ஆட்டம் இருக்கிறதே… உங்களுக்காக ஒரு சாம்பிள்…

இதோ...